Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ν. Εσταυρωμένου Ταύρου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο Αρχιμ. Γαβριήλ Τασσόπουλο,τον Αρχιμ. Ειρηναίο Νάκο, Γ. Διευθυντή του Ιδρύματος Μουσικής της Α. Α. Και τον Πρωτοπρ. Παναγιώτη Γκουλιαμτζή.

1. Προ της Απολύσεως ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε σύντομες σκέψεις στο εκκλησίασμα,θέτοντας το ερώτημα γιατί εορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Διότι ,είπε ,η πρώτη Ύψωση του Τ. Σταυρού,όταν τον ανακάλυψε η Αγ. Ελένη έγινε στον Ναό των Ιεροσολύμων στις 14 Σεπτεμβρίου.

Αλλά και η δεύτερη Ύψωση στην Κωνσταντινούπολη έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου,όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος εξεστράτευσε κατά των Περσών,που είχαν απαγάγει τον Τ. Σταυρό,τους νίκησε,πήρε τον Τ. Σταυρό και τον έφερε θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη.

2. Και ο λαός,τότε, ενθουσιασμένος έψαλε ύμνους,που εξυμνούσαν τους Βασιλείς. Και μέχρι σήμερα,ασχέτως αν έχουμε Βασιλεία ή όχι,ψάλλουμε αυτούς τους ύμνους εις ανάμνηση του μεγάλου αυτού ιστορικού γεγονότος.

Γι ´ αυτό ψάλαμε και σήμερα: «νίκας τοις Βασιλεύσι κλπ.» και «εύφρανον..τους πιστούς Βασιλείς ημών». Αυτοί οι ύμνοι αναφέρονται στους ευσεβείς Βασιλείς του Βυζαντίου και σε κανένα άλλον !

3. Ο Σταυρός,που υψώσαμε και σήμερα είναι για τους πιστούς «το των κακών αλεξιτήριον»(που απομακρύνει όλα τα κακά) (Γρηγόριος Νύσσης),και «το κεφάλαιον των αγαθών απάντων» (Ι. Χρυσόστομος).

Αρκεί να μη ξανάσταυρώνουμε τον Χριστό με την ζωή μας,σε μια εποχή μάλιστα,που πολλοί θέλουν να βγάλουν το ιερό Σύμβολο του Σταυρού από την ζωή μας.

4. Όμως ματαιοπονούν. Βασίλεια,θρόνοι,καθεστώτα,συντρίφτηκαν και αφανίστηκαν. Ο Σταυρός μένει όρθιος!

Όχι μόνο στους τρούλους των Ναών,αλλά στις καρδιές των πιστών. Και φέρουμε τον Σταυρό με καύχηση, όχι απλώς σαν ένα κόσμημα,ή ένα μαγικό αντικείμενο,αλλά ως πηγή εμπνεύσεως και δυνάμεως.

Φέρω τον Σταυρό σημαίνει δέχομαι τον Χριστό ως Σωτήρα και αγωνίζομαι να ζώ κατά το θέλημά Του.

Σημαίνει εμπνέομαι από το πνεύμα της αγάπης μέχρι θυσίας και ενσωματώνομαι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και αγιάζομαι.

Τότε ο Σταύρος γίνεται για όλους μας πηγή δυνάμεως, αγιασμού και σωτηρίας!