«Ιάκωβος ο Ιεράρχης της πιο εύλαλης σιωπής!...»

«ότι δια το έργον
Του Χριστού μέχρι
θανάτου ήγγισε…»
(Φιλιππησίους)

Πολλοί μεγάλοι ιεράρχες το τελευταίο διάστημα «εξεμέτρησαν το ζην» και επορεύθησαν την μακαρία οδό, μεταστάντες «εκ του θανάτου εις την ζωήν».

Έζησαν με απλότητα και απήλθαν αθόρυβα και ταπεινά.

Προσέφεραν «εκ του θησαυρού της καρδιάς τους καρπούς αγαθούς, μακράν κάθε έννοιας προς το «θεαθήναι τοις ανθρώποις» και τώρα είναι «παρρησιασμένοι» τω Κυρίω…..

Ένας εξ αυτών ήταν και ο προ ενός έτους «τελειωθείς» εν ησυχία Κυρός Ιάκωβος, ο της μεγάλης πόλεως του Σικάγου ποιμένας και επίσκοπος επί πολλά συναπτά έτη!...

Πριν από πολλά χρόνια είχα την ευλογία να γνωρίσω τον Ιεράρχη και γι’ αυτό αισθάνομαι «ηλεημένος και υπόχρεος να καταθέσω «το δίκαιον όφλημα» και όσα η καρδιά μου «προσεδέξατο» από τον τότε Απαμείας και πολύ αργότερα Σικάγου, κυρό Ιάκωβο Γκαρμάτη.

Όταν γράφει κανείς για ένα κεκοιμημένο Ιεράρχη δεν γράφει για κανένα άλλο λόγο παρά μόνον για να περάσει ένα ελάχιστο μήνυμα ζωής, στο ταραγμένο σήμερα των υπέρογκων λόγων ….

Ιάκωβος Γκαρμάτης - Μητροπολίτης Σικάγου
1928 – 2017

Υπήρξε «πνευματικός γόνος» και μάλιστα ανεψιός από αδελφή, του από ηγουμένου της Ιεράς Μονής Πεντέλης και μετέπειτα Μητροπολίτου Ελασσώνος Κυρού Ιακώβου Μακρυγιάννη, ενός Ιεράρχου που ήδη έχει καταγράψει ιστορία «μάρτυρος» «δια το έργον του Χριστού!...»

Εκεί τότε στα 1952 ο Θείος έκηρε τον ανιψιό στο Ιερό της Παναγιάς της Ιεράς Μονής Πεντέλης μοναχό, μετανομάσας αυτόν Ιάκωβο Ίσως ήταν η πρώτη και η ύστατη φορά, που ως Θείος έδωσε το όνομά του, στον εξ αίματος ανιψιό.

Από τότε ο νέος της Εκκλησίας βλαστός πορεύεται τον μονήρη του Χριστού βίο… ωριμάζοντας πνευματικά.

Λίγο αργότερα προτάσει του τότε αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος χειροτονείται διάκονος από τον μεγάλο Ιεράρχη της Μεσσηνίας Χρυσόστομο Δασκαλάκη, στον Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα χειροτονείται και εις τον δεύτερον της Ιερωσύνης βαθμόν του πρεσβυτέρου από τον ίδιον επίσκοπο, στον ίδιο και πάλι Ιερό Ναό.

Μετά από δόκιμο διακονία στην εκκλησία της Ελλάδος και μάλιστα από της θέσεως του Γραμματέως της Ιεράς Συνόδου, η χάρις του Θεού τον καλεί τώρα πια σε μία άλλη διακονία, σ’ ένα άλλο χώρο πολύ μακρινό – αυτόν τον πέραν του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Έτσι ο πρεσβύτερος του Χριστού Ιάκωβος εξέρχεται «εκ της συγγενείας αυτού» και πορεύεται εις χώραν μακρινήν και ξένην. Με εφόδιο την γνώσιν της αγγλικής γλώσσας, και με σμιλευμένο πλέον το ιερατικό του ήθος, φθάνει στον «νεόφυτο» τότε του Χριστού αμπελώνα, εν Αμερική.

Εδώ στην χώρα αυτή θα διαγράψει ένα μεγάλο κύκλο ποιμαντικής ζωής και προσφοράς, πιστός και αφοσιωμένος ευγνώμονα στη Μητέρα εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.
Εδώ θα δώσει όλη την ικμάδα της νιότης του διακονώντας σε νέες, μικρές και μεγάλες κοινότητες, του τότε νεοπαγούς ελληνικού ποιμνίου.

Έτσι μετά από πολυχρόνιο ιερατική διακονία ή χάρις του Θεού θα τον ανυψώσει στον του επισκόπου βαθμόν με τον τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Απαμείας γενόμενος βοηθός επίσκοπος τού εις την ιστορία καταγεγραμμένου μεγάλου Ιεράρχου, του τότε Βορείου και Νοτίου Αμερικής Κυρού Ιακώβου.

Από της θέσεως αυτής η μαρτυρία του γίνεται εντονότερα θυσιαστική για να φθάσει το 1979 όπου η εκκλησία το καθιστά Μητροπολίτη της μεγάλης πόλεως του Σικάγου.
Από τότε έως τέλους παρέμεινε «ως πιστός Αρχιερεύς» στη θέση αυτή διακονώντας την Εκκλησία και τον απόδημο ελληνισμό με πραότητα και ακακία.

Ο Σικάγου Ιάκωβος αναπαυμένος πλέον εκ των κόπων και πόνων αυτής της προσκαίρου ζωής, διδάσκει και εκ του τάφου ακόμη ότι η ζωή των εκκλησιαστικών ανθρώπων δεν είναι μια ζωή λόγων και διακηρύξεων, αλλά πάνω από τα λόγια είναι ζωή και πολιτεία, δηλαδή βίωμα και πράξη.

Το βίωμα είναι η αλήθεια μας. Τα λόγια είναι το «φαινεσθαί» μας….

Το «φαίνεσθαι» από το «είναι» κάποτε ίσως να απέχη χιλιόμετρα πολλά!...

Δίκαια μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ο επίσκοπος της σιωπής και της «εν διακρίσει» αγάπης προς πάντας.

Το φωτεινό πρόσωπό Του μιλούσε από μόνο του, το πόσο με συνέπεια και ήθος αγαπούσε το Χριστό και την Εκκλησία. Το χαρακτηριστικό χαμόγελό του, σκορπούσε πάντα μια «γαλήνια μέθη» και μια ουράνια χαρά, παρά τις δύσκολες μέρες που τότε ζούσε και παρά τις αντιξοότητες που ο κόσμος και τότε και σήμερα αντιμετωπίζει.

Εκείνος διδακτικά χαμογελούσε !.... Διδακτικά η «ματιά» του και καθάρια, εξέπεμπε ουράνια ζεστασιά και καλοσύνη. Αυτός ζούσε και πολιτευόταν «ως εν ουρανώ!....»

Είμαι πεπεισμένος ότι τόσο οι υπ’ Αυτόν κληρικοί του, όσο και τα λαϊκά της Εκκλησίας μέλη τον αγαπούσαν αληθινά και τώρα στο γήρας του «έτι» περισσότερο του απέδιδαν τον σεβασμό της γνήσιας αγάπης που εισέπραξαν από τον ίδιο.

Μια μικρή ένδειξη αυτού του σεβασμού και της αγάπης είναι και το ιερό μοναστικό κέντρο των ιερώς ησυχαζόντων μοναζουσών του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που τόσο αγάπησε.
Σ’ αυτό μάλιστα το Μοναστήρι ο Ιεράρχης των χαμηλών τόνων και των ήσυχων βηματισμών, αναπαύεται εις τον αιώνα!...

Ο Μητροπολίτης Ιάκωβος θα μείνει στην ιστορία ως ο επίσκοπος που σε όλα τα ορθόδοξα φόρα έδωσε μαρτυρία ήθους και ζωής.
Εκοιμήθη διακονώντας «έως τέλους» τους εν πάση ανάγκη ευρισκομένους αδελφούς του Χριστού.

Τα κατά σάρκα αδέλφια του και συν αυτώ συγγενείς τε και τα «έγγονά» του, θα του ανάβουν δια βίου το κανδήλι της αγάπης τους διδασκόμενοι από τη φωτεινή μορφή του.
Πολυσεβαστέ μου Γέροντα λίγο σε έζησα πολύ σε ηγάπησα!...

Δέξου όσα «δι’ ολίγων έγραψα» ως λόγους καρδιάς προς Σε που ήσουν όλως καρδιά.

Ιεράρχα της πιο εύλαλης σιωπής, αναπαύου εν ειρήνη, «προσδεχόμενος» το έλεος του Κυρίου, « εις ζωήν αιώνιον», δι’ όσα άγια, όσα δίκαια, όσα σεμνά, όσα εν ελεημοσύναις και αγάπη έπραξες εν ζωή, ως μη λαλών «υπέρογκα» αλλά πράττον «έλεος» και «ειρήνη» «τοις τετηρημένοις κλητοίς…..» .

Υποκλινόμενος ευλαβικά προ του Ιερού μνημείου Σου ανάβω κερί Ανάστασης στην ετήσια μνήμη Σου και με σιγώσα κραυγή καρδιάς αναφωνώ Ιακώβου του εν Σικάγω ποιμνίου ποιμένος τε και αρχιεπισκόπου.

Εις Αιώνα η μνήμη Αυτού