1. Όλοι γνωρίζουμε την σημασία της σημερινής παραβολής ( Κυρ. ΙΑ Ματθ. )

Ο άρχοντας χαρίζει στον δούλο του ένα τεράστιο χρέος. Ο ίδιος δούλος «πνίγει» τον σύνδουλό του για κάτι ελάχιστο,που του χρωστούσε!

Προφανώς η παραβολή μας θυμίζει την άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός και την συγγνώμη, που εμείς αρνούμεθα στους συνανθρώπους μας.

Και όμως ο Χριστός μας τονίζει να συγχωρούμε. Πόσες φορές; «εβδομηκοντάκις επτά». Δηλ. αμέτρητες.

Και πώς να συγχωρούμε; «από των καρδιών υμών», από τα βάθη της υπάρξεώς σας, μάς λέγει.

Διότι πολλές φορές λέμε με τα χείλη: «τον συγχωρώ» για κάποιον ,που μας έβλαψε, αλλά μέσα μας παραμένει το δηλητήριο της πικρίας.

2. Χωρίς την δύναμη της συγγνώμης καμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να σταθεί.

Ούτε συνεργασία, ούτε φιλία, ούτε γάμος, ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνία. Όλα διαλύονται !Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι θα ωραιοποιούμε τα πράγματα.

Ό,τι είναι κακό,είναι κακό. Ό,τι είναι άδικο είναι άδικο. Η συγγνώμη πηγάζει από την αλήθεια, αλλά είναι δυνατότερη από την αλήθεια.

Όπως η άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός,είναι δυνατότερη από την αμαρτωλότητά μας.

Λέει χαρακτηριστικά ο Ιερός Χρυσόστομος: «εν τω νόμω ο αμάρτημα έχων κολάζεται, ενταύθα ο αμάρτημα έχων προσελθών γίνεται δίκαιος».

3. Όμως εμείς δεν έχουμε πάντα την δύναμη να συγχωρούμε. Γιατί χρειάζεται πράγματι μεγάλη δύναμη ψυχής.

Αν όμως μας συγκλονίζει εσωτερικά η συγγνώμη του Θεού,τότε θα μπορούμε κι' εμείς να την προσφέρουμε στους αδελφούς μας.

Δηλ.ο άνθρωπος,που αισθάνεται ότι ο Θεός τον απάλλαξε από την ενοχή του,αυθόρμητα ανοίγει προς τους άλλους ανθρώπους την καρδιά του και συγχωρεί.

Ο αδύνατος μισεί και εκδικείται.Ο δυνατός συγχωρεί. Δεν κρατάει το στιλέτο της εκδικήσεως,αλλά το σφουγγάρι της συγγνώμης.

Και ας μη ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο κακό,που μάς κάνει εκείνος,που μάς έβλαψε είναι να ενσταλάζει το δηλητήριο του μίσους μέσα μας.

Αυτό πρέπει να ξεριζωθεί, για να ειρηνεύσουμε με τον Θεό και να βρούμε την ψυχική μας υγεία. Διότι «ουδέν εστιν ούτως αποξενών του Θεού ως το μη συγχωρείν» ( Ι. Χρυσόστομος ).

Άλλωστε μόνο αν «ποιούμεν έλεος», αν συγχωρούμε δηλ. δεν θα είναι για μας «η κρίσις ανέλεος»! (Ιακ. β, 13).