Γράφει ο π. Κωνσταντίνος Κατσουλιέρης*

Την μεγάλη Πέμπτη το βράδυ εν μέσω πανδημίας, αφού τελειώσαμε την ακολουθία του Νυμφίου και κουβαλήσαμε τον επιτάφιό μας στο κέντρο του Ναού, επιθέσαμε πάνω του ένα μπουκέτο που είχε προσφέρει μια συντοπίτισσά μας.

Το ενδιαφέρον και το πρωτότυπο ήταν ότι το μπουκέτο αυτό ήταν ένα ανθισμένο κλαρί από μια πορτοκαλιά!

Τόσα χρόνια, σας ενημερώνω, ότι στολίζαμε με αρκετά λουλούδια τον επιτάφιό μας, κάνοντας μάλιστα διάφορα σχέδια αλλά η κατάσταση φέτος δεν επέτρεψε τίποτε από αυτά. Και όμως είχε κάτι το ανώτερο εφέτος.

Την Παρασκευή το πρωί όταν ήρθα στο ναό για να ξεκινήσουμε την ακολουθία των Ωρών, όλη η Εκκλησία μας είχε μια θεσπέσια ευωδία που προερχόταν από τον Επιτάφιο.

Πράγματι αυτό το κλαράκι της ανθισμένης πορτοκαλιάς, εκτός από τη φυσική λιτή ομορφιά που εξέπεμπε στον Τάφο του Κυρίου μας, ανέδιδε και ένα αναστάσιμο άρωμα.

Το πρωί στον εσπερινό της Αποκαθήλωσης αλλά και το εσπέρας κατά την ώρα που ψάλαμε τα εγκώμια, πλέον πρόσεξα ιδιαιτέρως τους στίχους που είχαν σχέση με μυρωδιές:

1. Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ, εἱλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἀπέθετο. 


2.Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος.

3. Ὡς φιλάνθρωπός τίς, ὑποκρίνῃ μωρὲ καὶ τυφλὲ πανωλεθρότατε ἄσπονδε, ὁ τὸ μύρον πεπρακὼς διὰ τιμῆς.


4. Οὐρανίου μύρου, ποίαν ἔσχες τιμήν, τοῦ τιμίου τί ἐδέξω ἀντάξιον, λύσσαν εὗρες καταρώτατε Σατάν.


5. Εἰ φιλόπτωχος εἶ, καὶ τὸ μύρον λυπῇ, κενουμένου εἰς ψυχῆς ἱλαστήριον, πῶς χρυσῷ ἀπεμπολεῖς τὸν Φωταυγῆ;

6. Μύρον ἀληθῶς, σὺ ἀκένωτον ὑπάρχεις Λόγε· ὅθεν σοι καὶ μύρα προσέφερον, Μυροφόροι μύρα ζῶντι Θεῷ.

7. Μυροφόροι ἦλθον, μύρα σοι Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.

8. Ὡς νεκρὸν τὸν ζῶντα, σὺν Μυροφόροις πάντες, μυρίσωμεν ἐμφρόνως.

9. Αἱ Μυροφόροι Σῶτερ, τῷ τάφω προσελθοῦσαι, προσέφερόν σοι μύρα.

10. Ἔρραναν τὸν τάφον, αἱ Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι.

Αυτή τη μυρωδιά της ζωής, που έφερε η άνοιξη μέσω της πορτοκαλιάς, αισθάνθηκα ότι μου έφερε στην σκέψη και ότι σχεδόν μύρισα μέσα στην εκκλησία μας ψάλλοντας μια ουράνια μυρωδιά, μια αναστάσιμη μυρουδιά!

Σκεφτόμουν μάλιστα από τη μια τις εντυπωσιακές συνθέσεις με τα λουλούδια του εμπορίου και από την άλλη ένα απλό κλαράκι. Προσπαθούσα να τα συγκρίνω και πάντα στη σκέψη μου έγερνε το κλαράκι.

Τότε αναλογίστηκα πως τα λουλούδια του εμπορίου μπορούν να παραλληλιστούν με τους φαρισαίους που απέξω φαίνονται όμορφοι, όμως μέσα τους είναι άσχημοι.

Μπορούν ακόμα να παραλληλιστούν με όλους μας που κοιτούμε κυρίως το φαίνεσθαι αλλά ξεχνούμε πως οι πράξεις μας πρέπει να ευωδιάζουν καλοσύνη, χαρά και ανάσταση!

Εν τέλει το κλαράκι αυτό θεώρησα ότι είναι ανώτερο γιατί είναι φυσικό, ατίμητο, δεν πωλούνταν άρα δεν αγοράστηκε αλλά προσφέρθηκε… για αυτό είναι γεμάτο θεσπέσιες μυρωδιές.

Ενώ τα αγοραστά λουλούδια έχουν μια παγερή τυπική μυρωδιά θα έλεγα.

Ας ξαναβρούμε, αγαπητοί μου αδερφοί, την Αναστάσιμη μυρουδιά του πολύτιμου μύρου που είναι ο Χριστός μας στην απλότητα και την αρχοντιά, μην ξεχνώντας πως το φυσικό λουλούδι δεν αγοράζεται, πως δεν είναι απλά όμορφο αλλά μυρίζει γνήσια και σαν κι αυτό και εμείς οι χριστιανοί να μοσχοβολούμε αλήθεια και Χριστό, να μοσχοβολούμε Ανάσταση!

* Ο π. Κωνσταντίνος είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου - Παραλίας Αυλίδος