Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τρίτη, 09 Ιουλίου 2019

panteleimon 11

Του Αγγέλου Πάκλαρα, Θεολόγου, για την Romfea.gr


"Ο,τι προσφέρομεν εις την Εκκλησίαν, το προσφέρομεν όχι διότι έχει ανάγκη η Εκκλησία αφ' ημών, αλλά διότι χρέος και οφειλή έχομεν ημείς, αλλά και όφελος μέγιστον, προς εαυτήν και από αυτήν..."

Αυτή την φράση ανέφερε συχνότατα εις τα κηρύγματά του, ο μέγας των αρετών, υφηγητής, Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ο Β'.

Φόρος τιμής και σεβασμού η αναφορά, αφ' ημών, διά μία εισέτι φοράν του ατελείωτου έργου του, επί πεντήκοντα και τρία έτη εις τον αμπελώνα του Κυρίου, τριάκοντα και οκτώ, δε έτη εις την Αρχιερωσύνην.

Εγεννήθη εν Αθήναις το έτος 1925, τη 8η Ιανουαρίου, έκτο τέκνο του Μιχαήλ και Ασημίνας, το γένος Αδαμάκη.

Το έτος 1942, εισήλθε εις την Θεολογική Σχολή Αθηνών, από όπου απεφοίτησε αριστούχος την 5η Φεβρουαρίου του έτους 1949.

Υπηρέτησε ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός του πεζικού εις την Γενικήν Διεύθυνσιν της Θρησκευτικής Υπηρεσίας, του Γενικού Επιτελείου Στρατού και κατόπιν εις την 42η Ταξιαρχία και εις την ΒΙΟ του Α' Σώματος Στρατού.

Ετιμήθη δίς υπό του τότε διευθυντού της θρησκευτικής Υπηρεσίας του Στρατού, Αρχιμανδρίτου Κυπριανού τον μετέπειτα Μητροπολίτην Ιερισσού και είτα Σπάρτης.

Αρχάς του 1950, κείρεται μοναχός εις την Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου Εδέσσης και την 23η Ιουλίου του ιδίου έτους Διάκονος, από τον πνευματικό του, Μητροπολίτην Εδέσσης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, εις τον Ι.Ναόν Υπεραγίας Θεοτόκου Χρυσοσπηλαιωτίσσης Αθηνών.

Εν συνεχεία υπηρέτησε ως βοηθός Ιεροκήρυξ και κατόπιν τακτικός Ιεροκήρυξ εις την Ι. Μητρόπολη Εδέσσης, έως και το έτος 1951.

Το αυτό έτος, την 15η Ιουνίου, χειροτονείται Πρεσβύτερος λαβών και το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτου, εις τον Ι. Ναό Αποστόλου Παύλου Αθηνών, από τον Επίσκοπο Ευρίπου Αλέξιο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Ζακύνθου, τη εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος Βλάχου.

Όταν ο Μητροπολίτης Εδέσσης μετατίθεται εις την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ο Αρχιμ. Παντελεήμων τον ακολουθεί και διορίζεται τακτικός Ιεροκήρυξ με έδρα την πόλη του Λαγκαδά από το 1951 έως το 1953.

Εδίδαξε παραλλήλως εις το Κατώτερο και Ανώτερο φροντιστήριο της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Με άδεια της Αποστολικής Διακονίας και υποτροφία της Γαλλικής Ακαδημίας σπουδάζει εις την Σορβόννη και εις το Γαλλικόν Ινστιτούτο, Χριστιανική και Βυζαντινή Αρχαιολογία έως το 1955.

Ταυτόχρονα υπηρέτησε και ως Ιερατικός προιστάμενος, αφιλοκερδώς, εις τον Ι. Μητροπολιτικό Ναό, Αγίου Στεφάνου Παρισίων.

Επανελθών εν Ελλάδι, διορίζεται εφημέριος στον Πανεπιστημιακό Ναό, Εισοδίων της Θεοτόκου, Καπνικαρέας και Ιερατικός προιστάμενος του Ι. Ναού, Αγίου Βασιλείου, οδού Μετσόβου, Αθηνών.

Ιδρύει την Πανεπιστημιακή Λέσχη κατόπιν αδείας της Πρυτανείας και το γραφείο θρησκευτικής εξυπηρετήσεως προς ηθική ενίσχυση των φοιτητών.

Με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου του Β', από το 1957 έως και το 1960, διορίζεται υποδιευθυντής και πνευματικός του Θεολογικού και φοιτητικού Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας.

Διορίζεται και γραμματεύς του γραφείου τύπου της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Διδάσκει ως καθηγητής εις το εκκλησιαστικόν φροντιστήριο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και εις το Πνευματικό Φροντιστήριο Θεολόγων Πεντέλης, Τελετουργική, Εξομολογητική, Ποιμαντική και Ερμηνεία Ιερών Κανόνων.

Το έτος 1960, αναλαμβάνει Γραμματεύς των Συνοδικών Δικαστηρίων.

Κατόπιν της μεγάλης προσφοράς του σε όλους τους τομείς της Εκκλησίας, η Ιεραρχία τον εκλέγει την 18η Νοεμβρίου 1965, Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας και Κορσεών.

Η χειροτονία του τελείται την 20η Νοεμβρίου, εις τον Ι.Ναόν Αγίου Βασιλείου, υπό των Μητροπολιτών Παροναξίας Επιφανίου, Φωκίδος Χρυσοστόμου και Λήμνου Παντελεήμονα.

Ενθρονίζεται εις τον μητροπολιτικόν Ναό Αγίου Νικολάου, Σάμου, την 20η Δεκεμβρίου, παρουσία του τοποτηρητού, Μητροπολίτου Παροναξίας Επιφανίου και άλλων Αρχιερέων.

Εις την Σάμο πλέον αναδεικνύει όλο το εκκλησιαστικό και μοναστηριακό μεγαλείο της Μητροπόλεώς του.

Χειροτονεί κληρικούς, και ανακαινίζονται εκ βάθρων οι Ι. Μονές Τιμίου Σταυρού, Μεγάλης Παναγίας, Ζωοδόχου Πηγής, Ευαγγελισμού Θεοτόκου και Αγίας Ζώνης.

Ανακαινίζει άλλους πέντε Ναούς και εγκαινιάζει τον Ι. Ναό Προφήτου Ηλιού, το 1969.

Ιδρύει οικοτροφεία αρρένων και θηλέων διά άπορους φοιτητές, ορφανοτροφείο, φιλόπτωχα ταμεία εις όλες σχεδόν τις ενορίες, κατηχητικά σχολεία όλων των βαθμίδων και Σχολή μετεκπαιδεύσεως κληρικών, εις την οποία εδίδασκε και ο ίδιος.

Εδημιούργησε σχολή βυζαντινής μουσικής και εκκλησιαστικό μουσείο.

Καθιέρωσε την εορτή του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου, του εξ Εφέσου, εκάστην Κυριακή του Παραλύτου, ανήγειρε δε Ναό, προς τιμήν του.

Ίδρυσε γηροκομείο στο Καρλόβασι, ενώ το 1968, συνέβαλε τα μέγιστα στην διαπλάτυνση του διαδρόμου προσγειώσεως του Πυθαγορείου αεροδρομίου.

Ενεργείαις του υδροδοτήθηκαν πολλά χωρία της επαρχίας του, ενώ ανήγειρε εκ βάθρων πνευματικό κέντρο στην Σάμο.

Το 1973, διορίστηκε πρόεδρος επί της Αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου.

Για την ανιδιοτελή προσφορά του εις την μητρόπολιν Σάμου, τιμήθηκε με πλήθος παρασήμων από τοπικούς παράγοντες αλλά και από πολλούς Πατριάρχες Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Τη 13η Ιουλίου από την νόμιμη και κανονική πλέον Ιεραρχία, εκλέγεται,"ψήφοις κανονικαίς", Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.

Η τελετή της ενθρονίσεώς του τελείται τη 3η Αυγούστου, στον Καθεδρικό Ναό της Του Θεού Σοφίας με εκπρόσωπο του Οικουμ. Πατριαρχείου τον Μητροπολίτη Μιλητουπόλεως Στυλιανό (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας), τον τοποτηρητή Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονύσιο, Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Προκόπιο, Ιερισσού Παύλο, Τυάνων Παντελεήμονα, Κιλκισίου Αμβρόσιο, Ζιχνών Σπυρίδων και άλλους όμορους Μητροπολίτες.

Το έργο του και εδώ λαμπροφόρο και φωτοφόρο.

Χειροτονεί δεκάδες ιερείς, ως επι το πλείστον Θεολόγους, τους οποίους ενίσχυε ηθικώς εις τα πρώτα τους ιερατικά βήματα αλλά και υλικώς, εξαιρέτως τους πολύτεκνους εγγάμους.

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, παρά την διχοτόμησή της σε άλλες δύο Μητροπόλεις, αποκτά επί Αρχιερατείας του, δεκαοκτώ νέους Ναούς, ενώ το όραμά του, οι Θεσσαλονικείς Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος να έχουν τον δικό τους Ναό, καθίσταται πραγματικότητα τον Μάιο του έτους 1985, όπου τελούνται με κάθε επισημότητα τα εγκαίνιά του.

Ανακαινίζει τις Ιερές Μονές Κοιμήσεως Θεοτόκου Πανοράματος με το καθολικό της Παναγίας Ελευθερώτριας και την Ι. Μονή Αγίας Θεοδώρας εις το κέντρο της πόλεως.

Δημιουργεί και εδώ φιλόπτωχα ταμεία, εράνους αγάπης, κοινωνικό ιατρείο, τράπεζα αίματος, στέγη αγάπης ασθενούντων παιδιών, ενοριακά συσσίτια, Θεολογικό οικοτροφείο φοιτητών και σπουδαστών, εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις, σχολή βυζαντινής μουσικής και ίδρυση Αγιολογικού Κέντρου.

Έκαστο Νοέμβριο, συγκαλούσε Θεολογικά Συνέδρια, αφιερωμένα εις μνήμην πολλών Αγίων, ενώ με δική του πρωτοβουλία επαναλειτουργεί η Ανωτέρα Εκκλησιαστική, Παιδαγωγική Ακαδημία.

Αναλαμβάνει πρόεδρος του Χαρίσειου Γηροκομείου και Παπάφειου ορφανοτροφείου, με μεγάλο ενδιαφέρον διά την αρίστη λειτουργία τους.

Καθιέρωσε έκαστη Κυριακή των Μυροφόρων να εορτάζεται η Σύναξις πάντων των εν Θεσσαλονίκη διαλαμψάντων Αγίων, στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου με την ομώνυμη Ι. Εικόνα τους.

Αναβίωσε την τέλεση των αρχαιοπρεπών Θείων Λειτουργιών Αγίου Ιακώβου, του αδελφοθέου και Αγίου Γρηγορίου, του Θεολόγου.

Επανέφερε την τέλεση των Ιερών Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδος του Αγίου Δημητρίου, σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης και τον παράλληλο συνεορτασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου μετά του Αγίου Δημητρίου.

Μετέφερε κατ' έτος Θαυματουργές Ιερές Εικόνες της Θεοτόκου, αρχής γενομένης της εφεστίου Εικόνος του "Άξιον εστίν", από το Πρωτάτο Καρυών, Αγίου Όρους, τον Οκτώβριο του έτους 1985.

Δημιούργησε την "Χριστιανική Καταφυγή Νέων, ο Άγιος Δημήτριος", όπου εδιδάσκονταν δωρεάν φροντιστήρια όλων των μαθημάτων Γυμνασίου και Λυκείου.

Παράλληλα εδιδάσκετο και ο λόγος του Θεού εκάστη Τετάρτη, ενώ ετελείτο νυκτερινή Θεία Λειτουργία, εκάστη Παρασκευή.

29η Μαίου 1982, μετά την ανακάλυψη της κρύπτης των Μακεδονομάχων κάτω από το Ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού Ναού, τελεί τα θυρανοίξια με επίσημη τελετή και Μέγα Εσπερινό και γίνεται η μεταφορά των Λειψάνων των Μακεδονομάχων Αρχιερέων από τον Ναό του Αγίου Δημητρίου εις την κρύπτη του Μακεδονικού αγώνος.

13η Νοεμβρίου 1980, τελεί τα Θυρανοίξια του Ναού, Αγίου Γρηγορίου, του Παλαμά μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1978.

Προνοία του εκδίδονταν το εκκλησιαστικό περιοδικό "Άγιος Γρηγόριος, ο Παλαμάς", το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Το μέγιστο όμως γεγονός καθ' όλη την διάρκεια της ποιμαντικής του μερίμνης ήταν ο διακαής πόθος του, για την επαναφορά των τιμίων Λειψάνων, του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, από το San Lorenzo in Campo της Ιταλίας, έπειτα από την εισήγηση της διαπρεπούς αρχαιολόγου Μαρίας Θεοχάρη "περί της ευρέσεως και γνησιότητος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου."

Τα σεπτά λείψανα του Αγίου είχαν μεταφερθεί το 1204 εκεί από τον Βονιφάτιο Μομφερατικό όταν εκείνος εισερχόμενος στην Θεσσαλονίκη, εσύλησε τους Ι.Ναούς Αγίου Δημητρίου και Αγίας Σοφίας.

Και όντως ως εκ θαυματουργικής παρεμβάσεως του Αγίου Δημητρίου, μετά από τον φοβερό σεισμό του 1978, ο Άγιος επιστρέφει εις την γενέτειρα πόλη του και στον τόπο όπου μαρτύρησε, μετά από χιλιάδες έτη...

23η Οκτωβρίου 1978, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μετά των συνεργατών του, και του Πρωτοσυγκέλλου του π.Παντελεήμονος, κομίζει από την Ιταλία, τον μεγαλύτερο πνευματικό θησαυρό, την πάνσεπτη κάρα του Αγίου Δημητρίου.

Οι Θεσσαλονικείς ένδακρεις υποδέχονται τον πολιούχο Άγιό τους στον προαύλειο χώρο του Ναού Του.

Τον Απρίλιο δε, του έτους 1980, επιστρέφονται και τα υπόλοιπα χαριτόβρυτα Λείψανα του Αγίου.

Ανεγείρεται εντός του Ναού επιβλητικό μαρμάρινο κιβώριο, πανομοιότυπο του αρχαιότερου που υπήρχε και αγιογραφείται εξ ολοκλήρου με παραστάσεις από το μαρτύριο του Αγίου.

Παράλληλα κατασκευάζεται αργυρή ανάγλυφη λάρνακα, η οποία φιλοξενεί έως της σήμερον τα μυρόβλητα Λείψανα του Αγίου.

Ανακαινίζεται το παρεκκλήσιο του τάφου του Αγίου, ενώ ιστορικοί θα μείνουν οι αγώνες του μακαριστού Μητροπολίτου Παντελεήμονος με το Υπουργείο Πολιτισμού και την αρχαιολογική υπηρεσία, για την αγιογράφηση στην κόγχη του Ι. Βήματος, της Πλατυτέρας των Ουρανών.

Κατορθώνει δε μετά από αιώνες το ιστορικό μνημείο, ο Ναός του Αγίου Γεωργίου, Ροτόντα, να παραδοθεί ξανά εις την Θεία λατρεία, μετά από ειδική ακολουθία, επί διασαλεύσει Αγίας Τραπέζης.

Επί Αρχιερωσύνης του, ανεκαλύφθησαν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Ομολογητού, της Αγίας Ανυσίας, του Αγίου Ευθυμίου του νέου, ενώ επανήλθαν μονίμως εις την Θεσσαλονίκη, τμήμα των Λειψάνων του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, Οσίου Δαυίδ του Αμυγδαλίτου, Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου,Αγίου Νέστορος, Αγίας Μακρίνης, Αγίου Θεοδώρου, του Στουδίτου και του Αγίου Νεομάρτυρος, Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων.

Φιλάγιος ως ήταν, κατατάχθηκαν στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι Άγιοι Ευστάθιος και Συμεών, Αρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης, Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, ο Χαμαετός και ο Άγιος Γρηγόριος, ο Καλλίδης, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, μετέπειτα Ηρακλείας και Ραιδεστού.

Επτά ιερείς του, πνευματικά του τέκνα, είναι πλέον Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Τον Νοέμβριο του έτους 1996, ανακηρύχθηκε επίτιμος Διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας.

Τιμήθηκε με παράσημα από τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Ρουμανίας, Σερβίας και Βουλγαρίας.

Το έτος 2000 συγκέντρωσε τόνους τροφίμων για τον λαό της τότε εμπόλεμης Σερβίας.

Υποδέχθηκε στην έδρα του, τετράκις τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ενώ το 1999, έτος ανακηρύξεως της Θεσσαλονίκης ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, διοργάνωσε λαμπρές εκδηλώσεις με Πατριαρχικό Συλλείτουργο πολλών Προκαθημένων Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων.

Το 1990 έγιναν τιμητικές εκδηλώσεις επί τη συμπληρώσει 25ετίας της Αρχιερωσύνης του και το 1999 για την συμπλήρωση 25ετίας ως Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης.

Υπήρξε συγγραφέας δεκάδων Θεολογικών βιβλίων, Ιερών ακολουθιών των τοπικών Αγίων και πλήθους Ποιμαντορικών Εγκυκλίων.

Κήρυττε πάντοτε, άνευ χειρογράφου, γνωρίζων από στήθους ολόκληρα εδάφια της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, ενώ οι λόγοι του ήταν ποταμοί πλήρους αγιότητος, Ορθοδόξου δόγματος και μεγίστης Θεολογικής διδασκαλίας.

Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Παντελεήμων εκτός από ένας Ιεράρχης με εκκλησιαστικό ήθος και ευσυνειδησία, ήταν και ένας γνήσιος και αληθινός φιλόπατρις Έλληνας, που έδωσε επικούς αγώνες δια την προάσπισιν και υπεράσπισιν των δικαιωμάτων της Ελλάδος και ειδικώτερα της Μακεδονίας.

Αν και είλκε την καταγωγή του από την Κρήτη, άμα τη ενθρονίσει του, έρρεε εντός των φλεβών του αίμα Μακεδονικό, το οποίο το αποδείκνυε όχι με λόγια αλλά με πράξεις και έργα.

Αμετάπειστος, θαραλλέος, ατρόμητος και ανυποχώρητος... Συνεκάλεσε εις την έδραν του πολλά συλλαλητήρια και συνάξεις, αρχής γενομένης την άνοιξη του 1987, για το τότε νομοσχέδιο της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Ως άλλος Εθνάρχης διοργάνωσε σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης δύο ιστορικά συλλαλητήρια, το πρώτο την 14η Φεβρουαρίου 1992 και το δεύτερο, 31 Μαρτίου 1994.

Εις τας ομιλίας του ετεκμηρίωσε με εκκλησιαστικά και ιστορικά αδιάσειστα στοιχεία, την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και την πολιτιστική κληρονομιά μας.

Επίσης για το ίδιο θέμα καθιέρωσε τρεις ιερές συνάξεις (15.2.1994, 15.2.1995 και 11.10.1995) στο εσωτερικό των Ι.Ναών Αγίας Σοφίας και Αγίου Δημητρίου.

Η δίκαιη και αδιάλλακτη αγωνιστικότητά του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με άλλους Αρχιερείς και την πρωτοφανή λαοθάλασσα του ποιμνίου του, κατέστησαν όλα αυτά τα συλλαλητήρια να περάσουν στην ιστορία...

Ιστορική πλέον θεωρείται και η φωτογραφία όπου ο μακαριστός Ιεράρχης σηκώνει την ποιμαντορική του ράβδο και κρούει με δύναμη την πόρτα της πρεσβείας των Η.Π.Α. διά να παραδώσει "ιδίοις χερσίν" το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Το έτος 2000 συγκαλεί εκ νέου εις την πλατεία Αριστοτέλους, ένα ακόμη συλλαλητήριο για την μη αναγραφή του θρησκεύματος, από την κυβέρνηση, στις νέες ταυτότητες, παρόντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου και σχεδόν ολοκλήρου της Ιεραρχίας.

Ο σπινθηροβόλος και κεραυνοβόλος λόγος του σε συνδυασμό με την βροντερή χροιά της φωνής του, συγκλόνιζε και συνέρπαζε το ποίμνιό του, το οποίο, τον υπεραγαπούσε και τον εμπιστευόταν, ανταποκρινόμενο πάντοτε με ένθερμο ζήλο εις τις εκάστοτε ηρωικές και ανεπανάληπτες προσκλήσεις του.

Το παρουσιαστικό του προκαλούσε, δέος και θαυμασμό...πρότυπο προς μίμηση για πολλούς Ιεράρχες.

Πάντοτε μετά το πέρας πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, έψαλλε τον Εθνικό Ύμνο, συνεκλόνιζε κυριολεκτικά όλες τις ψυχές του ποιμνίου του, καλώντας τους εις εγρήγορσηιν και επαγρύπνησιν και προκαλώντας ρίγη συγκινήσεως και εθνικής υπερηφάνειας.

"Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, διότι οι εχθροί της φιλτάτης Πατρίδος ημών πολλοί", έλεγε συχνά στο εκκλησίασμά του.

Κατά την διάρκεια της μακράς Αρχιερατείας του, ουδένα κληρικό του ελύπησε ή επίκρανε, παρά την αυστηρότητα του χαρακτήρος του, που φαινομενικά μόνον είχε.

Σπανίως απουσίαζε εκτός της μητροπόλεώς του ενώ τα περισσότερα καλοκαίρια της ζωής του διέμενε εις το Άγιον Όρος το οποίο πολλάκις επισκεπτόταν και διέμενε στο Ιερό Κάθισμα της Παναγίας, πλησίον της Ι. Μονής Ιβήρων, μετά του Πρωτοσυγκέλλου του, π. Ιωάννου και άλλων πατέρων.

Εκεί απολάμβανε την ησυχαστική και μοναστική ζωή, δίπλα στην Κυρία Θεοτόκο, την οποία ελάτρευε και τιμούσε καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του.

Εις αυτό το μικρό ησυχαστήριον της Θεοτόκου, έφυγε ησύχως και γαληνίως, ολίγον προτού, ο ήλιος έγνων την δύσιν αυτού, μέσα εις την πνευματικήν θερινήν αύρα του Αγιωνύμου Όρους.

Ήτο απόγευμα 9ης Ιουλίου, του έτους 2003.

Το σκήνωμά του έφθασε μεσάνυκτα εις τον Ι.Ναό Αγίου Δημητρίου διά τριήμερον προσκύνημα.

Χιλιάδες Έλληνες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ήλθαν να ασπαστούν την δεξιάν του.

Το δακρυσμένο και απορφανισμένο ποίμνιό του, ένοιωθε πλέον την ζωή του πτωχότερη...

Το λιμάνι της πατρικής στοργής του Ποιμενάρχου τους, μέσα στο οποίο ένοιωθαν ασφαλείς, χωρίς κλυδωνισμούς και πνευματικές ή εθνικές καταιγίδες, δεν υπήρχε πλέον.

Ο πνευματικός τους καθοδηγητής, που τον ακολουθούσαν σε κάθε του βήμα, αφού τους προστάτευε, ως φύλακας άγγελος τους, ευρίσκετο ήδη στον ουρανό.

Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε την 12η Ιουλίου, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου και πλειάδος Αρχιερέων.

Μετά την λιτάνευση του σκηνώματός του, ετάφη σε παλαιοχριστιανικό τάφο, στον προαύλειο χώρο του Ι. Ναού Αγίου Δημητρίου, εκεί όπου και ο ίδιος επιθυμούσε να βρίσκεται σωματικώς.

Δίπλα στον προστάτη του Άγιο Δημήτριο που αγάπησε, τίμησε και τον μετέφερε στην γενέτειρά του πόλη.

Ενθυμούμεθα με συγκίνηση, εμείς οι διακονηταί του Ιερού Βήματος, τον μακαριστό Ποιμενάρχη μας, επί του μαρμάρινου Θρόνου του Ναού του Αγίου Δημητρίου, την έκφρασιν του προσώπου του όταν έψαλλε την β' ωδή του Μωυσέως, από τον Μεγάλο Κανόνα του Αγίου Ανδρέα, Κρήτης, το περίφημο: "Πρόσεχε! Ουρανέ και λαλήσω και ανυμνήσω Χριστόν τον εν σαρκί επιδημήσαντα"....

Αυτή η προσταχτική του "πρόσεχε", πόσο νόημα και πόνο έκρυβε μέσα εις την ψυχή του, ζητώντας με όλη την δύναμη της γλυκυτάτης καρδίας του να προφυλάξει την Εκκλησία αλλά και την Πατρίδα μας από κάθε ορατό και αόρατο εχθρό...

Δεκαέξι έτη μετά την οσιακήν κοίμησίν του, η μνήμη του και οι φωταυγείς αχτίδες της ορθοδόξου ζωής του εις τους εγγύς και τους μακράν, παραμένει αλησμόνητος.

Άπαντες, όσοι έζησαν πλησίον του, έχουν ακλόνητον την πίστιν, ότι ο μακαριστός Ιεράρχης, όταν επαρουσιάσθη ενώπιον του θρόνου του Αγίου Θεού, ήπλωσεν τας χείρας του και προσέφερε στον Δικαιοκρίτη Κύριο, εκατονταπλασίονα τάλαντα, εκ του ενός του οποίου του "ενεπιστεύθη ο Δεσπότης Χριστός."

Ίνα ακούση την φωνήν, " Ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου Σου..."

Θα χαίρεται δε και αγάλλεται η αγία ψυχή του, διά τον άξιο κατά πάντα διάδοχόν του, Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμο, ο οποίος ουδόλως εμείωσε το θεάρεστο έργο του προκατόχου του, αλλ' απεναντίως το εσυνέχισε και το επηύξησε εις όλους τους τομείς.

Δεν ήτο τυχαία άλλωστε η συγκυρία, ότι ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης κ. Άνθιμος διαδέχθηκε κατά πρώτον, εις την προισταμενία του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου, οδού Μετσόβου Αθηνών, τον τότε αρχιμανδρίτη Παντελεήμονα, άμα τη προαγωγή του εις Μητροπολίτην Σάμου αλλά και η διαδοχή του εις την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, κατά δεύτερον, όταν ο αείμνηστος Μητροπολίτης Παντελεήμων ο Β', μετέστη εις τους ουρανούς.

Ήδη την 14ην Ιουλίου συμπληρώνει συν Θεώ ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος τεσσαράκοντα και πέντε έτη Αρχιερεύς, από το έτος 1974.

Τριάκοντα εξ αυτών εις τον ακριτικόν Έβρον και εις την Ιεράν Μητρόπολην Αλεξανδρουπόλεως, με ένα έργο μοναδικό και ανεπανάληπτον που εγράφη εν χρυσοίς γράμμασιν εν τω ουρανώ και εν τη γη...και εσυνεχίσθη με το ίδιο σθένος της ψυχής του και εδώ εις την ιστορικήν Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Του ευχόμεθα ταπεινώς και εγκαρδίως όχι μόνον να συμπληρώση και να εορτάση και το χρυσούν Ιωβηλαίον της Αρχιερωσύνης του, αλλά και πολλά ακόμη ευάρεστα έτη...

Τον χρειάζεται το ποίμνιό του, η Πατρίς, το Έθνος μας και η Μητρόπολίς του...

Είθε τα έτη Του πανευλόγητα, ακμαία και θεοφρούρητα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

Εμφανίσεις: 240769
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: