1. Η αποστολική περικοπή της ημέρας μάς αφήνει άφωνους μπροστά στα κατορθώματα των προ Χριστού ανθρώπων του Θεού.

Θα λέγαμε των κατ' άνθρωπον με την ευρεία έννοια, προπατόρων του Χριστού. Και όλα αυτά τα καταπληκτικά τα επέτυχαν και τα κατόρθωσαν «δια πίστεως».

Η δύναμή τους ήταν η πίστη στον αληθινό Θεό και η υπακοή στο θέλημά Του.

Και με αυτήν την πίστη «κατηγωνίσαντο βασιλείας....έφραξαν στόματα λεόντων (Δανιήλ) ..... έσβεσαν δύναμιν πυρός (Τρείς Παίδες) ..... παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων» (Εβρ. ια, 33-34).

Θαυμαστά, λοιπόν, τα κατορθώματα της πίστεως! Όμως ο Χριστός είπε για την εποχή Του: «ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη» (Ματθ. ιζ,17).

2. Άραγε αυτό ισχύει για την εποχή μας; Αλλά πρίν απαντήσουμε σ´αυτό το ερώτημα, ας διερωτηθεί ο καθ' ένας μας: εγώ είμαι πιστός ή άπιστος; Και τι σημαίνει πίστη;

Βεβαίως να αποδέχεται κανείς όσα κωδικοποιημένα είναι καταγραμμένα στο Σύμβολο της Πίστεως.

Όμως αυτήν την πίστη θα την χαρακτηρίζαμε «θεωρητική». Είναι και αυτή δώρο Θεού,θα λέγαμε, στις καλοπροαίρετες καρδιές.

Και έχει την αξία της. Και ο Αδελφόθεος Ιάκωβος τονίζει: « σύ πιστεύεις ότι ο Θεός είς εστί° καλώς ποιείς» (Ιακ. β, 19).

Όμως αυτό αν και καλό και άγιο, δεν αρκεί. Η πίστη πρέπει να έχει αντίκτυπο και συνέπειες στην ζωή μας. Ας επισημάνουμε κάποιες.

3. Πίστη εν πρώτοις σημαίνει εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο πιστός εναποθέτει στον Θεό τον εαυτό του και όλες τις υποθέσεις της ζωής του.

Αυτή η εμπιστοσύνη είναι καρπός και απόδειξη της αληθινής πίστεως.

Γι' αυτό ο πιστός δεν ανησυχεί ούτε για το παρόν,όσες δυσκολίες και αν έχει, ούτε για το μέλλον, με την αβεβαιότητά του.

Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι σταματά την δραστηριότητά του ή κάθε δημιουργική προσπάθεια,που τον καλούν τα καθημερινά του καθήκοντα να κάνει.

Δεν τα αναθέτει στον Θεό, αλλά αφού κάνει ό,τι πρέπει και ό,τι μπορεί,εμπιστεύεται στον Θεό. Δεν ανησυχεί και ειρηνεύει.

Πιστεύει ότι «Αυτώ μέλει περί υμών», όπως μας επισημαίνει η Επιστολή Α Πέτρου (ε, 7).

4. Μιά ακόμη συνέπεια της πίστεως είναι ότι αυτή δεν μπορεί να χωρισθεί από την αγάπη. Αγάπη προς τον Θεό πρώτα.

Αυτό όμως σημαίνει συμμόρφωση με το θέλημα και τις εντολές του Θεού. Ρητώς το λέει ο Κύριος: «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με» (Ιωάν. ιδ, 21).

Και ας μη ξεχνάμε ότι πρώτη και κύρια εντολή του Χριστού είναι η αγάπη.

Και,όπως πάντα τονίζεται,η αγάπη προς τον Θεό αποδεικνύεται με την αγάπη στον συνάνθρωπο.

Η πίστη οδηγεί στην πράξη και αποδεικνύεται με την πράξη. Γι αυτό τονίζει και ο Αδελφόθεος Ιάκωβος «η πίστις χωρίς έργων νεκρά εστί» (Ιακ. β, 26). (Μια παρέκβαση: από τον άπιστο που υποκρίνεται τον πιστό για ιδιοτελείς σκοπούς - και ο νοών νοείτω - προτιμότερος ο άπιστος που ομολογεί ότι δεν πιστεύει).

Να, λοιπόν, τα γνωρίσματα της αληθινής πίστεως. Η λυδία λίθος, που δοκιμάζει την γνησιότητά της: εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού και αγάπη στον άνθρωπο.

Μια τέτοια πίστη είναι δύναμη ακατανίκητη στην ζωή μας «επαγγελίαν έχουσα ζωής της νύν και της μελλούσης» (Α Τιμ. δ, 8).