Οι ύμνοι της εορτής των Χριστουγέννων, είναι πλουσιότατοι.

Και είναι ο καλλίτερος βοηθός, για να πλησιάσουμε το μυστήριο των Χριστουγέννων.

Μερικοί περιγράφουν το γεγονός. Άλλοι το υμνούν και το δοξολγούν.

Και υπάρχουν και ορισμένοι ύμνοι, που προχωρούν στο βαθύτερο θεολογικό νόημα και περιεχόμενο της εορτής.

Ένας τέτοιος ύμνος ψάλλεται στον Εσπερινό της επομένης των Χριστουγένων, δηλ. το εσπέρας των Χριστουγέννων. Ας τον πλησιάσουμε.

"Πώς εξείπω το μέγα μυστήριον;" ο Υμνωδός εκφράζει την αδυναμία του να διατυπώσει με λόγια το μυστήριο των Χριστουγέννων.

"Ο άσαρκος σαρκούται". Το δεύτερο, πρόσωπο, της Αγίας Τριάδος παίρνει ανθρώπινη σάρκα στην γαστέρα της Θεοτόκου.

Ενώνεται ο Θεός με τον άνθρωπο, για να ανακαινίσει την φθαρμένη από την αμαρτία ανθρώπινη φύση. Τονίζεται το "σαρκούται" για την αντίθεση.

Εννοείται ο Υιός του Θεού ενώνεται με σώμα και ψυχή ανθρώπινη, διότι ''το απρόσληπτον αθεράπευτον".

"Ο Λόγος παχύνεται". Ο χωρίς υλική διάσταση Λόγος του Θεού παίρνει υλικότητα.

"Ο αόρατος οράται". "Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε". Και όμως ο Χριστός τονίζει "ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα".

"Ο αναφής ψηλαφάται". Ο Θεός δεν είναι δυνατόν να γίνει αντικείμενο των αισθήσεών μας. Ούτε να Τον δούμε ή ακούσουμε ή ψηλαφίσουμε μπορούμε.

Και όμως ψηλαφάται στο πρόσωπο του Χριστού, που ακόμα και να Τον γευθούμε μπορούμε με την Θεία Ευχαριστία!

"Ο άναρχος άρχεται". Ο Θεός δεν είναι μόνο αιώνιος.

Είναι άναρχος, αΐδιος, χωρίς αρχή και τέλος.

Όμως ο Χριστός "άρχεται". Έχει αρχή ως Θεάνθρωπος από την στιγμή της Γεννήσεώς Του.

Και καταλήγει ο ύμνος με παραλλαγμένη κάπως την φράση του Μ. Αθανασίου:

"άνθρωπος γίνεται Θεός ,ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται".

Αυτό είναι το μέγα μυστήριο των Χριστουγέννων.

Ας προσπαθήσουμε να το ζήσουμε συνειδητά. Μη μείνουμε στην επιφάνεια. Στα δώρα, στα φώτα, στα στολίδια.

Όλα καλά ως έκφραση της εσωτερικής αγαλλιάσεως του πιστού, που γιορτάζει Χριστούγεννα με τον Χριστό στην καρδιά του.