Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, στην Romfea.gr

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὅταν ἕνας  ἄνθρωπος κατορθώνει μέσα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ φθάσει στὴν ἁγιότητα, τότε ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει, γιατὶ ἔχει πετύχει τὸν κύριο λόγο ὑπάρξεώς της, τὸν ἁγιασμὸ τῶν ψυχῶν. 

Πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία τῶν πιστῶν, ἡ στρατευομένη, ἀλλὰ πανηγυρίζει καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ οὐρανοῦ, ἡ θριαμβεύουσα, ὅπου ἡ ἁγιασμένη ψυχὴ ἀπολαμβάνει τῶν «ἡτοιμασμένων ἀγαθῶν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου». 

Ὁ στεφοδότης Κύριος δοξάζει τὸν ἁγιασμένο ἄνθρωπο μὲ πολλοὺς τροπους, ὅπως Ἐκεῖνος γνωρίζει, ἀφοῦ μᾶς εἶπε: «Τοὺς δοξάζοντάς με ἀντιδοξάσω» (Παρ. η΄ 17, Α΄ Βασιλ. β΄30).

Ἔτσι σὲ ἄλλους δίνει τὸ χάρισμα τῶν ἰαμάτων, σὲ ἄλλους τὴν εὐωδία, σὲ ἄλλους τὴν μυροβλυσία.

Οἱ Ἅγιοί μας ἦταν, ὅπως εἶναι καὶ σήμερα, ἀγωνιστὲς τῆς ζωῆς, ἀγωνιστὲς τῆς ἀρετῆς, ἀγωνιστὲς νόμιμοι στὸ στίβο τοῦ ἤθους, τῆς ὁμολογίας, τῶν πατρικῶν παραδόσεων καὶ τῆς ψυχικῆς κενώσεως στὴν ὑπηρεσία τοῦ πλησίον. 

Ποῦ διέφεραν καὶ ποῦ διαφέρουν οἱ Ἅγιοι ἀπὸ ἐμᾶς; 

Διέφεραν καὶ διαφέρουν στὴν πληρότητα τῆς καρδιᾶς τους ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἀγάπη, ἀφοῦ δὲν τοὺς γέμιζε ποτὲ ἡ κοσμικὴ δόξα, οἱ ἀνέσεις, τὰ πλούτη καὶ ἡ κοινωνικὴ καταξίωση. 

Αὐτὲς τὶς πρόσκαιρες ἐπιδιώξεις ἐπιζητοῦμε ἐμεῖς οἱ ὀλιγόπιστοι, ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ ἔχουμε  κενὸ στὴν καρδιά μας δυσαναπλήρωτο καὶ ἀντὶ νὰ τὸ γεμίζουμε μὲ Θεὸ προσπαθοῦμε, χωρὶς ἐπιτυχία βέβαια, νὰ τὸ γεμίσουμε μὲ χαρὲς καὶ ἀνέσεις τοῦ κόσμου τούτου. 

Ἡ πληρότητα αὐτὴ τῆς καρδιᾶς δὲν ἀφήνει στοὺς Ἁγίους περιθώρια κενοδοξίας.

Ἐπιδιώκουν τὴν ἀφάνεια, τὴν ταπείνωση, τὴν ἄμεση καὶ διαρκῆ ἐπικοινωνία μὲ τὴν οὐράνια ἀγάπη, τὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα μας. 

Ὑπάρχουν καὶ σήμερα Ἅγιοι. Τὰ ὀνόματά τους δὲν διαφημίζονται στὶς ἐφημερίδες, στὶς τηλεοράσεις, στὰ μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας.

Παραμένουν ἄγνωστοι, ἂν καὶ εἶναι ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, τοῦ διπλανοῦ διαμερίσματος. Ἡ ἁγιότης δὲν προβάλλεται. 

Παραμένει σιωπηλή, γιατὶ δὲν στοχεύει στὴν ἀνθρώπινη δόξα. Δὲν τὴν ἐνδιαφέρει ἡ γνώμη τῶν πολλῶν.

Τὴν ἐνδιαφέρει μόνο ἡ εὐαρέσκεια τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, Αὐτοῦ ποὺ γνωρίζει τοὺς ἀγῶνες μας καὶ περιμένει νὰ μᾶς δώσει τὸ στέμμα τῆς ἀφθαρσίας.

Ἀφανὴς γιὰ χρόνια πολλά, ἀλλὰ ἐμφανέστατος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μας, παρέμενε ὁ ἅγιος Ἱερομάρτυς τοῦ Ἐμπορίου Ἑορδαίας, τὸν ὁποῖον προσφυῶς ἐπονομάσαμε Μύρωνα, λόγῳ τῆς χάριτος ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριο, τῆς μυροβλύσεως τῶν χαριτοβρύτων του λειψάνων. 

Καὶ ἄλλων πολλῶν ἁγίων ἀγνοοῦντες τὰ ὀνόματα δώσαμε στὴν Ἐκκλησία μας ὀνόματα σχετικὰ μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες τῆς χάριτος ποὺ παρουσιάζουν, τὴν βιοτική τους ταυτότητα ἢ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔγιναν γνωστοί. 

Ἔτσι ἔχουμε τὸν «εὐγνώμονα Ληστή», τὸν ὅσιο «Εὐδόκιμο», τὸν Βατοπεδινό, τὸν ἀσκητὴ «Προσδόκιο» ἀπὸ τὴν Σαντορίνη. 

Ὁ ἀφανὴς μέχρι πρό τινος Ἱερομάρτυς Μύρων ἔγινε ἐμφανὴς στὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα μόλις τὰ τελευταῖα ἔτη καὶ μάλιστα μὲ τὴν μυροβλυσία τῶν τιμίων του λειψάνων. Θεωροῦμε ὅτι ὑπῆρξε Ἐπίσκοπος Μογλενῶν γιὰ δύο λόγους.

Πρῶτον γιατὶ τὸ Ἐμπόριο ὑπῆρξε γιὰ μιὰ ἑκατοντάδα ἐτῶν ἕδρα τῆς Μητροπόλεως Μογλενῶν καὶ δεύτερον γιατὶ τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου βρέθηκε καθήμενο στὸν σολέα τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ καὶ πλησίον του πόλος ὠμοφορίου, ὑπολείμματα ἀπὸ ἀρχιερατικὸ μανδύα καὶ δικεροτρίκηρο, χαρακτηριστικὰ ἀντικείμενα ἐπισκόπου. 

Στοὺς ἐπισκοπικοὺς καταλόγους τῆς Μητροπόλεως δὲν ἀναφέρεται κάποιος μὲ τὸ ὄνομα αὐτό, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἱερομάρτυς.

Ἔτσι δὲν διαφωτιζόμαστε ἀπὸ αὐτούς. Τὸ ὅτι ὁ Ἅγιος Μύρων εἶναι Μάρτυς πίστεως φαίνεται ἀπὸ τὰ σημάδια στὴν τιμία του κεφαλὴ ἀπὸ καρφιά.        

Ὁ Ἅγιος Μύρων ἐνταφιάσθηκε ἐντὸς τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ Μητροπολιτικὸς Ναὸς τοῦ Ἐμπορίου, καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔνδειξη τιμῆς στὸ ἐπισκοπικό του ἀξίωμα καὶ μὲ θαυμαστὸ τρόπο εὑρέθησαν μυροβλύζοντα στοὺς δυσχείμερους καιρούς μας, γιὰ να δυναμώσει ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει, δυστυχῶς, ἐξανθενήσει. 

Τὴν χάρη τῆς μυροβλυσίας γνώρισε πολλὲς σύγχρονες ἁγιασμένες μορφὲς καὶ ἀξιώνομαι καὶ ἐγὼ νὰ καταθέσω τὴν προσωπική μου  μαρτυρία τῆς μυροβλυσίας τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ προσφυῶς ὀνομασθέντος «Ἁγίου Μύρωνος». 

Σήμερα ὁ κατανυκτικώτατος Ναὸς τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ εὐωδιάζει ἀπὸ τὴν παρουσία τῶν ἱερῶν τοῦ Ἁγίου Μύρωνος λειψάνων, τὰ ὁποῖα συναγωνίζονται σὲ εὐωδία αὐτὰ τοῦ πολιούχου Ἁγίου Μηνᾶ.

Εὔχομαι ὁ Ἅγιος σύντομα νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸ ὄνομά του. Μέχρι τότε ἐμεῖς θὰ τὸν τιμοῦμε ὡς «Ἅγιο Μύρωνα».