«Χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας» ,λέει ο Υμνογράφος απευθυνόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο. 

Αυτήν την ζωή της εσωτερικής «ευωχίας», βαθειάς ειρήνης, πληρότητος και ψυχικής αγαλλιάσεως την βίωσε η Παναγία μέσα σε μιά αγία σιωπή,ησυχία και περισυλλογή, όπως δείχνουν τα ευαγγέλια.

Ο σύγχρονος άνθρωπος όμως είναι εξωστρεφής και πολυπράγμων. Οι έκτακτες συνθήκες όμως άλλαξαν τα πράγματα.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι μένουν αναγκαστικά μόνοι στο σπίτι και η μοναξιά ίσως τους έχει κουράσει, γιατί δεν ξέρουν να την αξιοποιήσουν σωστά. 

Και δεν είναι μόνο αυτοί, αλλά και εκείνοι, που ζουν στο ίδιο σπίτι σε παράλληλες μοναξιές, χωρίς δυστυχώς να επικοινωνούν μεταξύ τους. 

Σκέφθηκα, λοιπόν, ότι θα ήταν χρήσιμο να επαναλάβω μια παλιότερη ανάρτησή μου στην Romfea.gr σχετική με την μοναξιά με κάποιες προσθήκες:

«Επίβλεψον επ' εμέ και ελέησόν με ότι μονογενής και πτωχός ειμί εγώ, «ψάλλει ο Ψαλμωδός της Π. Διαθήκης» (Ψαλμ. 24, 16).

Κάθε πλάσμα είναι μόνο, αλλά ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα, που έχει συνείδηση της μοναχικότητάς του.

Πανανθρώπινο, λοιπόν, φαινόμενο είναι η μοναξιά και έχει πολλές αιτίες.

Αισθανόμαστε μόνοι, όταν δικοί μας άνθρωποι φεύγουν απ' αυτή τη ζωή.

Όταν δεν βρίσκουμε ανταπόκριση στην αγάπη μας. Όταν μας απορρίπτουν. Όμως η αγάπη είναι δώρο. Το δώρο προσφέρεται,δεν απαιτείται.

Είμαστε μόνοι με τις ενοχές μας, που δεν μπορούμε να τις μεταθέσουμε σε άλλους. Και κυρίως είμαστε μόνοι μπροστά στο θάνατο.

Ο άνθρωπος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες, για να ξεπεράσει την μοναξιά του. Κυνηγά τις απολαύσεις και την διασκέδαση με κάθε τρόπο.

Και κάποιες φορές,δυστυχώς,και τις παραισθήσεις από ουσίες. Ματαίως. Η μοναξιά δεν υπερνικάται.

Μπορούμε όμως να την μεταβάλουμε από απομόνωση σε δημιουργική μοναξιά. Πώς;

1. Στην μοναξιά συναντάμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Οχι απλώς σαν ένα εγώ,αλλά σαν ένα πεδίον μάχης. Ανάμεσα σε δημιουργικές και καταστροφικές δυνάμεις.

Έτσι στην μοναξιά συνειδητοποιούμε τους εσωτερικούς μας αγώνες. Επισημαίνουμε τις απωθήσεις μας και απελευθερωνόμαστε απ' αυτές.

Κάνουμε την αυτοκριτική μας. Οδηγούμεθα στην αυτογνωσία. Και ωριμάζει ο έσω άνθρωπος.

Αυτόν τον "έσω άνθρωπο" φοβόμαστε να τον αντιμετωπίσουμε και γι' αυτό στρεφόμαστε συνεχώς προς τα έξω.

2. Στην μοναξιά συναντάμε τον Θεό. Η "καρδία" μας,δηλ.ο εσώτερος πυρήνας της υπάρξεώς μας, ανοίγεται στο παρόν του Θεού.

"Χρή τι και ησυχάζειν, ώστε αθολώτως προσομιλείν τω Θεώ και μικρόν απάγειν τον νούν από των πλανωμένων" (Γρηγόριος Θεολόγος).

Στην ησυχία της μοναξιάς μπορούμε να πούμε « λάλει (Κύριε) ότι ακούει ο δούλος σου (Α Βασίλ. 3, 10) και να ακούσουμε την φωνή του Θεού μέσα μας.

3. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας και συναντήσουμε τον Θεό, ξαναβρίσκουμε και τους ανθρώπους μέσω του Θεού και της αγάπης. Ένας ερημίτης, που προσεύχεται και αγκαλιάζει τους πάντες με την αγάπη του Χριστού, δεν αισθάνεται ποτέ μόνος.

"Χριστός γαρ εστίν ο της ενότητος σύνδεσμος" (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

Ο Χριστός η Αγία κεφαλή της Εκκλησίας είναι η άρση της απομονώσεώς, η οριστική υπερνίκηση της μοναξιάς.

Μέσα στην Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, δεν είμαστε "ξένοι και πάροικοι", αλλά "συμπολίται των Αγίων και οικείοι του Θεού".

Και ο Χριστός μας λέει: "εγώ πατήρ, εγώ μήτηρ, εγώ αδελφός ....τί πλέον θέλεις;" (Ι. Χρυσόστομος).

Έτσι στην φαινομενική φτώχεια της μοναξιάς είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί. Γιατί στην μοναξιά γνωρίζουμε τον εαυτό μας, συναντάμε τον Θεό, βρίσκουμε τους ανθρώπους.

Και ας μη ξεχνάμε ότι στην μοναξιά επωάζονται και ωριμάζουν οι μεγάλες ιδέες, τα μεγάλα έργα, οι μεγάλες δημιουργίες.

Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, την μοναξιά,αλλά ας την αξιοποιούμε σωστά και δημιουργικά.

Τότε ίσως νιώσουμε κι εμείς τι σημαίνει ζωή «μυστικής ευωχίας «Η Παναγία, που διαβάσαμε απόψε τους «Χαιρετισμούς» της στην «κατ´οίκον Εκκλησία» να δώσει.