Την Κυριακή Γ Λουκά (6η τ.μ.) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλλιθέας.

Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Τιμόθεος Γεωργίου και ο συνεφημέριός του Πρωτοπρ. Χαράλαμπος Γρηγοριάδης.

1. Στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, είπε ο Σεβασμιώτατος κατά το κήρυγμά του, περιγράφεται η συνάντηση δύο συνοδειών.

Η μία είναι συνοδεία θανάτου. Μια χήρα οδηγεί στον τάφο το μοναχοπαίδι της. Η άλλη είναι συνοδεία ζωής, αφού επί κεφαλής της είναι ο Χριστός, ο Κύριος της ζωής.

Φυσικό η ζωή να νικήσει τον θάνατο. Ο Κύριος χαρίζει αναστημένο τον νέο στην πονεμένη, αλλά τώρα έκπληκτη και χαρούμενη μητέρα του.

Έτσι τίθεται σήμερα μπροστά μας το πάντοτε κρίσιμο και επίκαιρο θέμα: θάνατος.

Κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να δώσει κάποιο νόημα στην ζωή του εκμηδενίζεται μπροστά στην πραγματικότητα του θανάτου.

2. Αλήθεια τί είναι ο θάνατος ; Μπορεί κάποιος να πεί πολλά σωστά πράγματα απαντώντας σ´αυτό το ερώτημα,χωρίς όμως να έχει αγγίσει καν το μυστήριο του θανάτου.

Γιατί ο θάνατος είναι ένα οριακό φαινόμενο,που έχει μια πλευρά στραμμένη προς εμάς και μια απομακρυσμένη από μάς.

Μια γνωστή και μια άγνωστη. Βλέπουμε τον θάνατο,αλλά το μυστήριό του μένει ανερμήνευτο. Γνωρίζουμε τον βιολογικό θάνατο.

Αλλά αυτός είναι το κέλυφος του θανάτου. Το εσώτερο μυστήριό του μάς το αποκαλύπτει ο λόγος του Θεού.

3. Τί μάς λέει; Ο θάνατος είναι συνέπεια της επαναστάσεως του ανθρώπου κατά του Δημιουργού του.

Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Οποίος απομακρύνεται από Αυτόν χάνει την ζωή.

Χωρισμός από τον Θεό σημαίνει θάνατος. Θάνατος πνευματικός. Μπορεί να ζεί ακόμα βιολογικά ο άνθρώπος.

Όμως «όνομα έχει ότι ζεί και νεκρός» είναι πνευματικά. Έχουμε δηλ. τρείς θανάτους.

Τον βιολογικό θάνατο. Τον πνευματικό θάνατο. Και τον αιώνιο θάνατο.

Όταν ο βιολογικός θάνατος βρεί τον άνθρωπο στην κατάσταση του πνευματικού θανάτου,τότε έχουμε τον αιώνιο θάνατο.

Και ο αιώνιος θάνατος είναι μια ζωή χωρίς κοινωνία με τον Θεό. Σε μια αιώνια απομόνωση και μοναξιά.

4. Σ´ αυτήν δεν καταδικάζει ο Θεός. Ο άνθρωπος αυτοεγκλωβίζεται. Τι φοβερή αυτοτιμωρία!

«Έως καιρόν κεκτημένοι»,όσο είναι καιρός, λοιπόν, ας σπάσουμε τον πάγο, που μάς χωρίζει,τυχόν, από την αγάπη του Θεού.

Ας πλησιάσουμε ταπεινά την πηγή του φωτός της ζωής. Θα μάς δεχθεί. Μη φόβόμαστε. Τώρα, που μπορούμε.

Γιατί «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»! Όχι γιατί δεν την δέχεται ο Θεός, αλλά γιατί θα έχει τόσο σκληρυνθεί ο άνθρωπος, ώστε δεν θα μπορεί η ακτινοβολία του Θεού, επειδη δεν θα καταργεί την ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, να σπάσει τον πάγο της σκληρότητας και της αμετανοησίας του.

Ας προβληματισθούμε! Φως, ζωή, αγάπη από την μιά. Σκοτάδι, θάνατος, μοναξιά από την άλλη.

Ας διαλέξουμε! Αν και πιστεύω ότι έχουμε ήδη διαλέξει, αλλιώς δεν θα είμασταν εδώ.

Αρκεί να αγωνιζόμαστε καθημερινά να επιβεβαιώνουμε την επιλογή μας με την ζωή μας.