Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου

Την εκπλήρωση της υποσχέσεως της έλευσης του Παρακλήτου εορτάζει η Αγία μας Εκκλησία σήμερα, ημέρα της Πεντηκοστής, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου. Σαν σεισμός, μια ισχυρή βοή, ένας δυνατός άνεμος, στο υπερώο όπου βρισκόταν οι Απόστολοι, καθώς και η Υπεραγία Θεοτόκος, έλαβε χώρα το μέγα αυτό γεγονός.

Παρατηρούμε πως το Πνεύμα το Άγιον επισκιάζοντάς τους στην κυριολεξία τους μεταμορφώνει. Γίνονται άλλοι άνθρωποι, από φοβισμένοι και απλοϊκοί, μεστοί θάρρους και θεολογίας.

Εκεί ζούμε και την μεγάλη ημέρα, την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας μας, μιας που ο Πέτρος με το κήρυγμά του έφερε τους πρώτους 3.000 πιστούς.

Έκτοτε, ο αγώνας των Αγίων Αποστόλων μεγάλος, ανηφορικός και δύσκολος, όμως η πληρότητα της πίστεως που είχαν πια, δεν τους φόβιζε σε τίποτα, με πολλές φορές μάλιστα να διακινδυνεύουν και την ίδια τους τη ζωή χωρίς καν να το σκεφτούν.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως η επέλευση του Αγίου Πνεύματος είναι αυτή που τους όπλισε με δύναμη και σιγουριά, πως ο μόνος δρόμος σωτηρίας είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο διδάσκαλός τους, που τον είδαν, τον έζησαν και πορεύθηκαν μαζί του αυτά τα 3 έτη.

Για να φτάσουν όμως εκεί πληρούσαν κάποιες προϋποθέσεις, οι οποίες ισχύουν για όλους εμάς, που στην ουσία έχουμε ζήσει όλοι μας την προσωπική μας Πεντηκοστή. Η δική μας επιφοίτηση συνέβη με το Άγιο Βάπτισμα και το Χρίσμα που λάβαμε, το εισαγωγικό και για εμάς μυστήριο στο σώμα της Εκκλησίας.

Έτσι και ο Χριστός, όταν επέλεξε τους μαθητές του, που δεν το έπραξε τυχαία, διότι τίποτα δεν έπραττε άνευ λόγου, τους έδωσε όλες τις ευκαιρίες να φτάσουν σε αυτήν την φωτοφόρο ημέρα. Όμως όπως είδαμε δεν αξιώθηκαν όλοι της μεγάλης αυτής χάριτος, παρά το ότι στο πρωταρχικό κάλεσμά τους ήταν όλοι άξιοι.

Είδαμε τον Ιούδα να προδίδει τον Κύριό μας και μεταμεληθείς αλλά όχι μετανοών να χάνει το φως και να βυθίζεται στο σκοτάδι. Αντιθέτως, ο Απόστολος Πέτρος, παρά την τριπλή του άρνηση, κλαίοντας και μετανοώντας ειλικρινά, επανεντάχθηκε στην χορεία των Αποστόλων, κατέχοντας μάλιστα τον τίτλο του πρωτοκορυφαίου.

Η χάρις μας επισκιάζει πάντοτε, αλλά χρειάζεται και από εμάς η εγρήγορση και η συνεχής προσπάθεια διατήρησής της. Ο άνθρωπος, έπειτα της πτώσεώς του εκ του Παραδείσου, έγινε τρωτός με έφεση στην αμαρτία.

Για αυτόν το λόγο βλέπουμε η Εκκλησία μας, αυτή που από εκείνη την ημέρα γεννήθηκε, να μας χαρίζει ευκαιρίες μετανοίας και επανεκκίνησης της πνευματικής μας ζωής.

Έχουμε τις μεγάλες εορτές, Πάσχα, Χριστούγεννα, την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, που μπορούμε να αναθεωρούμε την πορεία μας και να προσπαθούμε, παρά την καθημερινή μας πτώση, να ανασυντάσσουμε τον νου μας, την καρδία μας και εξομολογούμενοι να αφήνουμε την Θεία Χάρη να μας επισκιάζει.

Αδελφοί μου, την Πεντηκοστή δεν πρέπει να την εορτάζουμε μόνο ημερολογιακά, 50 ημέρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας, αλλά να την τιμούμε με λαμπρότητα στην καθημερινή μας ζωή.

Όλοι μας με το μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος και του Χρίσματος όπως προαναφέρθηκε, έχουμε ζήσει την προσωπική μας Πεντηκοστή, την οποία είμαστε υποχρεωμένοι σαν αυθεντικοί στρατιώτες Χριστού να την βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Δεν αρκεί μόνο η μετοχή μας στα μυστήρια αλλά χρειάζεται απαραίτητα και η ενεργή συμμετοχή μας σε αυτά. Κάποιες γενεές πριν από εμάς, πίστευαν πως αν μείνει κάποιος άνθρωπος ανεκκλησίαστος και ακοινώνητος του Τιμίου Σώματος και του Αίματος του Χριστού μας, για τρεις Κυριακές, αυτομάτως αποκόβονταν από το σώμα της Εκκλησίας και κατ’ επέκταση από τον ίδιο τον Χριστό.

Ας διατηρούμε διηνεκή την Πεντηκοστή μας, ώστε να παραδώσουμε ζωντανή και ανόθευτη την πίστη μας σε αυτούς που έρχονται, ζώντας τον Χριστό σε πραγματικό χρόνο και ακολουθώντας την διαχρονική εντολή που ο Ίδιος παρέδωσε, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.(Ματθ. 28, 19).

Αμήν

Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα