Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

Στο σημερινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί (Α΄ Κορ. ιε΄ 1-11), ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μας μιλά για το Ευαγγέλιο του Χριστού μας, όχι όμως με τη σημερινή του μορφή και ύπαρξη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα τέσσερα Ευαγγέλια που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Ευαγγελιστές, αλλά ως παράδοση που είχε παραλάβει, πιθανότατα στη Δαμασκό ή στην Ιερουσαλήμ, περίπου μεταξύ του 35 και 38 μ.Χ.

Το κεντρικό μήνυμα είχε ήδη διαμορφωθεί μετά τα γεγονότα των Παθών, της Σταύρωσης, της Ταφής και της Ανάστασης του Κυρίου μας και, προφορικά, είχε διαδοθεί, φτάνοντας και στον μεταστραφέντα Σαύλο, περίπου το 34 μ.Χ.

Έτσι, λοιπόν, από πολλούς Πατέρες της Εκκλησίας μας το συγκεκριμένο κομμάτι της σημερινής Επιστολής, και συγκεκριμένα οι στίχοι 3-4, θεωρείται ως το πρώτο Σύμβολο της Πίστεως: «Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς».

Βλέπουμε, λοιπόν, τον Παύλο να προσπαθεί, πέρα από την πνευματική διάσταση των γεγονότων, να προβάλλει και να τους προσδώσει την ιστορική τους υπόσταση, ώστε, ξεκινώντας από εκεί, αφού τα παραλάβουν και τα αποδεχθούν ως πραγματικά γεγονότα, να τα προσλάβουν στη συνέχεια και ως γεγονότα βαθιά πνευματικά και σωτηριώδη.

Για τον λόγο αυτό, όταν αναφέρεται στα γεγονότα εκείνα, παραθέτει και τις ζωντανές μαρτυρίες όσων τα βίωσαν, των Δώδεκα Αποστόλων και εκείνων που τους πλαισίωναν, καθώς ακόμη και ενός πλήθους πεντακοσίων και πλέον ανθρώπων, οι οποίοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια και, όπως μας αναφέρει, οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονταν ακόμη εν ζωή και μπορούσαν να επιβεβαιώσουν όσα συνέβησαν.

Ήταν απολύτως λογικό να τους παραθέτει όλα αυτά και ως ιστορικά γεγονότα, για τον λόγο ότι ακόμη και σήμερα βλέπουμε πολλούς ανθρώπους, πιστούς και μη, να αμφιβάλλουν, γιατί πολύ απλά αδυνατούν να τα χωρέσουν και να τα επεξεργαστούν με την ανθρώπινη λογική τους.

Στη συνέχεια, ως παράδειγμα, παρουσιάζει τον ίδιο του τον εαυτό και μάλιστα αποκαλεί τον εαυτό του «ἔκτρωμα». Με τον τρόπο αυτό θέλει να φανερώσει την ταπείνωσή του, αλλά και την επίγνωση της ενοχής του, αφού πριν από την προσωπική παρουσία του Χριστού στον δρόμο της ζωής του και τη μεταστροφή του, υπήρξε διώκτης των χριστιανών και πολέμιος της Εκκλησίας.

Κι όμως, παρά το παρελθόν του, ο Χριστός τού έδειξε το μέγα Του έλεος, τον κάλεσε κοντά Του και του χάρισε τη Χάρη Του, μετατρέποντας εκείνον που κάποτε καταδίωκε την Εκκλησία σε Απόστολο και κήρυκα του Ευαγγελίου Του.

Βάσει, λοιπόν, αυτής της θείας ευεργεσίας, τους διδάσκει και, μάλιστα, παρότι αργότερα μπήκε στη χορεία των Αποστόλων, ενώθηκε μαζί τους και όλοι μαζί διέδωσαν το χαρμόσυνο μήνυμα, το Ευαγγέλιο της Ζωής.

Αδελφοί μου, σήμερα διακρίνουμε το πνευματικό μέγεθος του Παύλου, καθώς αγωνιά να μπορέσουν όλοι οι πιστοί να κατανοήσουν τη θεία κατάβαση και, κυριολεκτικά, τη θεία συγκατάβαση του Θεού, με σκοπό τον επαναπατρισμό του ανθρώπου στην αθανασία και στην ένωση με τον Θεό, τον οποίο ο ίδιος ο άνθρωπος είχε απαρνηθεί και, κατά συνέπεια, είχε εξοριστεί από την πατρική εστία, τον Παράδεισο.

Πρέπει να διδαχθούμε όχι μόνο από τον κόπο, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο ο Παύλος αγωνίζεται για αυτόν τον σκοπό. Δεν στέκεται ως αλάθητος διδάσκαλος, αλλά ως άνθρωπος ταπεινωμένος για τις πράξεις του πριν από τη σωτήρια συνάντησή του με τον Χριστό.

Να κατανοήσουμε κι εμείς σήμερα πως πρέπει να ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο, μιας και ο αιώνας μας, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, θα απαιτήσει από εμάς να δράσουμε όπως ο Παύλος μας διδάσκει σήμερα. Χρειάζεται επανευαγγελισμός, τόσο ιστορικός όσο και πνευματικός.

Βλέπουμε να μη διδάσκονται πλέον από μικρή ηλικία τα παιδιά μας, ούτε καν ιστορικά, τα γεγονότα της επίγειας δράσης του Κυρίου μας. Πώς περιμένουμε, λοιπόν, να τα προσλάβουν πνευματικά;

Ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, τους Ιερείς και τους πιστούς, οφείλουμε να γινόμαστε ο καθρέπτης του Χριστού που διδάσκουμε. Είναι εύκολο να λέμε πως οι άλλοι φταίνε, όμως κάπου υπάρχει και η δική μας προσωπική ευθύνη.

Δεν γίνεται να είμαστε πνευματικοί πατέρες και να στεκόμαστε απόμακροι από τον λαό, πάντοτε επικριτικοί, σαν να κατέχουμε εμείς το αλάθητο, και να φερόμαστε αυστηρά προς όλους.

Δεν μπορούμε, όμως, και εμείς οι χριστιανοί να λέμε «πιστεύω», αλλά συγχρόνως να μη διαθέτουμε τον χρόνο μας για την Εκκλησία και να θεωρούμε πως «χαραμίζουμε» τις Κυριακές μας, επειδή κουραζόμαστε όλη την εβδομάδα.

Ακόμη χειρότερα και, θα λέγαμε, βλάσφημα, δεν μπορούμε να αρνούμαστε τη Θεία Κοινωνία στα παιδιά μας με τη δικαιολογία ότι η Αγία Λαβίδα, η οποία δέχεται τον Ζώντα Χριστό, αποτελεί δήθεν εστία μικροβίων ή να προσπαθούμε να αρπάξουμε το Σώμα του Χριστού χωρίς καν να ακουμπήσουμε τη Λαβίδα.

Βρισκόμαστε πολλές φορές σε πλάνη, σε πνευματικό σκοτασμό, και παρ’ όλα αυτά θεωρούμε πως βλέπουμε το φως.

Ο Χριστός δεν κάνει διακρίσεις προσώπων· είναι πέρα και πάνω από τις ασθένειες και πάντοτε η δράση Του είναι αγιαστική και ιαματική για τον άνθρωπο. Για εμάς ταπεινώθηκε, βασανίστηκε σαν ο χειρότερος κακούργος, σταυρώθηκε και πέθανε μόνος πάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου.

Ας ταπεινωθούμε, λοιπόν, όπως ο Παύλος, ανακαλύπτοντας τα εσωτερικά μας «εκτρώματα», εκείνα που κρατούμε κρυμμένα βαθιά μέσα μας. Και τότε ο Χριστός θα έρθει να κατοικήσει μέσα μας και να φωτίσει τις σκοτεινές καρδιές μας, αρκεί να Τον δεχόμαστε στην πράξη, διά του Αγίου Σώματος και του Αίματός Του, μέσα μας, κατά τη Θεία Ευχαριστία.

Όπως ακούμε και κατά την ευχή της Αγίας Αναφοράς, πριν από τα Κυριακά λόγια: «…εὐχαριστήσας, ἁγιάσας, κλάσας…».

Η ευχαριστία μας πρέπει να είναι πάντοτε πέρα για πέρα αληθινή. Για να επιτευχθεί, όμως, αυτό, χρειάζεται συνεχής εσωτερική ενδοσκόπηση της καρδίας μας και προσωπική μετάνοια, ώστε όλοι μαζί να δοξολογούμε τον Θεό, αναφωνώντας: «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος».

Αμήν.