Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Η εκκλησία του αγίου Γεωργίου στο Φίερι, από το 1782, που χτίστηκε, μέχρι το 1967, που γκρεμίστηκε από το αθεϊστικό καθεστώς της Αλβανίας, ήταν ο καθεδρικός ναός της πόλης.

Και από τους θησαυρούς, που απέμειναν, και φυλάσσονται στο Ιστορικό Μουσείο του Φίερι, συνειδητοποιείται η αιωνιότητα και η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, η αξία της πίστης, αλλά και η αλήθεια, πως όσοι θέλουν να δουν και να αγγίξουν τη βασιλεία του Θεού, μόνο θλιβέντες και παθόντες θα το επιτύχουν.

Ό,τι σώθηκε θυμίζει πως ο ναός αυτός, με το επίχρυσο και φινετσάτο τέμπλο, με τις "ζωντανές" αγιογραφίες από το φημισμένο αγιογράφο Joan Çetiri, υπήρξε για δύο περίπου αιώνες χώρος λατρείας, απορροφώντας τους καημούς, τα πάθη, τις προσευχές και τις χαρές αμέτρητων ανθρώπων...

Και μετατρέποντάς τα σε βήματα προς τα εμπρός. Κάθε ημέρα και ένα βήμα, λίγα βήματα προς τα εμπρός. Και το αποφασιστικό βήμα ήταν η συνέπεια στην πίστη. Έτσι κατέκτησαν την αρετή οι πιστοί.

Και αποδείχθηκε ότι ο Θεός "περπατούσε" στην Αλβανία τα χρόνια του διωγμού, "περπατάει" και σήμερα στα χρόνια της θρησκευτικής αναγέννησης.

Υπήρξαν εκλεκτές ψυχές, που δεν τον πρόδωσαν στα χρόνια της απαγόρευσης και της βίας, που τον καρτερούσαν σιωπηλά και μυστικά, με εμπιστοσύνη και αφοσίωση, να ξανάρθει και ξανάρθε.

Συνέβησαν πολλά στην Αλβανία. Γεγονότα, που πλήγωσαν την Ορθοδοξία, αλλά δεν έσβησαν την ελπίδα και δεν επιβεβαίωσαν τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της.

Ένα θαύμα, το θαύμα της πίστης, εξακολουθεί να κυοφορείται στα μέρη αυτά. Ένα θαύμα, που δεν εξαναγκάζει και δεν προκαλεί κανέναν, αλλά αγκαλιάζει και προσμένει τον καθένα.

Ένα θαύμα πίστης, που μπορεί να συντελείται απλά και κρυφά σε πολλές περιπτώσεις, όμως όποιος το επιθυμεί μπορεί να το προσεγγίσει προσωπικά.

Αναζητώντας το και αποθέτοντας και καταθέτοντας κάτι από τον εαυτό του. Χωρίς να φοβάται τη συνάντηση με το Θεό, αλλά επιδιώκοντας τη συμπόρευση μαζί Του, σε μια σταυροαναστάσιμη πορεία...