Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

ierisou1Του Αγγέλου Πάκλαρα - Θεολόγου στην Romfea.gr


"Περί του χρόνου ομιλούμεν, περί τον χρόνον διατρίβομεν, επί του χρόνου προβληματιζόμεθα, εις τον χρόνον κινούμεθα και εις χρόνον και εις τόπον ζώμεν, εν τω παρόντι αιώνι της αενάου κινήσεως και διακινήσεως της ζωής. Ο χρόνος προσμετρά την ζωήν και την ψυχήν, αφού ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής συνισταμένην εις την κίνησιν, δια της οποίας η ψυχή μεταβαίνει απο μίαν κατάστασιν ζωής, εις άλλην κατάστασιν. Η αέναος ροή και εναλλαγή του χρόνου ενεργεί την κίνησιν. Ο πρώτος ενεργήσας την κίνησιν είναι ο άναρχος και αίδιος Θεός. Δεν είναι παρελθόν ο Χριστός, δεν είναι ούτε μέλλον, αλλά είναι το αιώνιο παρόν που καταλαμβάνει το παρελθόν και το μέλλον. Η έννοια του χρόνου μέσα εις τον λειτουργικόν χρόνον προσφέρει την απάντησιν και την παρηγορίαν εις την σκληράν δοκιμασίαν της φθοράς με την ροήν του χρόνου. Η Ανάστασις είναι η υπέρβασις του χρόνου και του τόπου, η υπέρβασις του θανάτου και η κατάκτησις της αιωνιότητος."

Αυτές οι προφητικές σκέψεις του αοιδίμου Μητροπολίτου Ιερισσού κυρού Νικοδήμου, περί του χρόνου, της ματαιότητος, και της φθοράς που επέρχεται με το αστραπιαίο πέρασμα των ετών, καταγράφονται στον τόμο που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, επί τη συμπληρώσει εικοσαετίας εις τον αρχιερατικό Θρόνο, του μακαριστού πλέον Ιεράρχου Νικοδήμου.

Ήδη παρήλθαν έξι έτη από της προς ουρανούς αναβάσεως, της αγίας ψυχής του.

Πριν τριανταεπτά έτη, η κωμόπολη της Αρναίας και η Μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, υποδεχόταν έπειτα από έναν χρόνο χηρείας, τον νεοεκλεγέντα ποιμενάρχη της...

Ο Δωρεοδότης Κύριος του χάρισε τριανταένα έτη αρχιερατείας και πενηνταεπτά έτη, εν συνόλω εντός του ιερού κλήρου.

Μέσα εις αυτά τα έτη ετέλεσε την αναίμακτον μυσταγωγίαν πάλιν και πολλάκις, προσφέρων και προσφερόμενος.

Θυσιάζων και θυσιαζόμενος. Διακονών, κηρύττων, παραμυθών, νουθετών.

Ο χαρακτήρας του, ένεκεν της θλίψεως που τον διακατείχε εκ των παιδικών του χρόνων αλλά και εις την όλη την μετέπειτα ζωή του, ήτο πράος, ευαίσθητος και ευάλωτος.

Ένδακρυς έκαστη φοράν όταν μιλούσε δια τους αείμνηστους γονείς του, εξαιρέτως διά την αγαπημένη του μητέρα, την οποία ενθυμείτο αμυδρώς αφού όταν την έχασε ήτο μόλις τριών ετών.

Η ευγενής ψυχή του ήτο άνευ εγωισμού, αλαζονείας, υπερηφανείας ή αυτοπροβολής του εαυτού του και του πολύπλευρου έργου του. Ουδέποτε υπήρξε φιλόδοξος ή μνησίκακος.

Επιεικής και συγχωρητικός με όσους των αδίκησαν ή τον εσυκοφάντησαν...

Συγκινούμενος και συμπάσχων πάντοτε μετά του ποιμνίου του.

Από τα πρώτα ακόμα έτη της μεγάλης ιερατικής του πορείας, από την Κωνσταντινούπολη και την νήσο Χάλκη, όταν τον Σεπτέμβριο του έτους 1955, ελάμβανε τον α' και β' βαθμό της ιερωσύνης, υπο του Μητροπολίτου Ικονίου Ιακώβου.

Εν συνεχεία εν Μελίτη, Μεγάλη Βρεττανία, Θεσσαλονίκη, Μυτιλήνη, Αθήνα και Αρναία...

Ιερεύς, καθηγητής, Ηγούμενος, Πρωτοσύγκελλος και τέλος Επίσκοπος.

Ηργάσθη αθορύβως και σιωπηλώς, αλλά αφήνων εις όλους τους εκκλησιαστικούς τομείς, ανεξίτηλα τα έργα των τιμίων χειρών του....

Χειροτόνησε δεκάδες ιερείς, ανεκαίνισε και ανήγειρε Ιερές Μονές, ιδρύματα αγάπης, γηροκομεία, συσσίτια, συνεκάλεσε ιερατικές συνάξεις, Θεολογικά και αντιαιρετικά συνέδρια.

Ανέδειξε άπαντας τους τοπικούς Αγίους της Μητροπόλεώς του και ανήγειρε εκ τέφρας τον ολοσχερώς κατεστραμμένο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Στεφάνου, εκ της φοβεράς πυρκαγιάς, τον Σεπτέμβριο του έτους 2005, εις διάρκειαν μόνον ενός έτους, μετά πολλών κόπων και αγώνων.

Εσπούδασε ευλαβείς νέους, στήριξε ηθικώς και υλικώς άπορες και ορφανές οικογένειες.

Διαίρεσε από τα πρώτα έτη την Μητρόπολη του σε αρχιερατικές περιφέρειες, διορίζοντας έμπιστους συνεργάτες του στις θέσεις του Πρωτοσυγκέλλου και Αρχιερατικού Επιτρόπου.

Προσκαλούσε έμπειρους πνευματικούς εξ Αγίου Όρους διά την σωτηρία της ψυχής του ποιμνίου του, "επιμελών ψυχής, πράγματος αθανάτου"

Τα μεγάλα ιδεώδη του, ήταν η ασάλευτος πίστις του εις ην Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού και ο σεβασμός του εις τα ιερά και όσια της Πατρίδος μας.

Με την αρχιερατική παρουσία του, την προσωπικότητά του, αλλά κυρίως με τα έργα του, ελάμπρυνε, ετίμησε, ανέδειξε και εφώτισε πνευματικώς την τοπική Εκκλησία ως ένα φως, ιλαρόν μεν, αλλά "φωτίζον πάντα άνθρωπον θέλων ερχόμενον, ίνα μάθη την αλήθεια του Ευαγγελίου".

Δεν εκοσμίκευσε την Εκκλησία αλλά την εκόσμησε...

Πιστός εις όσα ομολόγησε κατά την διάρκειαν της εις Επίσκοπον χειροτονίαν του, "στέργων και αποδεχόμενος τας αγίας και επτά Οικουμενικάς Συνόδους και όσα αι Πατέρες συνέταξαν, μηδέν προσθέτων, μηδέν αφαιρών".

Φιλακόλουθος, φιλάγιος και αφιλάργυρος.

Ένας από τους λίγους Αρχιερείς που δεν συνέταξε ποτέ διαθήκη αφού δεν υπήρχε τίποτε χρηματικό ή και υλικό να διαθέσει.

Τα περισσότερα άμφιά του τα είχε δωρήσει, τα λιγοστά που είχαν απομείνει παρέμειναν στην Ιερά Μητρόπολη.

Όταν τον επισκέπτηκε δύο φορές η ασθένεια, ανδρεία η αντιμετώπισης της, με σιωπή, προσευχή και υπακοή, διαβάζοντας εις την κλίνην του πόνου όπου ευρίσκετο, ένδακρυς αλλά δίχως απελπισία τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.

Υπήκουσε εις όλην του την ζωή εις τους γέροντές του, τον Σχολάρχη του Ικονίου Ιάκωβο, τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο τον α', τον από Δυρραχίου, τον Μυτιλήνης Ιάκωβο τον β', τον απο Σισανίου και τον χειροτονήσαντα εις Επίσκοπον, Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ...

Δεν είχε χρήματα ούτε δια την νοσηλείαν του, τα οποία κατέβαλε με μεγάλην προθυμία, ο κατά σάρκαν αδελφός του, ευλαβέστατος εκπαιδευτικός
κ. Ιωάννης Αναγνώστου.

Δεν εθησαύρισε επί της γης με την ελπίδα να αντικρύσει με τους πνευματικούς οφθαλμούς του, τους θησαυρούς του ουρανού, "πράγματα που οφθαλμός ουκ είδε και ώτα ουκ ήκουσαν..."

Μετά την κοίμησίν του η φιλόστοργος Εκκλησία εν τη αφάτω αυτού μακροθυμία, απέστειλε ως διάδοχόν του, Αρχιερέα άξιο, δόκιμον εργάτην του Ευαγγελίου, άριστο κήρυκα του Θείου λόγου, με θεολογική κατάρτιση, εκλησιαστική ευσυνειδησία και πολλές ικανότητες, τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Άγιο Ιερισσού κ. Θεόκλητον.

Συνέχισε αόκνως το έργον του προκατόχου του και ετίμησε την ιερά μνήμην του, τελώντας ευλαβώς άπαντα τα ιερά μνημόσυνα του μακαριστού προκατόχου του.

Ήδη σήμερον 16η Σεπτεμβρίου θα τελεσθεί υπό του ιδίου το μνημόσυνον της εξαετούς κοιμήσεώς του, του επίσης προκατόχου του Μητροπολίτου Ιερισσού Σωκράτους, ο οποίος εκοιμήθη την 17η Σεπτεμβρίου 1944 καθώς και το τρίμηνον μνημόσυνον της αλησμόνητης κατά σάρκαν αδελφής του, αξιαγάπητης και μακαριστής Ρεβέκκας.

Κατακλείων, δανειζόμεθα τους σοφούς λόγους του αειμνήστου Μητροπολίτου Νικοδήμου διά όσα είχε γράψει περί της διακονίας του.

"Έχει λεχθεί ότι είμεθα ως μίαν φράσιν γραμμένη εις τον πίνακαν. Περνά ο σπόγγος και την εξαλείφει. Παραμένει όμως η έννοιά της, η σημασία της, η αξία της εις τον γράψαντα την φράσιν και εις τους αναγνώσαντας την φράσιν. Περνούμε από την ζωή του κόσμου τούτου και πορευόμεθα εις την ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Παραμένει η μνήμη, συνοδευομένη από τα έργα της Πίστεως, της Αγάπης και της Ελπίδος, από τα έργα του χρέους και του καθήκοντος, ή τα έργα της απιστίας, της αρνήσεως και της προδοσίας τα οποία υπόκεινται εις την δικαιοκρισίαν του Θεού. Επέρασαν πολλά έτη Αρχιερατικής Διακονίας μου εις την τοπικήν ταύτην Εκκλησίαν, εν τη άκρα ανοχή και συγκαταβάσει του Κυρίου. Το ζητούμενο είναι, εαν η Διακονία μου αυτή υπήρξεν ευάρεστος τω Θεώ και δόκιμος τοις ανθρώποις. Έχω πάντοτε ενώπιόν μου τους Λόγους του Κυρίου: "Όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε, ότι δούλοι αχρείοι εσμέν, ό ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν" (Λουκ. ιζ' 10). Όντως, δούλος αχρείος του Κυρίου ειμί... Όμως προσωπικώς τολμώ να είπω αυτό και μόνον ότι όλη η διάθεσίς μου και η πρόθεσίς μου ήτο, εν Χριστώ Ιησού, η δόξα του Θεού, η Μαρτυρία και η Μεγαλωσύνη της Εκκλησίας, η παρηγορία του Λαού του Θεού. " Τα της ειρήνης διώκωμεν και τα της οικοδομής της εις αλλήλους" (Ρωμ. ιδ' 19). "Μηδεμίαν εν μηδενί διδόντες προσκοπήν, ίνα μη μωμηθή η διακονία, αλλ' εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως Θεού διάκονοι, εν υπομονή πολλή" (Β' Κορ.ς' 3-4), κατά την ρήσιν και την επιταγήν του Αποστόλου Παύλου. Ευλογητός Κύριος εις τον αιώνα Γένοιτο!"

Έπειτα από μία μακρά και παντάξια αρχιερατεία τριάκοντα και ενός ετών (1981-2012) και με την συμπλήρωσιν σαν σήμερον έξι ετών, από την μακαρία εκδημία του, τη 16η Σεπτεμβρίου , ένα μεγάλο και πολυδιάστατο κεφάλαιο της τοπικής εκκλησιαστικής ιστορίας, της αγιωτάτης Μητροπόλεως Ιερισσού, έχει ήδη σφραγισθεί οριστικά, με ανεξίτηλα χρυσά γράμματα, αφήνοντας πίσω της μία χαρμολύπη, πολλές όμορφες αναμνήσεις, ένα λαμπροφόρο έργο και μία μνήμη αγαθή και πανσεβάσμια, του μεταστάντος Αρχιερέως.

Θα τιμούμε και θα ενθυμούμεθα πάντοτε την μακαρία μνήμην του.

ieriso4

Εμφανίσεις: 301068
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: