Ἐπί αἰῶνες ζεῖ ἡ Ἐκκλησία θεμελιωμένη στήν πίστη καί στή σχέση μέ τόν σαρκωμένο Υἱό τοῦ Θεοῦ, πού τήν ἔστησε (τήν συνέστησε) ὡς δικό Του σῶμα, ὅπως ἐκκλησιολογεῖ ὁ ἐκ τῶν πρώτων κορυφαίων ἐμπειρικῶν θεολόγων μας ἀπόστολος Παῦλος.

Ἀναρίθμητα τά μέλη, ἅγιοι καί δίκαιοι γεμάτοι ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί πόσοι ἄλλοι δυνάμει ἅγιοι καί δίκαιοι καί καθαιρόμενοι πού ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ τριπλοῦ ἐχθροῦ, γιά νά ἀποκαθηλώσουν τίς μεθοδεῖες τοῦ “ἀπ᾽ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνου διαβόλου”, τό ψυχοφθόρο σαρκικό φρόνημα καί τήν κοσμικότροπη θνησιγενή νοοτροπία, ἔχοντας πάντα τό νοῦν καί τήν καρδία τους ἐστραμμένα στόν Ἐλεήμονα Κύριο, στήν Ἐλεοῦσα Μητέρα Του καί στούς ἠλεημένους πρότερους Ἁγίους.

Ὅλοι αὐτοί, συμμετέχοντας στό ἐκκλησιαστικό γεγονός καί μυστήριο, συνεισφέρουν στήν ἀέναη λειτουργία αὐτοῦ τοῦ σώματος.

Διά μέσου τῶν αἰώνων τῆς ἱστορικῆς του ὕπαρξης, ἀπό τήν ἐπί γῆς φανέρωση τοῦ Θεοῦ ἐν δούλου μορφῇ, μέχρι τήν ἔσχατη παράσταση ὅλων μας στήν ἄκτιστη Δευτέρα Παρουσία τῆς βασιλείας Του.

Ἀναπνέοντας τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μένει εἰς τόν αἰῶνα μέ τήν Ἐκκλησία. Λατρεύοντας τόν Σωτήρα πού εἶναι μεθ᾽ ἡμῶν ἀδιάλειπτα μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου, κεφαλή τοῦ σώματος.

Συνόμιλοι τῶν Ἀγγέλων στή ζωηφόρο λατρεία τοῦ Θεοῦ Πατρός, στήν ὁποία μᾶς ἀνέβασε “ὁ συγκαταβάς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ Υἱός τοῦ Θεοῦ”, γιά νά μᾶς δοθεῖ ὡς “ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή”, πού ἀχρόνως ὑπάρχει μέ τόν Πατέρα καί φανερώθηκε πρός χάρη μας.

Ἀπό ἐδῶ πηγάζει ὁ πλοῦτος τῆς ζωντάνιας, ἡ δύναμη τῆς ἐλπίδας, ἡ ὀμορφιά τῆς λατρείας, τό περιεχόμενο τῆς ζωῆς καί τῆς πίστης μας. Αὐτό καθημερινά γευόμαστε καί χαιρόμαστε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ἄσκηση ἀπό ἀγάπη στό Θεό, μέ τή λειτουργική συμμετοχή ἀπό λατρεία γιά τό Θεό, μέ τή θεία κοινωνία τοῦ Κυρίου μας, μέ τή χριστιανική παρρησία τῆς ὁμολογίας Του, μέ τούς βηματισμούς τοῦ βίου εὐωδιασμένους ἀπό Χριστό, ἀκόμη καί στίς πιό ἀντίξοες περιστάσεις.

Αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἀκατάπαυστα, μέ ζωντανά παραδείγματα τούς ἁγίους, τούς δικαίους, τούς μετανοημένους, τούς δυνάμει καί ἐνεργείᾳ νέους ὀρθοδόξους χριστιανούς.

Σ᾽ αὐτήν τήν εὐλογημένη συνέχεια ὑπηρετοῦν ὡς ὑπηρέτες ποιμαντικῆς θυσίας οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ πρεσβύτεροι, οἱ διάκονοι, τά στελέχη τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας.

Κάθε νέος κληρικός ―γιά ὅλα αὐτά τά ἀνωτέρω πού καλεῖται νά ὑπηρετήσει― εἶναι ἀνθρωπίνως ἐπιδότηση συνέχειας τῆς ὁλοζώντανης θεανθρώπινης ἐλπίδας τῆς Ἐκκλησίας στόν ζῶντα Τριαδικό Θεό τῆς διαρκοῦς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καί κοινωνίας μας.

***

Αὐτό χαίρεται ἐκ νέου ἡ συνοριακή μας Μητρόπολη, Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου.

Στίς μορφές δύο νέων φερέλπιδων κληρικῶν, πού συνεισέφεραν καί τά σημαντικά τυπικά τους προσόντα, ὡς πτυχιοῦχοι τῆς Ἀνώτατης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης, μέ διδακτορικό ἐπιπλέον ὁ ἕνας.

Ἦρθαν νά στρατευθοῦν ποιμαντικά καί νά ἀναλωθοῦν μαζί μέ τό δυναμικό τῶν ἤδη κληρικῶν καί τῶν λοιπῶν στελεχῶν. Στά στενά πλαίσια τῶν προβλεπόμενων κρατικά δύο μόνο ἔμμισθων θέσεων ἀνά Μητρόπολη.

Ὁ πρῶτος, καρείς μοναχός στήν Ἱ.Μ.Ἁγίου Ραφαήλ Γρίβας καί χειροτονημένος ἀπό πέρυσι, διακονῶν ἄμισθος ἐπί ἕνα χρόνο, μόλις πρόσφατα ἐντάχθηκε σέ ἐνεργό θέση.

Τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς πέρυσι χειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης, στόν πανηγυρίζοντα ἐνοριακό Ναό Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου. Ἀναπλήρωσε μέ φιλοτιμία ἐπί ἕνα χρόνο λειτουργικές ἀνάγκες ἀρκετῶν ἐνοριῶν. 

Ὁ δεύτερος, ἔγγαμος μέ δύο παιδάκια, πρόσφατα χειροτονημένος ἀπό τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Θερμῶν κ. Δημήτριο, κατέλαβε τή δεύτερη προβλεπόμενη θέση, ἐκπληρώνοντας χάριτι Θεοῦ τόν διακαῆ πόθο πού ἔτρεφε παιδιόθεν νά ἱερωθεῖ, ἐγκαταλείποντας συγχρόνως μία πολλά ὑποσχόμενη ἀπό κοσμικῆς ἐπόψεως διοικητική θέση σέ περίοπτη ἐπαγγελματική ἐπιχείρηση.

Προϋπηρέτησε σέ διοικητικά ἐποπτική θέση στό συγκρότημα Porto-Palace Θεσσαλονίκης (στίς χειροτονίες του προσῆλθε ὁ μέχρι σήμερα ἐργοδότης του καί δντής τοῦ συγκροτήματος κ. Μαμαδάς ὁ ὁποῖος ἐξ ὀνόματος καί τῶν συνεταίρων, ἀλλά καί σύσσωμου τοῦ προσωπικοῦ, ἀπηύθυνε ἐγκάρδιο χαιρετισμό ἀποτιμήσας θερμά μιά πολύ σπουδαία συνεργασία πέραν τῆς 10ετίας, ὅπερ καί ἐπιβεβαίωσε πλῆθος ἀπό τῶν ἐργαζομένων μέ τίς οἰκογένειές τους πού συμμετεῖχαν στή μοναδική αὐτή χαρά τοῦ χειροτονουμένου).

Τό πιό σπουδαῖο προσόν ἀμφοτέρων, ὅτι προέρχονται καί οἱ δύο ἀπό ἱερατικές οἰκογένειες!

Ἔζησαν παιδιόθεν μέσα στό κλίμα μιᾶς ἱερατικῆς ταυτοποίησης, μιά προσαγωγό ἰδιαίτερη οἰκειότητα μέ τό ἐκκλησιαστικό μυστήριο καί τό ἐκκλησιαστικό ποιμαντικό γεγονός χάρη στό φιλότιμο ἱερέα πατέρα τους καί τήν πρεσβυτέρα μητέρα τους.

***

Ἀφορμώμενος ἀπό τήν ἱερότητα τῶν τελουμένων, ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης στάθηκε στή σημαντική τῶν τελουμένων, μέσα ἀπό τή σημασία τῶν ὀνομάτων, ἐνδείξεων τῆς ἅγιας συγκαταβατικῆς καί ἀγαπώσης ἡμᾶς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.

Ἀναφέρθηκε στό ὄνομα καί τήν παρρησία τοῦ ἁγίου Συμεών, στή μεγάλη παρρησία του πρός τόν Σωτήρα. Μνημόνευσε ἕνα περιστατικό ἀπό τό βίο τοῦ ὁσίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου καί στό περιστατικό τοῦ ἐπιθανάτιου κινδύνου σέ κάποια αἰχμαλωσία.

Παρακαλοῦσε ὁ ὅσιος Πέτρος τόν μεγαλώνυμο ἅγιο Νικόλαο, τόν ἐλευθερωτή ἀκόμη καί καταδικασμένων ἀνθρώπων καί κινδυνευόντων ἀπό ναυάγια.

Ὁπότε ἐμφανίζεται ὁ θαυματουργός Ἱεράρχης στόν προσδεόμενο σωτηρίας καί τοῦ φανερώνει πώς μεγαλύτερη παρρησία στό Θεό ἔχει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ θεοδόχος, πού πρῶτος ἐξήγγειλε καί θεολόγησε τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου!

Μίλησε γιά τήν εὐλογία τῆς ἀνατροφῆς του “στά ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος”, γιά τό διαρκές “Εἰσοδικό” του στήν ἱερατεία, στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, στήν ἐφημεριακή ποιμαντική.

Καί μαζί μέ τά συγχαρητήρια, ἐπήνεσε τούς συμμετέχοντες ἱερεῖς πατέρα καί παππού τοῦ χειροτονουμένου νέου μέ τίς πρεσβυτέρες μητέρα καί γιαγιά, ἐπαινώντας καί ἐπευλογώντας τήν μετ᾽ ὀλίγον διακόνισσα καί τά μικρά παιδιά τους.

***

Τήν ἑπομένη, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς α΄ καί β΄ εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Προδρόμου, στόν ἱ. Ναό Παναγίας-Ἄξιόν Ἐστιν Ἀξιουπόλεως, τελέστηκε ἡ εἰς πρεσβύτερον χειροτονία τοῦ νέου κληρικοῦ.

Συνεπῶς, καί τή μία καί τήν ἄλλη μέρα, χειραγωγός καί ἐμπνευστής τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας τοῦ νέου ἐφημερίου ἡ Παναγία μας, πού διακόνησε τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ μας καί τῆς σωτηρίου οἰκονομίας Του.

Στήν πατρική του προσφώνησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Δημήτριος ἀπευθυνόμενος στόν προσαγόμενο εἰς χειροτονίαν, ἀλλά καί τούς μετέχοντες κληρικούς καί τό ὅλον πλήρωμα, εἶπε σύν τοῖς ἄλλοις:

«Αὐτό πού θέλω βασικά νά σοῦ ὑποδείξω, σήμερα πού χειροτονεῖσαι πρεσβύτερος καί εἰσέρχεσαι στήν πληρότητα τῆς ἱερουργίας τῶν μυστηρίων, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Τιμίου Προδρόμου, πού σήμερα τιμοῦμε τήν Α΄ καί τήν Β΄ εὕρεση τῆς τιμίας κεφαλῆς του. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος μᾶς δείχνει τόν δρόμο καί τήν ποιότητα τῆς διακονίας μας. Ὁ ἱερεύς εἶναι ἕνας προφήτης, λαλεῖ ὡς ἐκ Θεοῦ πρός τόν λαό τοῦ Θεοῦ.

Καί πρέπει νά ἔχει πάντοτε κατά νοῦν τήν ὁδηγία τοῦ μεγαλύτερου Προφήτου: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι». Ὁ Χριστός νά δοξολογεῖται, νά λατρεύεται, νά ἀποτελεῖ τό κέντρο τῆς ζωῆς τοῦ ποιμνίου. Ὄχι ἐμεῖς. Ὅ,τι καί νά πράττουμε, ὅ,τι καί νά λέμε, σ᾽ Αὐτόν νά καθοδηγοῦμε.

Ὄχι νά δημιουργοῦμε ὀπαδούς γύρω μας, διότι κάτι τέτοιο εἶναι ἀρρωστημένη καί διεστραμμένη κατάσταση, ἔξω ἀπό τήν ὑγεία τήν πνευματική τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό νά κρατήσεις σάν στόχο τῆς ἱερατικῆς σου ζωῆς. Κριτήριο φιλοθέου ἱερατικῆς διακονίας καί αὐτοσυνειδησίας. Ὁ Κύριος νά “αὐξάνει”, νά κερδίζει ἔδαφος στίς καρδιές τῶν πιστῶν, καί ὄχι ἐμεῖς.

»Βεβαίως, ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ὀπαδούς, δέν χρειάζεται ἀριθμούς. Μιλώντας γιά τό “αὐξάνειν” δέν σημαίνει νά προσθέτουμε ὀπαδούς, ἀριθμητικά μεγέθη ὀπαδῶν στόν Θεό. Ὁ Θεός εἶναι ἀνενδεής. «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον ―λέει― ὅτι ηὐδόκησεν ὁ Πατήρ δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν».

Λέγοντας λοιπόν “ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν”, στοχεύουμε σέ κάτι βαθύτερο: νά ἐνεργεῖται τό μυστήριο τῆς σωτηρίας σέ περισσότερους ἀνθρώπους διά τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν διακονία μας. Νά ἐνοικεῖ στίς καρδιές τους ὁ Θεός καί νά μεταμορφώνονται διά τῆς θείας Χάριτος σέ ἐνεργά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό εἶναι ἡ ὑγιής διάσταση καί ὑγιής ἀπήχηση τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου.

»Καί γιά νά συμβαίνει αὐτό, γιά νά ἐπευλογεῖται παρά Θεοῦ καί νά καρποφορεῖ, πρέπει ὁ ἱερεύς νά ἔχει κέντρο τῆς ζωῆς του τήν Ἁγία Τράπεζα, νά λειτουργεῖ τακτικά. Ἡ θεία λειτουργία τῆς εὐχαριστίας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀξιολογική μονάδα ὅλων τῶν ἄλλων δραστηριοτήτων. Δίχως τήν ἀξιολογική μονάδα τῆς θείας λειτουργίας, ὅλες οἱ ἄλλες δράσεις ἀπομένουν “μηδενικά” χωρίς ἀξία Πνευματική καί Χριστοφόρο καί Ἐκκλησιαστική…».

Ἐπευχόμεθα στούς δύο νέους Ἐφημερίους, ὅπως καί σέ ὅλο τό ἱερατικό δυναμικό τῆς πατρίδος μας, νά εὐαρεστοῦν τόν Κύριο καί νά ἐποικοδομοῦν τούς πιστούς.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΕΝΤΟΣ