Ὁ βίος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μια πορεία, εἴτε δημιουργική- ἐξελικτική πρός τήν τελειότητα, εἴτε αὐτονομημένη ἀπό τήν τελειοποιοῦσα Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἑπομένως δίχως τό ἐλπιδοφόρο φερέγγυο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί σωτηρίας.

Ὅπως τό κλῆμα, ἔξω ἀπό τό ἀμπέλι, τό Χριστό, καί τή γεωργία τοῦ οὐρανίου Πατέρα (βλ. Ἰωαν ΙΕ΄, 1-6) μένει ἄκαρπος, ἀχρηστεύεται, νεκρώνεται.

Μήπως ἡ ψυχολογία τοῦ ἀγχωτικοῦ, τοῦ ἐγωπαθοῦς καί ἐπιθετκοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας δέν ἐπιβεβαιώνει ἐμπειρικά αὐτήν τήν ἀλήθεια;

Παρακάτω ἐπισυνάπτουμε ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ. Δημητρίου σχετικά μέ τά γεγονότα πού ἀναμιμνήσκεται καθ’ ἑκάστην ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κάθε Μεγάλη Ἑβδομάδα.