Του Σπύρου Συμεών στην Romfea.gr

Την Ευρώπη την είχε σκεπάσει το μαύρο σύννεφο του β' παγκόσμιου πολέμου. Ο τρόμος και ο φόβος ήταν διάχυτος παντού. Ο Θεός σα να είχε "εξαφανιστεί" ή ίσως και όχι...

Όταν ο κατοχικός στρατός κατέλαβε και το Κίεβο και ανέλαβε καθήκοντα ο Γερμανός διοικητής θέλησε να δει από κοντά αυτά τα ξακουστά σπήλαια της Λαύρας του Κιέβου. Τι να ήταν αυτά άραγε; Γιατί είναι τόσο γνωστά; Γιατί οι χριστιανοί έτρεχαν με πίστη εκεί; Τι το ξεχωριστό έχουν;

Πράγματι οι υπασπιστές του, βρήκαν έναν μοναχό που παλιότερα ζούσε στην Μονή των Σπηλαίων του Κιέβου ώστε να "ξεναγήσει" τον διοικητή τους εκεί.

Το όχημα του κατεύθασε, αυτός αγέρωχος με βλέμμα άκαρδο κατέβηκε και οι υπασπιστές του, τον οδήγησαν στον μοναχό που θα τον "ξεναγουσε".

Ο καλόγερος καθώς τους εξιστορούσε την ιστορικότητα και την ιερότητα του χώρου προχωρούσε μπροστά κρατώντας ένα κεράκι αναμμένο και περνούσε ανάμεσα από τα σκηνώματα των αγίων πατέρων που φυλάσσονταν στην μονή. Πίσω του ακολουθούσαν οι Γερμανοί στρατιωτικοί μαζί με τον διοικητή του Κιέβου.

Με περιέργεια ο διοικητής κοιτούσε δεξιά και αριστερά με τα μάτια καρφωμένα στα σκηνώματα. Μα τι είναι αυτά; Γιατί τα έχετε εδώ; Γιατί τα φυλάτε;

Αυτά (απάντησε ο καλόγερος) είναι σκηνώματα ανθρώπων που κάποτε έζησαν σε τούτον εδώ τον τόπο μα είχαν βιοτή Αγία και μεγάλη πίστη στον Θεό, μπορεί να πέθαναν αλλά ο Θεός για την πίστη τους, την άσκηση τους, την βιοτή τους δεν επέτρεψε στον χρόνο και την φθαρτότητα του να τα αγγίξει για να τους τιμήσει αλλά και να μας θυμίσει κι εμάς εδώ ότι ο Θεός γνωρίζει τα της ψυχής, αυτά που στους ανθρώπους πολλές φορές δεν είναι θεατά αλλά ο θεός τα φανερώνει με έναν δικό Του τρόπο ώστε να μας στηρίξει κι εμάς στις ημέρες μας αλλά και να μας δώσει ένα ακόμη έναυσμα για να κατακτήσουμε την παλιά μας αίγλη.

Ο κατοχικός όμως διοικητής νευρίασε, μα είναι δυνατόν; Έχουν μαζεμένους εδώ νεκρούς και τι πιστεύουν πως αυτοί κάνουν; Κι άρχισε με την λαβή του περιστροφου του να χτυπάει το χεράκι ενός άφθαρτου σκηνώματος. Το θεωρούσε αντικείμενο, νεκρό και ουσιαστικά ως ένα πράγμα.

Όμως αυτό το σκήνωμα που ο θεός τίμησε με αφθαρσία δεν ήταν κάτι το νεκρό. Ήταν ναός κάποτε, κατοικιτήριο Πνεύματος Αγίου.

Το χέρι πλήγιασε και άρχισε να τρέχει αίμα, αίμα φρέσκο από ένα σκήνωμα ενός μοναχού που πέθανε πριν 8 αιώνες. Πώς γίνεται αυτό άραγε; Πώς γίνεται από έναν νεκρό άνθρωπο να τρέχει αίμα και μάλιστα 8 αιώνες μετά;

Μα ο άνθρωπος δεν πεθαίνει, ζει αιώνια.

Απλά κάποιοι ύστερα από το πέρασμα τους στην γη κερδίζουν τον παράδεισο και μας καλούν κι εμάς να τους ακολουθήσουμε.

Κι αυτό το κατοικιτήριο του Αγίου Πνεύματος που ο άνθρωπος το υποδέχθηκε και με Αυτό Άλλαξε και μεγαλούργησε έστω και κρυφίως παραμένει στην γη και μπορεί και θαυματουργεί. Είναι μια ακόμη παρηγοριά των ανθρώπων.

Το σκήνωμα μπροστά στο οποίο είχε σταθεί ο Γερμανός διοικητής κι άρχισε να το χτυπάει για να αποδείξει ότι είναι "νεκρό" ήταν αυτό του πάλαι ποτέ ταπεινού προσφοράρη των σπηλαίων, του Αγίου Σπυρίδωνος (ο βίος του Αγίου εδώ), και ακόμη μέχρι σήμερα είναι ορατές οι πληγές και το "ξεραμένο" αίμα πάνω στο τίμιο χέρι του.

Οχτώ αιώνες πριν, ξανά ο Θεός φανέρωσε ανάμεσα στους καλόγερους της περιοχής την αγιοτή βιοτή του Αγίου Σπυρίδωνος μα και του υποτακτικού του Αγίου Νικοδήμου των Προσφοράρηδων.

Στην θέα αυτού του θαυμαστού γεγονότος οι κατακτητές έντρομοι έφυγαν ενώ την επόμενη ημέρα δόθηκε εντολή και αναρτήθηκαν παντού ανακοινώσεις μα και στο ραδιόφωνο ανήγγειλαν την εντολή του κατοχικού διοικητή ότι πλέον η Μονή των Σπηλαίων θα ανοίξει ξανά και θα παραμείνει ανοιχτή και οποίοι καλόγεροι επιθυμούν μπορούν να εγκατασταθούν εκεί.

Και κάπως έτσι ο Θεός έδειξε την παρουσία του σε όσους ίσως είχαν ζητήσει ένα σημάδι της Υπάρξεως Του. Ένα σημάδι του ότι δεν είναι μόνοι...