Μέσα σε μία κατανυκτική ατμόσφαιρα και με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και ιεροπρέπεια, εορτάσθηκε στην Ιερά Μονή του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου στην Πάφο η πανήγυρη της Μονής με την ευκαιρία της θεοσημίας, δηλαδή της ανάμνησης της θαυματουργικής διάσωσης του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, από βέβαιο θάνατο.

Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας της Πανηγύρεως, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε του Όρθρου και προεξήρχε της Πανηγυρικής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στο Καθολικό της Μονής, συλλειτουργούντων του Μητροπ. Πάφου κ. Γεωργίου, των Επισκόπων Αρσινόης κ. Νεκταρίου και Χύτρων κ. Λεοντίου, Καθηγουμένου της Μονής και εκ των κληρικών της Μονής και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

Το θείο λόγο κήρυξε ο Μακαριώτατος, ο οποίος εξήρε τον οσιακό βίο του αγίου Νεοφύτου, ο οποίος με το πνευματικό σθένος του κατάφερε να αντιμετωπίσει τις συνεχείς κρούσεις του πειρασμού στο μοναχικό του δόλιχο, τόσο ώστε να αξιωθεί του μεγάλου θαύματος που εορτάσαμε σήμερα.

Όλοι οι όσιοι, ανέφερε ο Μακαριώτατος, από νεαροί βάζουν ένα στόχο και ξεκινούν με την άσκηση, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία να ενωθούν με το Χριστό.

Κι όλα αυτά τα κάνουν για να σώσουν όλο τον κόσμο και όχι μόνο τον εαυτό τους.

Και η προσπάθεια των μοναχών ήταν και είναι να παρηγορούν τους προσκυνητές, επισκέπτες, να τους δίνουν θάρρος, να τους στηρίζουν, ούτως ώστε ο κάματος της καθημερινής ζωής να μην τους απογοητεύσει και να σταματήσουν τον αγώνα, διότι όφειλαν ως μοναχοί να στηρίξουν, να ενισχύσουν και να δώσουν θάρρος σε όσους προσέρχονται στα μοναστήρια για να ακούσουν λόγο παρηγορίας από τους μοναχούς.

Αυτό το ρόλο οι άγιοι τον διαδραμάτισαν σε όλη την ζωή τους, ενίσχυαν, ενεθάρρυναν, παρηγορούσαν. Η Μονή ήταν οδοδείκτης που έδειχνε σε κάθε χριστιανό τον δρόμο που θα ακολουθήσει.

Η προσπάθεια όμως του αγίου Νεοφύτου ήταν να μην σταματήσει τον αναχωρητισμό του. Κι έτσι αποφάσισε να κάνει την εγκλείστρα, την «Νέα Σιών» όπως την ονομάζει, «ινα μη εκπέση κατά μικρόν από την αγαπητήν αναχώρησιν και την θεόγνωστον ησυχίαν», και ανέβει να λαξεύσει τα ανώτερα μέρη της εγκλείστρας για να κάνει το ησυχαστήριό του.

Κι εκεί που έφτιαχνε το διάδρομο που οδηγούσε στην ανωτέρα εγκλείστρα, έφυγε ο βράχος και σχεδόν να σκοτωθεί. Κάλεσε σε βοήθεια την Παναγία, όμως παρευθύς κάλεσε και τον Σωτήρα Χριστό.

Και μόλις Τον κάλεσε, «η πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα και μη βραδύνουσα Χάρις Του ήρθε γρηγορωτέρα αστραπής και έσωσε το σώμα από θανάτου, τους πόδας από ολισθήματος και τους οφθαλμούς από δακρύων».

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας παρετέθη κέρασμα στο Συνοδικό της Μονής και ακολούθησε επίσημο γεύμα προς τιμή του Μακαριωτάτου.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ