Του Άγγελου Πάκλαρα για την Romfea.gr

"Τίμα μεν Θεόν ως αίτιον των όλων και Κύριον, Επίσκοπον δε ως Αρχιερέα, Θεού εικόνα φορούντα."
(Άγιος Ιγνάτιος, Θεοφόρος)

29η Μαίου 1994, εις τον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό, Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της Αγιοτόκου πόλεως Θεσσαλονίκης, τελείται με κάθε λαμπρότητα και επισημότητα, η εις Επίσκοπον χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος.

Ψήφοις κανονικαίς η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, εκλέγει τον μέχρι τότε, Πρωτοσύγκελλο της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, με μεγάλη πλειοψηφία, την 25η Μαίου, Μητροπολίτη Βεροίας, ενώ χειροτονείται την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, από τον αλησμόνητο ποιμενάρχη Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Β'.

Μία εκλογή εκ Θεού, ευλογούμενη, αφού ο τότε νεοεκλεγείς Ιεράρχης, ουδέποτε επεδίωξε την προαγωγή του, ουδέποτε υπηρέτησε εις τα γραφεία της Ιεράς Συνόδου εν Αθήναις και ποτέ δεν μετέσχε ως κληρικός εις πολυάριθμα Αρχιερατικά συλλείτουργα ή ονομαστήρια άλλων Μητροπολιτών.

Μόνη του διακονία, η ανάπαυσις της ψυχής εκατοντάδων πνευματικών του παιδιών, μέσα από το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως, τα ιερατικά και διοικητικά του καθήκοντα, η ίδρυσις της Χριστιανικής Καταφυγής Νέων, για πνευματική και μορφωτική κατάρτιση των μαθητών, η παραδειγματική και αξιοθαύμαστη υπακοή στον Γέροντά του, πρώην Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Α' και τον διάδοχό του, Παντελεήμονα τον Β' και πρωτίστως η λατρεία και η αγάπη του προς τον προστάτη Άγιο, όλης της Θεσσαλονίκης, Μεγαλομάρτυρα Άγιο Δημήτριο, τον Μυροβλήτη.

Αλλά και η εύνοια του Αγίου Δημητρίου προς τον Σεβ.Βεροίας μοναδική και ανυπέρβλητη, αφού μόνον εις αυτόν... επέτρεψε να επιστραφούν τα χαριτόβρυτα σεπτά Ιερά Λείψανά του, από τον San Lorenzo in Campo της Ιταλίας, το έτος 1978, η Αγία Κάρα του και το 1980, τα υπόλοιπα άγια Λείψανα.

Άνθρωπος της προσευχής, της ηρεμίας, της ψυχικής εν Χριστώ γαλήνης, κατοικoιτήριον του Αγίου Πνεύματος η καρδία του.

Μακρόθυμος, ανεξίκακος, πολυέλεος, ουδέποτε ταραζόμενος, νηφάλιος και συγκαταβατικός. Ουδένα κατέκρινε, ουδένα επίκρανε, ουδένα αδίκησε.

Η εν Χριστώ σιωπή και η ιώβειος υπομονή του, στοιχεία αναπόσπαστα του ακεραίου χαρακτήρος του.

Εργάσθηκε και εργάζεται στην λαχούσα Μητρόπολή του, με σύνεση και μεθοδικότητα ευτρεπίζοντας όλους τους παλαιούς βυζαντινούς Ι.Ναούς, ανεγείροντας νέους, με πρώτο κόσμημα τον επιβλητικό Ι. Ναό Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως, του θαυματουργού, αλλά και τον παλαιό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Πέτρου και Παύλου που αποδόθηκε μετά πολλών κόπων και μόχθων του, ύστερα απο αιώνες, στην Θεία λατρεία.

Ανήγειρε εκ του μη όντως έξω από την Βέροια, την γνωστή, πλέον ανά τω κόσμω Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά με την ομώνυμη θαυματουργή Ιερά Εικόνα, επανδρώσας αυτήν με δεκάδες μοναχούς και κληρικούς.

Μία πνευματική όαση για κάθε ταλαιπωρημένη ψυχή που θα ξεδιψάσει από το "ζωοδόχο πνευματικό ύδωρ" της.

Ανήγειρε νέες γυναικείες Ι. Μονές, με μοναχές ως επί το πλείστον επιστήμονες, εγκαινίασε δεκάδες πνευματικά κέντρα, ίδρυσε και συνέδραμε οικονομικά, συσσίτια απόρων.

Ευτρέπισε το Ι.Βήμα του Αποστόλου των Εθνών, Αγίου Παύλου και τον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου, πολιούχου Βεροίας.

Καθιέρωσε εβδομαδιαίες εσπερινές ομιλίες στις οποίες κήρρυτε ο ίδιος, κληρικές συνάξεις, επιστημονικά και Θεολογικά συνέδρια, ημερίδες και ακαδημαικούς διαλόγους.

Ίδρυσε το "Παύλειο πολιτιστικό κέντρο" και και "Μητροπολιτικό κέντρο πολιτισμού, η Παντάνασσα"

Δημιούργησε γραφείο εξωτερικής ιεραποστολής, γραφείο νεότητος, σχολή γονέων, θεατρικό εργαστήριο, σεμινάρια πνευματικών, αντιαιρετικές ομιλίες και κατασκηνώσεις όλων των βαθμίδων.

Ιδρυσε βιβλιοθήκη της Ι.Μητροπόλεως και εκδίδει εως σήμερον το ψυχωφελές χριστιανικό περιοδικό της Μητροπόλεως "Παύλειος Λόγος"

Δημιούργησε τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Μητροπόλεως.

Χειροτόνησε με μεγάλη προσοχή πολλούς και νέους κατηρτισμένους κληρικούς υπερκαλύπτοντας όλα τα εφημεριακά κενά.

Υπεδέχθη Ιερά Λείψανα Αγίων και θαυματουργές Ι. Εικόνες από όλα τα μήκη και πλάτη της γης προς καθαγιασμόν του ποιμνίου του, ενω υπεδέχθη ως άριστος οικοδεσπότης πολλούς Πατριάρχες Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. 

Συμπάσχων στον ανθρώπινο πόνο, μετέφερε προς ίασιν ψυχών και σωμάτων, όπου ήτο δυνατόν, την θαυματουργή Ι. Εικόνα της Παναγίας Σουμελά. Αποκορύφωμα δε όλων η δημιουργία του μεγάλου θεσμού των Παυλείων κατ' έτος με Διορθόδοξη συμμετοχή Αρχιερέων, εκπροσώπων, όλων των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών με πολυήμερο συνέδριο και πολυαρχιερατικό συλλείτουργο.

Ίδρυσε τμήμα βυζαντινής μουσικής και αγιογραφίας,δημιούργησε εκκλησιαστικό μουσείο, γηροκομείο και αναστήλωσε το μητροπολιτικό μέγαρο στο κέντρο της πόλεως.

Ως γνήσιος όμως Αγιορείτης μοναχός με θαυμαστά ιδεώδη και παραδειγματικό μοναχικό βίο, εγκαταβιεί μονίμως στην Ι.Μονή Δοβρά, κάτω υπό την σκέπη της Κυρίας Θεοτόκου.

Πάντοτε αεικίνητος και λειτουργός με εκκλησιαστική συνείδηση και φόβο Θεού, δεν υπήρξε Κυριακή ή εορτή επί καθημερινής σχεδόν βάσεως που να μην τελέσει την αναίμακτη Μυσταγωγία.

Η Αποστολική Εκκλησία της Βέροιας, εκεί όπου κήρυξε λόγο Θεού και βάδισε ο Άγιος Παύλος, καθίσταται ξανά πνευματκός φορέας της Θείας Χάριτος, μέσω των Αρχιερατικών βημάτων του ποιμενάρχου της και της πνευματικής οδού που χάραξε ο Μέγας των Εθνών, Απόστολος Παύλος.

Ανέπαυσε με την έμφυτη ευγένεια και τα αρχοντικά και μοναδικά χαρίσματα και τάλαντα που του ενεπιστεύθη ο Άγιος Θεός, όλες τις ψυχές του ενεπιστευθέντος εις αυτόν
ποιμνίου του.

Ενθυμούμενοι πάντοτε τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Β', όταν είχε σειστεί πλέον όλος ο Ναός του πολιούχου, την στιγμή που στεντορεία τη φωνή του, είχε πει, κατά την αξέχαστη εκείνη ημέρα της εις Επίσκοπον χειροτονίας του:

"Βεροιείς, Ναουσαίοι και Καμπανίται, πρέπει να χαίρεστε και να αγάλλεσθε, διότι λαμβάνετε κληρικόν άξιον κατά πάντα, δεδοκιμασμένον κήρυκα του Θείου Λόγου, ιεροπρεπέστατο, εργατικότατο, ευφυέστατο που συνέτριψε και κατίσχυνε άπαντας τους πολεμίους του με το υποδειγματικό λαμπροφόρο, Θεοφόρο και ακτινοβόλο έργο του αλλά και με το ακλόνητο και αδιασάλευτο ήθος του..."

24 έτη μετά ίσως η συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη να έχει στερηθεί των μεγάλων αξιών και ιδεωδών αυτού του μοναδικού εκκλησιαστικού ανδρός, αλλά Θεού θέλοντος και Θεού κελεύοντος, ποιμαίνει πλέον την των Βεροιέων Εκκλησία, όπου ο Παντεπόπτης Κύριος χωρεί.

Ευχόμεθα όλοι εμείς που είμεθα ευλογημένοι να μάθουμε και να διδαχθούμε κάτι από το θάμβος της προσωπικότητάς του, κάτι από την εκ Θεού σοφίαν του, κάτι από το αρχοντικό μεγαλείο της παρουσίας του, κάτι από την ησυχαστική ζωή του, αλλά κυρίως κάτι από την μοναδική πνευματικότητα του, που μεταλαμπαδεύει σε όσους απλά και μόνον συνομιλήσουν μαζί του, να είναι τα έτη του αγλαόκαρπα, Θεοφόρα, Παναγιοφρούρητα και δεδοξασμένα και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι.

Εν τω προσώπω του Μητροπολίτου Βεροίας του εορταζομένου την εικοστήν τέταρτην επέτειον της Αρχιερωσύνης του, η Εκκλησία χαίρει και αγάλλεται, αφού όπου ο Επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία.

Είθε ο Πανάγαθος Θεός να Του χαρίζει μακροημέρευση και σθένος ψυχής και σώματος, προς Δόξαν και τιμήν του εν Τριάδι Θεού.