Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

Τα γεγονότα ολοένα φτάνουν στην κορύφωσή τους, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί. Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και περάσαμε όλες αυτές τις ημέρες, βλέποντας να διαδραματίζονται μπροστά μας σκηνές πόνου, αδικίας, μα πάνω απ’ όλα αυτοθυσίας του ιδίου του Θεού, για το χατίρι μας και τη δική μας νίκη. 

Τον είδαμε, μετά την πανηγυρική είσοδο στα Ιεροσόλυμα, να μπαίνει στο στόχαστρο των αρχόντων του λαού, των πνευματικών ηγετών. Διδάσκει, επισημαίνοντας τις σωστές συντεταγμένες της πίστεως, χωρίς αδικία, υποκρισία, κρίση και κατάκριση, με γνώμονα τη συγχωρητικότητα, την ενότητα και την αγάπη. 

Παρέδωσε το Μυστήριο των Μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, στον Μυστικό Δείπνο, ως σύνδεσμο συνεχούς και αδιαλείπτου ενότητας μαζί Του, και έπειτα παραδόθηκε στους ανόμους οικειοθελώς, για να κρίνουν τον άμωμο. 

Δέχθηκε τον εξευτελισμό, την κοροϊδία, τα απάνθρωπα βασανιστήρια, που άνθρωπος φθαρτός δε θα μπορούσε να αντέξει, με αποκορύφωμα τον σταυρικό θάνατο. Ξέρετε, οι μελετητές λένε πως η αφαγία, η αϋπνία και η κούραση, από τις οποίες υπέφερε ο Κύριός μας, είχαν καταβάλει τόσο πολύ τις ανθρώπινες λειτουργίες, που, αν δεν ήταν ο ίδιος Θεός, δε θα έφτανε καν στον Γολγοθά και θα είχε πεθάνει πολύ νωρίτερα. 

Και έφτασε η ώρα η μεγάλη, η Ενάτη, που πλέον όλη η ευλογιά του Θεού, που κατείχαν έως εκείνη την ώρα οι Ισραηλίτες, χάθηκε.

Το καταπέτασμα του Ναού εσχίσθη εις δύο, από άνωθεν έως κάτω, και ο Χριστός ξεκίνησε το ταξίδι της κατάβασης του στον Άδη, ώστε να καταργήσει τον έχοντα το του θανάτου κράτος, τον διάβολο, να διδάξει και να ξαναενώσει Θεό και άνθρωπο, επαναπατρίζοντάς τον στον Παράδεισο. 

Τι Θεό έχουμε; Πώς μπορούμε να του γυρίζουμε την πλάτη και να απομακρυνόμαστε από κοντά Του, όταν τον βλέπουμε όλες αυτές τις ημέρες να περνά τα πάνδεινα, να ταπεινώνεται και να πεθαίνει, για να χαρίσει σε εμάς τη ζωή; 

Αδελφοί μου, ακούμε στο δωδέκατο Ευαγγέλιο τους αρχιερείς και τους φαρισαίους να καταφθάνουν στον Πιλάτο και εναγωνίως να λένε, «ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι», φοβούμενοί Τον ακόμα και νεκρό. 

Και πράγματι, ο πλάνος της καρδιάς μας εντός ολίγου θα εγερθεί εκ της φθοράς. Και για εκείνους τότε και για εμάς σήμερα, ο πλάνος γίνεται ο δρόμος της δικής μας σωτηρίας από την πλάνη της φθαρτότητας.

Ο πλάνος πονά για τους πλανεμένους ανά τους αιώνας και ακόμη, ως πλάνος, σαγηνεύει τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων, που ακολουθώντας Τον «μαγεύονται» από το μέγεθος της απλότητος, της ταπείνωσης και της αγάπης, που αντιμετωπίζει τους πάντες, χαρίζοντας το μεγαλύτερο δώρο στην ανθρωπότητα, που ο Ίδιος δημιούργησε, τη ζωή μαζί Του, στην αιώνια Θεοπτία και κοινωνία αθανασίας και αναπαύσεως. 

Για εκείνους, πλάνος. Για εμάς, Πατέρας, συμπαραστάτης, φίλος, αδελφός, δύναμη, πίστη, ελπίδα, ζωή και Ανάσταση. 

Αμήν

Καλή & Ευλογημένη Ανάσταση