Κάθε τι νέο καί ὄμορφο σάν ἐπιλογή ζωῆς ἑνός νέου ἀνθρώπου προκαλεῖ σέ πολλούς, ἄν ὄχι σέ ὅλους, αἴσθημα χαρᾶς. Τρέφει μέ περισσότερη αἰσιοδοξία τήν διανθρώπινη παρουσία.

Καί γίνεται τεκμαρτή ἄμεση ἐλπίδα, σέ περιόδους γενικά φορτισμένες ἀπό ἀναζητήσεις διεξόδων γιά τήν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων (ἔστω κι ἄν δέν ἀγγίζει κἄν τήν ἄρχουσα συλλογικότητα τήν ἀπασχολημένη μέ ἀναστοχοθεσίες καί μεταπρογραμματισμούς).

Κι ἄν αὐτό συμβαίνει γιά τά παρεμπίπτοντα στήν πορεία τοῦ κόσμου, πόσο μᾶλλον γιά τά ἱερότερα καί μονιμότερα δωρήματα τοῦ Θεοῦ στή διακονία καί συγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας.

Γι᾽ αὐτό καί προκάλεσε χαρά μαζί καί πνευματική εὐφροσύνη ἡ εἴσοδος στήν ἱερωσύνη τοῦ ἤδη ἱεροδιακόνου π. Χρήστου Μαλτεπιώτη ἀπό τήν ἐνορία Ρυζίων, πού συνυπηρετεῖ ἀπό χρόνια ὡς στέλεχος τοῦ Α.Τ.Γουμένισσας.

Ἄλλος ἕνας ἀστυνομικός ἀπό τόν τόπο μας, μετά τόν π. Ἀθανάσιο Παπαδόπουλο ἀπό τήν Τούμπα Γουμένισσας, πού συνυπηρετεῖ γιά χρόνια στό Α.Τ.Γουμένισσας καί ἱερατεύει στήν ἐνορία τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου.

Ὁ νέος κληρικός, ἔγγαμος καί μέ ἕνα κοριτσάκι, ἀπό τά χρόνια τῆς ἐργασιακῆς του ἐκπαίδευσης ἐξομολογοῦνταν στό σημερινό Σεβ. Μητροπολίτη Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης & Βάρης κ. Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος καί χοροστάτησε κατά τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γουμενίσσης καί τέλεσε τήν χειροθεσία σέ Ἀναγνώστη τοῦ προσαγομένου νέου κληρικοῦ.

Στό ἀρχιερατικό συλλείτουργο προέστη ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης Σεβ. Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου κ. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος καί τέλεσε τή χειροτονία τοῦ νέου Διακόνου π. Χρήστου.

***

Στή χειροτονητήρια προσφώνησή του ὁ κελευόμενος ἀπέδωσε μέ πηγαία, ὅσο καί σεμνή λιτότητα τήν ὁλόψυχη λατρευτική του ἀναφορά στόν Παντοκράτορα Κύριο γιά τήν κλήση του στό χάρισμα καί τή διακονία τῆς Ἱερωσύνης.

Ὁμολόγησε τήν διαρκή εὐχαριστία καί ἀφοσίωσή του στήν ποιμαντική φροντίδα καί μυσταγωγική ἔμπνευση τοῦ Σεβ. Ποιμενάρχη, τήν υἱική του ἀνθομολόγηση στό Σεβ. Γλυφάδας γιά τήν οὐσιαστική του συμπαράσταση σέ πολύ σημαντικές ἀποφάσεις, τήν εὐγνωμοσύνη του γιά τήν πολυετή προσφορά τοῦ ἱεροκήρυκος καί Α΄ γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου π. Δωροθέου Πάπαρη, τίς ἐπώνυμες εὐχαριστίες του σέ ἄλλους φίλους κληρικούς καί λαϊκούς καί κυρίως στή σύζυγό του Μαργαρίτα καί τούς γονεῖς καί τούς οἰκείους τους.

Τέλος, ἐπικαλέστηκε τήν εὐλογία τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων πάντων, γιά νά ὑπάρχει «μέσα του μέχρι τέλους ἄσβεστος ὁ θεῖος πόθος».

Πράγματι, ἡ ὁλοτελής λατρεία τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τό κύριο καί θεόδεκτο κίνητρο ἀληθοῦς ἱερατικῆς ἀφιερώσεως καί συγχρόνως τόν θεοβράβευτο τρόπο διατηρήσεως τοῦ χαρίσματος, ὥστε νά προσφέρεται εἰς διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας καί δόξαν μόνην τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλά συνάμα μιά τόσο σημαντική ἀπόφαση καλλιεργεῖται μέ τή συνέργεια πολλῶν παραγόντων, ὥστε νά γίνεται μέ μιάν εὐλογημένη ἀπ᾽ οὐρανοῦ φυσικότητα.

***

Μυσταγωγώντας τόν προσαγόμενο νέο κληρικό στό βίωμα τοῦ χαρίσματος τῆς Ἱερωσύνης, ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης δοξολόγησε τό ὄνομα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, πού μέσα στήν ἅγια πρόνοιά Του ὅρισε ἡ εἰσαγωγή του στήν ἱερατική διακονία ―μέ τήν ζωοποιό ἐπιχορηγία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος― νά συντελεῖται στήν ἀπόδοση τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς.

Μέσα στό κλίμα αὐτῆς τῆς θεμελιώδους ἐκκλησιαστικῆς ἑορτῆς, συνέπεσε ἐπιπλέον δέ καί ὁ ἑορτασμός ἑνός εὐλογημένου συμβάντος, τῆς εὑρέσεως τοῦ ἐγκολπίου μέ τήν Θεοτόκο φυλακτηρίου τοῦ ἁγίου Ραφαήλ στίς Καρυές, ἀλλά καί ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Δαβίδ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ καί τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἐπισκόπου Γοτθίας.

Ἐπισήμανε πώς, μετά ἀπό ἀναβολές, ὅρισε μέν νά γίνει ἡ εἰς διάκονον χειροτονία τό Σάββατο μετά τήν ἐπιστροφή του ἀπό τή Σύνοδο καί τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων ἡ εἰς πρεσβύτερον.

Καί ὅλοι ἄκουσαν μιά εὐλογημένη σύμπτωση ἀπό ἐκεῖνα πού ὁρίζει καί κατευθύνει ὁ Θεός, ὅτι πρό ἑνός ἔτους τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων γεννήθηκε ἡ κορούλα τοῦ χειροτονουμένου.

Ἀφορμώμενος ἀπό αὐτές τίς ἀνθρωπίνως φαινομενικές συμπτώσεις, ἀλλά τίς ὁριζόμενες ἀπό τό Θεό γιά τά δικά μας ἀνθρώπινα μέτρα γιά νά Τόν δοξολογοῦμε ὁλοτελῶς, ναοποιούμενοι πρός τήν θεία Χάριν Του καί νεοποιούμενοι ἀπό τήν θεία Χάριν.

Τίποτε ἄλλωστε δέν τελεῖται ἀθεεί, εἴτε κατ᾽ εὐδοκίαν εἴτε κατά παραχώρηση Θεοῦ.

Καί σ᾽ αὐτό τό σημεῖο ἀναφέρθηκε στήν πρόσφατη τραγική ἐμπειρία του, ὅπως καί τοῦ Σεβ. Γλυφάδας καί τῶν ἄλλων Μελῶν τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου καί τοῦ Γραμματέως αὐτοῦ, ὅπως καί τῶν λαϊκῶν παρεστώτων, πού κυριολεκτικά κινδύνεψαν νά ὑποστοῦν τόσα πλήγματα στήν ὅραση καί στό σῶμα καί στίς ψυχικές ἀντοχές ἀπό τήν ἀπρόσμενη ἀπονενοημένη ἐπίθεση τοῦ κρινομένου.

Ἄν δέν φύλαγε ὁ Θεός μέσα στήν ἀνεξιχνίαστη πρόνοιά Του, θά τυφλώνονταν, ἴσως καί νά μήν ζοῦσαν.

Ὅμως, ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ ἀπέτρεψε τά χείρονα καί χάρισε τά κρείττονα τῆς μεθέορτης τελετουργίας μιᾶς μικρῆς Πεντηκοστῆς γιά τόν χειροτονούμενο π. Χρῆστο καί ὅλη τήν Ἐκκλησία.

Κλείνοντας, σχολίασε τήν εἰσαγωγική Εὐχή τῆς ὀρθρινῆς χειροθεσίας σέ Ἀναγνώστη, τό «ἀνάπτειν λύχνον τῷ Χριστῷ σου» πού ἀπηύθυνε ὁ συλλειτουργός Ἱεράρχης Σεβ. κ. Ἀντώνιος ὑπέρ τοῦ προσαγομένου.

Σκοπός κάθε ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί προπαντός τῶν οὐσιωδῶν χαρισμάτων τῆς ἱερατείας εἶναι, διακονώντας καί ἐπιτελώντας τήν κλήση τοῦ Θεοῦ, νά ἀνάβει ὁ προσκαλούμενος καί μέτοχος τῆς δωρεᾶς σάν λυχνάρι λατρείας κατενώπιον τοῦ ζῶντος Θεοῦ μέ τήν καθαρότητα τῆς ὁλοτελοῦς καρδιακῆς ἀφοσιώσεως, ὥστε νά δέχεται τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ καί νά ἐλλάμπεται καί νά γίνεται λυχνία φωτεινή στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ, στήν ἐκκλησία τῆς θείας βασιλείας.

***

Μετά τήν ἱερουργία τῆς χειροτονίας καί τήν ἔνδυση μέ τά ἱερά ἄμφια τῆς Διακονίας κατενώπιον τοῦ ἐκκλησιάσματος, ὁ Σεβ. Γουμενίσσης τοῦ φόρεσε τό καλυμαύχι λέγοντας:

«Τοίνυν ἐξερχόμεθα πρός Αὐτόν τόν ὀνειδισμόν Αὐτοῦ φέροντες. Οὐ γάρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (τό διακριτικό τοῦ ἱερατικοῦ φρονήματος τῆς ἀκλινοῦς μαρτυρίας ἤ καί τοῦ ἄφευκτου μαρτυρίου μέσα στίς κοσμικές συγκυρίες).

Τοῦ ἐπέδωσε τό ἱεροδιακονικό βιβλίο μέ τήν ὑπόδειξη τῆς διαρκοῦς μαθητείας στό ἀσίγαστο λατρευτικό ἦθος ὡς τρόπο μιᾶς νέας βιοτῆς: «Λύχνος τοῖς ποσί μου ὁ νόμος σου καί φῶς ταῖς τρίβοις μου».

Καί τέλος, μαζί μέ τόν Σεβ. Γλυφάδας, τόν παρουσίασαν πρός τούς συγκληρικούς καί τό ἐκκλησίασμα σέ κατενώπιον ἐμφάνιση μέ τή νέα του ἀξιοθαύμαστη ἰδιότητα, ἐπιλέγοντας: «Αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου. Τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν. Σύ εἶ ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος».

Οἱ ψάλλοντες καί συνεκκλησιαζόμενοι ἀποκρινόμενοι μέ τό “Κύριε ἐλέησον” κατά τήν ἱερουργία τῆς Χειροτονίας, μέ τήν ἀντιφώνηση “Ἄξιος!” στήν ἔνδυση καί μέ τή δοξολογική ὁμολογία “Τίς Θεός μέγας…”, ἀποδέχονταν ὡς ἐκκλησιαστικό σῶμα καί συνεύχονταν ἱκετευτικά πρός τό Θεό γιά τόν νέο κληρικό στή νέα ἱερώτατη ἀποστολή του.

Ἄς εὐχόμεθα ὅλοι ὑπέρ αὐτοῦ, ὥστε νά διατηρήσει ἄσβεστο τό θεῖο πόθο, γιά νά προσφέρει αὐτό τό ἱερατικό ἦθος στό Δοτήρα καί Σωτήρα Χριστό διά τῆς Ἐκκλησίας.

***

Πρίν τήν Ἀπόλυση, ὁ Σεβασμιώτατος εὐχαρίστησε ὁλόθερμα τόν Σεβασμιώτατιο Γλυφάδας γιά τήν διάθεση καί τόν κόπο τῆς ἐλεύσεως καί τῆς συνιερουργίας.

Καί ἐπανερχόμενος στό ὀδυνηρό αἴσθημα ἀπό τήν πρόσφατη περιπέτεια, ἐπέμεινε πρός τό ἐκκλησίασμα τονίζοντας τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, πού τούς διέσωσε, γιά νά ὑποδείξει πρός ὅλους τό ἦθος τῆς διαρκοῦς προσευχῆς ὡς ἐθελούσιας συνεχοῦς βιώσεως τῆς θείας προστασίας.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ 
ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΤΕΠΙΩΤΗ
(Ι.Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ, 26η Ιουνίου 2021)

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου κ.Δημήτριε,
Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης & Βάρης κ.Αντώνιε
Σεβαστοί πατέρες και διάκονοι

Αγαπητοί μου αδελφοί

Με αυτήν την προσμονή της καθόδου του Αγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος ίσταμαι, προ των Αγίων Θυρών και κάτω από τη σκέπη της ιστορικής αυτής Ιεράς Μονής της Παναγίας της Γουμένισσας, προστάτου και εφόρου της ακριτικής μας επαρχίας, με φόβο και εμπιστοσύνη στην άμετρη αγάπη, την άπειρη αγαθότητα και το πολύ έλεος του Παντοκράτορος Θεού προκειμένου να λάβω εντός ολίγου τον πρώτο της Ιεροσύνης βαθμό.

Τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν την καρδιά μου αυτές τις άγιες στιγμές είναι απερίγραπτα και μοναδικά. Το θέλημα και η πρόνοια του Θεού γονιμοποιεί σήμερα μία πολύχρονη προσωπική κλίση και η μακροθυμία Του με αξιώνει δι’ ευχών σας Σεβασμιώτατε να βιώνω σήμερα την πραγμάτωση αυτής της ιερής επιθυμίας.

Η σημερινή παρουσία όλης της Eκκλησίας πλημμυρίζει την ψυχή μου με έντονα συναισθήματα δέους και σεβασμού για όλους τους συμπροσευχομένους κληρικούς και λαϊκούς και για τον καθένα ξεχωριστά, και συνάμα για όσους προσεύχονται αυτή την ώρα σε άλλα μέρη της πατρίδας μας για την ελαχιστότητά μου.

Σεβασμιώτατε και πολυτίμητε πάτερ και Δέσποτα κ. Δημήτριε,

πριν από δέκα περίπου έτη το χέρι του Θεού με οδήγησε κοντά σας και μέχρι σήμερα δεν πάψατε να με εμπνέετε, να με στηρίζετε και να παραμένετε για εμένα το πρότυπο του χαρισματικού ποιμενάρχου. Δίπλα σας είχα τη μεγάλη ευλογία να γίνω θεατής θαυμαστών γεγονότων και συνάμα κοινωνός των καρπών του Παναγίου Πνεύματος, των οποίων τόσο αφειδώλευτα μας διδάσκετε με τη ζωή σας.

Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για την εμπιστοσύνη, για την πατρική σας αγάπη και για όλα όσα κάνετε για μένα και εύχομαι ολόψυχα ο Καρδιογνώστης Κύριος να σας χαρίζει πάντοτε υγεία μακροημέρευση και δύναμη για την επιτέλεση του δύσκολου αρχιερατικού σας έργου. Να γνωρίζετε ότι έχετε και θα έχετε την υϊκή μου αφοσίωση.

Ετούτη τη στιγμή αισθάνομαι την ανάγκη, Σεβασμιώτατε, να αναφερθώ σε μερικά πρόσωπα τα οποία διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην μέχρι σήμερα πορεία της ζωής μου.

Υιϊκή ευγνωμοσύνη και εγκάρδιες ευχαριστίες εκφράζω καταρχήν στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης κ. Αντώνιο, ο οποίος ευλογεί με την τιμητική του παρουσία τη σημερινή λατρευτική σύναξη και ζητώ ταπεινά τις προσευχές και την ευχή του.

Στάθηκε ουσιαστικός συμπαραστάτης σε πολύ σημαντικές στιγμές και αποφάσεις της ζωής μου και θα ήθελα να αναφέρω ότι απετέλεσε για εμένα το καθοριστικό έναυσμα, το οποίο αναζωπύρωσε την επιθυμία για ένταξη μου στον ιερό κλήρο.

Η έμπρακτη αγάπη του και το πατρικό του ενδιαφέρον απετέλεσαν το λύχνο του πνευματικού φωτός που με οδηγεί ενώπιον σας, Σεβασμιώτατε, την ιερή αυτή στιγμή.

Οφειλετικώς μνημονεύω και ευχαριστώ τον ακούραστο ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως μας και Α’ γραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Δωρόθεο Πάπαρη, ο οποίος έχει περιβάλει τόσο εμένα όσο και τη σύζυγο μου με πατρική στοργή και ειλικρινή αγάπη.

Τον ευχαριστώ για τις πνευματικές του συμβουλές και παροτρύνσεις. Αποτελεί για μένα το εμπνευσμένο πρότυπο του άοκνου και γεμάτο αγάπη προς τον πλησίον κληρικού.

Καρδιακά στρέφομαι και μνημονεύω τους σεβαστούς μου γονείς Αθανάσιο και Αγγελική για την αγάπη, τις θυσίες και τους κόπους με τους οποίους σφυρηλάτησαν τη ζωή μου και αποτελούν τον ανεκτίμητο θησαυρό που θα με ακολουθεί για πάντα.

Την αδερφή μου Αντωνία, τις γιαγιάδες μου Αντωνία και Νίκη και όλους τους κατά σάρκα συγγενείς μου για την αγάπη, τη στήριξη και το παράδειγμά τους.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου την πολυαγαπημένη μου σύζυγο Μαργαρίτα, η οποία στέκεται θυσιαστικά στο πλευρό μου με υπομονή, κατανόηση και πραγματική αγάπη.

Δοξάζω και ευχαριστώ τον Πανάγαθο Θεό, που μου την έστειλε ως στυλοβάτη και συνοδοιπόρο στη ζωή μου και ακριβώς πριν ένα χρόνο, Κυριακή των Αγίων Πάντων του 2020, μας χάρισε την κόρη μας Αγγελική.

Ευχαριστώ με απέραντη ευγνωμοσύνη τους γονείς της συζύγου μου Αναστάσιο και Ευτέρπη, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή με αγκάλιασαν και με στήριξαν σαν παιδί τους, καθώς και τα αδέρφια της συζύγου μου Ιωάννη και Μαρία.

Θερμώς ευχαριστώ όλους τους σεβαστούς πατέρες της Μητροπόλεώς μας και φίλους κληρικούς που ήρθαν σήμερα εδώ για να με τιμήσουν και να συμπροσευχηθούν μαζί μου, αλλά και όλους όσους, απόντες σήμερα λόγω ενοριακών υποχρεώσεων, με τιμούν με την προσευχή τους.

Στα πρόσωπα των παρευρισκομένων αστυνομικών, ευχαριστώ όλους ανεξαιρέτως τους συναδέλφους μου, που υπηρετήσαμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια της εικοσαετούς πορείας στο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας για την άριστη συνεργασία και όλους τους συναδέλφους του Αστυνομικού Τμήματος Γουμένισσας, όπου σήμερα υπηρετώ.

Επιτρέψατέ μου, Σεβασμιώτατε, να ευχαριστήσω ονομαστικά τέσσερα φιλικά πρόσωπα που στάθηκαν δίπλα μου και τους ευγνωμονώ από καρδιάς για τη συμπαράσταση και την κατανόησή τους.

Τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Στέφανο Σχοινά, προϊστάμενο του Μητροπολιτικού Ναού Καστορίας, τον κουμπάρο μου π. Βενέδικτο Κολούτσι, τον παιδικό φίλο και κουμπάρο μου Στέφανο Κρυωνίδη και τον αγαπητό φίλο Ευάγγελο Ανδρώνη, στους οποίους έχω να πω, πως στη ζωή η συνάντηση και συμπόρευση με κάποιους ξεχωριστούς ανθρώπους δεν είναι τυχαίο γεγονός, αλλά μια απόδειξη πραγματικής άδολης αγάπης, αφού αυτοί δεν σε εγκατέλειψαν ποτέ.

Ανάβω κερί ευγνωμοσύνης και προσευχής στους τάφους των μακαριστών προπατόρων μου Χριστοδούλου και Αθανασίου, της γιαγιάς Ευδοξίας και σε όλους τους κατά σάρκα συγγενείς μου οι οποίοι δέονται τούτην την ώρα από τον ουρανό. Ο Κύριος να τους αναπαύει «μετά των Αγίων και των Δικαίων».

Περαίνοντας τον λόγο και πριν ανέβω τους αναβαθμούς, οι οποίοι θα σηματοδοτήσουν και το καινούργιο ξεκίνημα της ιερατικής μου ζωής, ζητώ συγγνώμη από όλους όσους άθελα μου στεναχώρησα ή σκανδάλισα με τη συμπεριφορά μου.

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, ιδού παρίσταμαι ενώπιον σας, έτοιμος να εισέλθω στα Άγια των Αγίων, για να λάβω τις πολυπόθητες αγιώτατες ευχές της εις διάκονον χειροτονίας μου.

Θερμώς σας παρακαλώ, ευχηθείτε, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, των εν Αγίοις Πατέρων ημών Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας του Μεγάλου και Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του ιατρού, των νεοφανών μαρτύρων της νήσου Λέσβου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου και Γεωργίου, του Οσίου Δαβίδ του εν Θεσσαλονίκη και πάντων των Αγίων, όπως ο άγιος Θεός να ευλογεί και να κατευθύνει τα ιερατικά μου βήματα και να υπάρχει μέσα μου μέχρι τέλους, άσβεστος ο Θείος πόθος. ΑΜΗΝ.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ: