Την Κυριακή του Παραλύτου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ν. Προφήτου Δανιήλ Βοτανικού πλαισιωμένος από τον εκλεκτό προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Σπυρίδωνα Παπασπύρο.

1. «Άνθρωπον ουκ έχω»! Το παράπονο αυτό το επαναλαμβάνουν αμέτρητοι άνθρωποι, είπε ο Σεβασμιωτατος στο κήρυγμά του. Νοιώθουν ανυπόφορα μόνοι μέσα σ'ενα ψυχρό και αδιάφορο κόσμο.

«Επίβλεψον επ' εμέ και ελέησόν με ότι μονογενής και πτωχός ειμί εγώ», ψάλλει ο Ψαλμωδός της Π. Διαθήκης.

Κάθε πλάσμα είναι μόνο, αλλά ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα, που έχει συνείδηση της μοναχικότητάς του.

2. Πανανθρώπινο, λοιπόν, φαινόμενο είναι η μοναξιά και έχει πολλές αιτίες.

Αισθανόμαστε μόνοι, όταν δικοί μας άνθρωποι φεύγουν απ' αυτή τη ζωή.

Όταν δεν βρίσκουμε ανταπόκριση στην αγάπη μας. (Όμως η αγάπη είναι δώρο. Το δώρο το χαρίζεις,δεν το αξιώνεις).

Αισθανόμαστε μόνοι όταν μας απορρίπτουν. Πολλές φορές μέσα στο ίδιο σπίτι ζούμε σε παράλληλες μοναξιές.

Είμαστε μόνοι με τις ενοχές μας, που δεν μπορούμε να τις μεταθέσουμε σε άλλους. Και κυρίως είμαστε μόνοι μπροστά στο θάνατο.

Ο άνθρωπος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες, για να ξεπεράσει την μοναξιά του. Κυνηγά τις απολαύσεις και την δια-σκέδαση με κάθε τρόπο.

Και κάποιες φορές,δυστυχώς,και τις παραισθήσεις από ουσίες. Ματαίως. Η μοναξιά δεν υπερνικάται.

Μπορούμε όμως να την μεταβάλουμε από απομόνωση σε δημιουργική μοναξιά. Πώς;

3. Στην μοναξιά συναντάμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Οχι απλώς σαν ένα εγώ,αλλά σαν ένα πεδίον μάχης. Ανάμεσα σε δημιουργικές και καταστροφικές δυνάμεις.

Έτσι στην μοναξιά συνειδητοποιούμε τους εσωτερικούς μας αγώνες. Επισημαίνουμε τις απωθήσεις μας και απελευθερωνόμαστε απ' αυτές.

Κάνουμε την αυτοκριτική μας. Οδηγούμεθα στην αυτογνωσία. Και ωριμάζει ο έσω άνθρωπος.

Αυτόν τον «έσω άνθρωπο» φοβόμαστε να τον αντιμετωπίσουμε και γι' αυτό στρεφόμαστε συνεχώς προς τα έξω.

4. Στην μοναξιά συναντάμε τον Θεό. Η «καρδία» μας,δηλ.ο εσώτερος πυρήνας της υπάρξεώς μας ανοίγεται στο παρόν του Θεού.

«Χρή τι και ησυχάζειν, ώστε αθολώτως προσομιλείν τω Θεώ και μικρόν απάγειν τον νούν από των πλανωμένων» (Γρηγόριος Θεολόγος).

Στην ησυχία της μοναξιάς μπορούμε να ακούσουμε την φωνή του Θεού μέσα μας.

5. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας και συναντήσουμε τον Θεό, ξαναβρίσκουμε και τους ανθρώπους μέσω του Θεού και της αγάπης.

«Χριστός γαρ εστίν ο της ενότητος σύνδεσμος» (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

Ο Χριστός η Αγία κεφαλή της Εκκλησίας είναι η άρση της απομονώσεώς, η οριστική υπερνίκηση της μοναξιάς.

Μέσα στην Εκκλησία δεν είμαστε «ξένοι και πάροικοι», αλλά «συμπολίται των Αγίων και οικείοι του Θεού».

Γι' αυτό μπορεί μέσα στον κόσμο και ανάμεσα στους ανθρώπους να αισθανόμαστε μόνοι και ένας ασκητής, Μοναχός να αγκαλιάζει τους πάντες με την προσευχή και την αγάπη του και συσσωματωμένος στο Σώμα του Χριστού να μη αισθάνεται μοναξιά.

Ακούει, άλλωστε τον Χριστό να του λέει: «εγώ πατήρ, εγώ μήτηρ, εγώ αδελφός ....τί πλέον θέλεις;» (Ι. Χρυσόστομος).

6. Έτσι στην φαινομενική φτώχεια της μοναξιάς είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί. Γιατί στην μοναξιά γνωρίζουμε τον εαυτό μας, συναντάμε τον Θεό, βρίσκουμε τους ανθρώπους.

Και ας μη ξεχνάμε ότι στην μοναξιά επωάζονται και ωριμάζουν οι μεγάλες ιδέες, τα μεγάλα έργα, οι μεγάλες δημιουργίες.

Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, την μοναξιά και ας ανοίγουμε πρώτοι την καρδιά μας και την αγγαλιά μας σπάζοντας το κέλυφος του εγωϊσμού μας σ ´ αυτούς που μένουν κλειδωμένοι στην βασανιστική τους απομόνωση.

Και δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλοί, που περιμένουν να τους απλώσουμε το χέρι! Ας μη τους απογοητεύσουμε. Αυτό είναι το χρέος μας.

Και όσο θα υπάρχει ένας άνθρωπος που θα λέει «άνθρωπον ουκ έχω», το χρέος μας αυτό θα μένει ανεξόφλητο.