1. Όταν ο Χριστός καρφώθηκε στο Σταυρό, ενόμισαν οι σταυρωτές ότι όλα είχαν τελειώσει με την «υπόθεση Ιησούς».

Όμως, παρά τις άμεσες ή έμμεσες επιθέσεις δια μέσου των αιώνων εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας Του, ο Χριστός νικά επί δύο χιλιάδες τώρα χρόνια, γιατί «εξήλθε νικών και ίνα νικήση» (Αποκ. στ. 2).

Και, αν για κάποιους ο Εσταυρωμένος είναι «σκάνδαλον και μωρία», για μας είναι πηγή δυνάμεως και αγιασμού.

Το αίμα Του, που έρρευσε πάνω στο Σταυρό, εκπλύνει τον ρύπο των αμαρτιών μας και μας απαλλάσσει από ενοχές. Αυτό το αίμα «καθαριεί την συνείδησιν ημών από νεκρών έργων» (Εβρ. θ, 14).

2. «Όσα καρφιά στο σώμα Σου έχουν μπήξει, τόσες πηγές ζωή για με αναβλύζουν και λούζουν την ψυχή μου και μ´αγνίζουν» (Γ. Βερίτης).

Αυτό το Αίμα και το Σώμα κοινωνούμε και γινόμαστε «σύναιμοι και σύσσωμοι και σύζωοι» με τον Χριστό!

Αρκεί, βέβαια, να προηγείται ειλικρινής μετάνοια και ο πιστός να μη προσέρχεται «μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Α Κοριν. ια, 29 ).

«Μη εννοών, ότι σώμα εστί δεσποτικόν, σώμα φρίκης γέμον». Χωρίς να συγκλονίζεται δηλ. από το ασύλληπτο μεγαλείο του Μυστηρίου.

Εάν με αυτήν την συναίσθηση προσερχόμαστε, τότε,όπως μια σταγόνα νερού εξατμίζεται, όταν πέσει πάνω σε μια πυρακτωμένη πλάκα, έτσι εξαλείφονται οι ενοχές μας, όταν πέσουν πάνω στην φλεγόμενη από αγάπη καρδιά του Εσταυρωμένου.

3. Και θέλοντας ακριβώς να υπογραμμίσει ο Ιερός Χρυσόστομος αυτήν την χωρίς όρια αγάπη του Χριστού ερωτά «Άρπαξε εί; Εννόησον τον τελώνην. (Είσαι άρπαγας; Σκέψου τον τελώνη,που ήταν άρπαγας, αλλά μετανόησε και σώθηκε). Ακάρθατος ει; Εννόησον την πόρνην. Ανδροφόνος εί; Εννόησον τον ληστήν».

Και αντιπαραθέτοντας ο Ιερός Πατήρ τον νόμο των ανθρώπων με την Χάρη του Θεού γράφει: «Ο νόμος εάν λάβη φονέα αναιρεί,η Χάρις εάν λάβη φονέα φωτίζει και ζωοποιεί».

Ο νόμος των ανθρώπων, εάν συλλάβει ένα φωνιά, τον καταδικάζει σε θάνατο. Η Χάρη του Θεού εάν πλησιάσει ένα φονιά, που μετανοεί, τον φωτίζει και τον ζωογονεί ψυχικά. Για τον νόμο ισχύει το «επειδή».

Επειδή αμάρτησες, τιμωρείσαι. Για την Χάρη ισχύει το «αν και». Αν και αμάρτησες, εφόσον μετανοείς, συγχωρείσαι.

Όταν «κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ πύλας βαλών ο ληστής κλείδα το μνήσθητί μου». Όταν ένας ληστής με το κλειδί της μετανοίας άνοιξε την θύρα του Παραδείσου, γιατί εμείς να απογοητευόμαστε;

Δεν βλέπουμε τα καρφωμένα χέρια του Χριστού πάνω στο Σταυρό, που μας περιμένουν σαν μια μόνιμα ανοιχτή αγκαλιά;