Την Κυριακή Β Λουκά (3η Οκτωβρίου), που η Εκκλησία των Αθηνών τιμά την μνήμη του πολιούχου της Αγ. Ιερομάρτυρος Διονυσίου Αρεοπαγίτη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας χοροστάτησε στον Όρθρο, προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Καλλιθέας και ετέλεσε Ι. Μνημόσυνο των κτητόρων,ευεργετών και οπωσδήποτε διακονησάντων στον Ι. Ναό, που κατά το έθος τελείται κατ έτος την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου.

Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Νικόλαος Κλάδης και οι συνεφημέριοί του.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την αποστολική περικοπή του τιμωμένου Αγίου από τις Πράξεις των Αποστόλων.

1. «Ον ουν αγνοούντες ευσεβείτε τούτον εγώ καταγγέλλω υμίν».

Με αυτήν την φράση από την περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, που ακούσαμε σήμερα, είπε ο Μητροπολίτης Κορωνείας, πραγματοποιείται η συνάντηση του ειδωλολατρικού κόσμου με το μήνυμα της χριστιανικής πίστεως.

Και εκείνος, που γίνεται όργανο για την αποφασιστική αυτή συνάντηση είναι ο Μεγάλος Απόστολος των Εθνών, ο Απόστολος Παύλος.

Και πρώτος εύχυμος και ευκλεής καρπός αυτής της συναντήσεως είναι ο Αγ. Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης,που τιμάμε σήμερα την μνήμη του.

Αλλά και μία εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου ονόματι Δάμαρις, που εορτάζει και αυτή σήμερα.

Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στην πορεία του Αποστ. Παύλου να πείθει ένα τόσο επίσημο πρόσωπο, όσο ένας αρεοπαγίτης του κλεινού άστεως των Αθηνών.

Ο Διονύσιος έγινε Επίσκοπος των Αθηνών και τον τιμάμε σήμερα ως πολιούχο της πόλεως αυτής.

2. Πολύ σημαντική η περίφημη ομιλία του Αποστόλου στους επισήμους των Αθηνών, που ακούσαμε.

Ξεκινά τονίζοντάς τους ότι συνάντησε ένα βωμό με την επιγραφή «αγνώστω Θεώ».

Ο βωμός εκείνος σήμαινε: Εδώ ενεργεί κάποιος Θεός. Δεν ξέρουμε το όνομά του.

Ας τον λατρεύουμε ανωνύμως να τον εξευμενίσουμε. Ακριβώς ο φόβος και η αγωνία ήταν εν πολλοίς τα κίνητρα της θρησκείας των ειδώλων.

«Ον ουν αγνοούντες ευσεβείτε τούτον εγώ καταγγέλλω υμίν».

Με το συγκλονιστικό αυτό μήνυμα θέλει ο Απόστολος του Χριστού να τους απαλλάξει από τον φόβο και την αγωνία, καλώντας τους σε μιά ριζική αλλαγή αντιλήψεων και νοοτροπίας καλώντας τους «μετανοείν».

3. Άραγε αυτό το μήνυμα έχει κανένα νόημα για τους σημερινούς ανθρώπους ή είναι κάτι, που ανήκει στο παρελθόν, που δεν μάς αφορά;

Βέβαια ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κτίζει βωμούς, για να ξεπεράσει τις αγωνίες του.

Όμως η αγωνία έχει ριζώσει πιό βαθειά στην ύπαρξή του, όσο κι αν θέλει να την ξεχάσει, να την απωθήσει με την υπερδραστηριότητα και τα κατορθώματά τους.

Απόδειξη γι´ αυτό καταφάνερη και κραυγαλέα η εποχή μας. Έχομε τόση πρόοδο, τόση επιστήμη, τόσα τεχνικά μέσα.

Και συγχρόνως τόση ανασφάλεια, τόση αβεβαιότητα για το αύριο, τόση αγωνία, τόσο φόβο!

Γιατί, όταν ο άνθρωπος χάνει τον Θεό, τίποτα δεν τον σώζει.

4. Τον απειλεί το μηδέν. Είναι η λεγόμενη «υπαρξιακή αγωνία».

Το μηδέν απειλεί οντολογικά την αυτοκατάφαση του ανθρώπου, σχετικώς ως πεπρωμένο και απολύτως ως θάνατος.

Απειλεί την πνευματική αυτοκατάφαση του ανθρώπου σχετικώς σαν κενό και απολύτως ως έλλειψη νοήματος.

Το μηδέν απειλεί την ηθική αυτοκατάφαση του ανθρώπου σχετικώς σαν ενοχή και απολύτως ως αιώνια καταδίκη.

Θάνατος (επιτάθηκε δικαιολογημένα εσχάτως από την πανδημία).

Κενό (έλλειψη νοήματος: γιατί ζω;). Ενοχή (έστω κι αν απωθείται στο υποσυνείδητο).

Και η υπερνίκηση; Ο Θεός, η πηγή της ζωής, «ο διδούς πάσι ζωήν και πνοήν και τα πάντα». (Πράξ. ιζ, 25).

Είναι η μόνη εξουδετέρωση του μηδενός. Αυτός «εν ανδρί ώ ώρισε», στο πρόσωπο του Χριστού, έγινε προσιτός σε μάς τους ανθρώπους.

Αν Τον πλησιάσουμε συνειδητά, θα μάς δείξει τον δρόμο προς την διέξοδο από την υπαρξιακή αγωνία.

Ας μη μένουμε ως καλοπροαίρετοι, έστω, θεατές, αλλά ας γίνουμε συνειδητοί μαθητές.

Εκείνος κρούει την πόρτα της καρδιάς μας. Μας αγαπά και περιμένει. Εμείς θα Του ανοίξουμε;