Γράφει η Νίκη Τσάγγου στην Romfea.gr
Κλινική ψυχολόγος και θεολόγος

Η Αγία Ορθοδοξία είναι καρδιακή. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο ρωμέϊκο φιλό-τιμο.

Στην μοιρασιά. Την κοινωνία. Με θεό-δημιουργό και συνάνθρωπο διότι σ αυτόν βλέπω τον Χριστό.

Κι αν δεν τον βλέπω, χρειάζεται κόπος, ώστε να μου αποκαλυφθεί ο τρόπος των αγίων που βλέπουν στον καθένα τον Χριστό.

Σε εύπορους η δύστοκους καιρούς, από την κοινή τράπεζα φαγητού, που αύριο βρίσκει το αποκορύφωμα της, μέχρι τα ατελείωτα αρτοσκευάσματα του μνημοσύνου, όπου επιδεικνύεται με ζήλο, η ζωντάνια, η μνήμη, η συνύπαρξη, η συνομολογία, η αξία της ανταλλαγής, η ζωντάνια του έλληνα. Πράγματα και ιδέες δίνουν και παίρνουν.

Η σταθερή αυτή αξία του ελληνισμού από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι το κυριότερο επιχείρημα των σύγχρονων Αγίων του π.Παϊσίου, του π.Πορφυρίου, του π.Ιακώβου,
του π.Αμφιλοχίου.

Αυτός ο τελευταίος μάλιστα στους εξομολογούμενους που έμπαιναν σε διαδικασία μετανοίας, επίγνωσης της αμαρτίας τους, έβαζε κανόνα, επιτίμιο τρυφερό: την ευθύνη να φυτέψει ένα δένδρο και...να το ποτίζει, ώσπου να μεγαλώσει!

Δεν είναι το πλέον αυτονόητο, σ ένα ξερονήσι όπως η όμορφη Πάτμος, που κατ αυτόν τον τρόπο πρασίνισε...

Από το φιλότιμο πηγάζει η φιλο-ξενία των αλλοτρίων εθνών στον τόπο αυτό, αλλά και η διευρυμένη συν-χωρητικότητα του εχθρού, του διαφορετικού, της άλλης άποψης.

Το ζήτημα είναι αν το φιλότιμο είναι χωρίς όριο. Ταπεινά υιοθετώ την άποψη των πατέρων της εκκλησίας, πως η διάκριση είναι μεγαλύτερη αρετή κι από την αγάπη.

Είναι παράδοση των Ελλήνων, η εκ-κλησία, η παράδοση των σχέσεων, της συνύπαρξης, των διαπροσωπικών σχέσεων, ανακαινισμένων μέσα στην εκκλησία του Χριστού, το μυστικό Του σώμα.

Η ελληνική οικογένεια δεν έχει την δομή της ευρωπαϊκής, κι ας ανήκει στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Ο γεωγραφικός της προσδιορισμός σε σταυροδρόμι ηπείρων και πολιτισμών της δίνει μια μοναδικότητα, στον τρόπο, στο πως αφομοιώνει ο τι την αγγίζει με βάση και την ιστορία του ελληνικού έθνους.

Αγαθότητα και καλοσυνάτους ανθρώπους βρίσκει κανείς παντού, σε όλους τους λαούς, όλους τους χρόνους.

Αγαθότητα κατά το πρότυπο του Χριστού, βρίσκει κανείς μόνο στην πτωχεία, (στην ακτημοσύνη ουσιαστικά) και απλότητα καρδιάς των αφανών Αγίων, μέσα στις οικογένειες όπου ο Χριστός διώκεται, μέσα στα μοναστήρια όπου ο φθόνος ίσως και να σαρώνει(χωρίς να βρίσκει απάντηση)...μέσα στον κόσμο τον κτιστό και πέρα από αυτόν.

Σύγχρονοι αγιορείτες εν ζωή, διδάσκουν πως καθώς οι Ουρανοί είναι ανοιχτοί, οι νεκροί επικοινωνούν την χαρά της ψυχής τους, την προσδοκώμενη Ανάσταση τους, τον δικό τους εγκεντρισμό στο Πρόσωπο του Χριστού και μετά θανατον, σε ψυχές που ζούν εδώ κάτω στην γή και έχουν τα πνευματικά τους μάτια ανοιχτά.

Επικοινωνούν με αυτούς που μπορούν να ακούσουν, με αυτούς που εισπράτουν μια ειρηνική χαρά στην όψη του κεκοιμημένου (δεν υπάρχει νεκρός για τον συνειδητοποιημένο Χριστιανό, μόνο προσωρινά κεκοιμημένος).

Δεν είναι έκπληξη η μάννα που πήδηξε τα κάγκελα του κοιμητηρίου για ν ανάψει το καντηλάκι του παιδιού της, 17 χρόνο αγόρι:

Δεν μπορούσε να τον «αφήσει μόνο του» μεγάλη Παρασκευή!

Δεν είναι το διαδίκτυο (το μόνο που διακινεί πλέον πλούτο ενημέρωσης με πλανητική εμβέλεια), που διδάσκει αυτή τήν μάννα. Φωνή θεού μέσα της την παρακινεί, να εκφραστεί έτσι όπως αναπαύεται πραγματικά και α-κίνδυνα.

Δεν κινδυνεύει το δικό της μυαλό από την καρδιακή αυτή στάση της, κινδυνεύει μόνο ο στοχασμός του ά-θεου διανοούμενου, που δεν έχει βιωμένη εμπειρία Χριστού.

Διατρέχοντας λοιπόν τις διαδικτυακές εκπομπές και ιστολόγια αυτές τις περίεργες και πονηρές μέρες που οι καμπάνες...εσιώπησαν, όπως είχε προαναγγείλει(!) ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, (του ζητώ συγγνώμη κι ευχαριστώ που γίνεται δεκτή, διότι το θεωρούσα ανήκουστο, γραφικότητα) παρατηρούμε τον τρόπο με τον οποίο πολλαπλασιάζεται ένα είδος απλών, αγαθών ιερέων που αναδύουν μια σύγχρονη σαλότητα δια Χριστόν, χιλιοευλογημενη, η μόνη που μπορεί να κρατήσει το έθνος των Ελλήνων να αποφύγει την απελπισία και την απόγνωση.

Με καθαρό λόγο και τρόπο εύληπτο, απολύτως κατανοητό, χαριτωμένο, τρελούτσικο, κυρίως καρδιακό επιμένουν πως ο Χριστός είναι Πρόσωπο. Δεν είναι αφηρημένη δύναμη ούτε ιδέα.

Γεννήθηκε από γυναίκα, σταυρώθηκε ως Υιός του θεού και Αναστήθηκε όπως ομολογούν και μαρτυρούν τα Ευαγγέλια, έφαγε, ήπιε, περπάτησε, συναντήθηκε, τον άγγιξε ο Θωμάς.

Σπεύδουν βέβαια οι επιστήμονες να πουν, πως αυτό, όπως και κάθε άλλο θαύμα είναι γεγονός Πίστης. Εάν θέλω, πιστεύω, αυτό που βλέπω, όταν δεν αποδεικνύεται επιστημονικά. Κωμικοτραγικό.

Αυτό λοιπόν που πρέπει να διαφυλαχθεί, είναι η Πίστη, η Ορθόδοξη Πίστη της απλής και καθαρής καρδιάς που δεν μπορεί να διατηρήσει την καθαρότητα της έξω από τα εκκλησιαστικά μυστήρια, έξω από την σχέση μ ένα πνευματικό οδηγό, χαρά θεού εάν είναι και νούς με διάκριση.

Τότε η καθοδήγηση θα είναι απόλυτα ασφαλής, όπως επισημαίνει ο π.Πορφύριος.

Δεν πειράζει εάν αυτές τις μέρες με την κατ οίκον εκκλησία, δυσκόλεψε πολύ η σχέση των πιστών με τους πνευματικούς πατέρες, με τα μυστήρια της εκκλησίας που απαγορεύτηκαν...μεγάλο-βδομάδα, προσωρινά.

Αποδεδειγμένα έχει ο ελληνικός λαός κόκκο πίστεως, θα μπορέσει να ορθοποδήσει πάνω στις παραδοσιακές του αξίες, μπορεί να βρει την Πίστη του μέσα στην γλώσσα του, που είναι η γλώσσα των ευαγγελίων, μέσα στις παραδοσιακές του αξίες έτσι όπως τις ζει καθημερινά, την επικοινωνία, το λαλίστατο και εκφραστικό των Ελλήνων, την ελπίδα, την ιστορική γνώση, για ν αποφύγει την απόγνωση που φέρνει η λήθη.

Είναι δύσκολα για τον έλληνα, θέλει να βλέπει, ν ακούει, να τσουγκρίζει ποτήρια, αυγά, να φωνασκεί, να χορεύει, να τραγουδά, να θυμώνει, να γελάει, με λίγα λόγια να εκφράζει με ένταση τον συναισθηματικό του κόσμο, θέλει να λέει ο τι σκέπτεται, να μοιράζεται, να επισκέπτεται και κυρίως να φιλάει, εικόνες, Αγίους, πρόσωπα.

Το πρόσωπο του άλλου. Δύσκολα, διότι τώρα επιτρέπεται επισήμως μόνο το άγγιγμα στην οθόνη,επιτρέπεται μόνο η εικονική πραγματικότητα, μόνο η εικόνα του άλλου.

Έχει διαστραφεί κι αυτή ακόμη η θεολογία του Προσώπου.

Με ειρήνη στην καρδιά, ασφαλείς παρατηρούμε τον διάλογο που έχει ξεκινήσει, ορθοδόξων νομικών, πανεπιστημιακών, αρχιερέων, Ας κάνουμε λίγο ...ακόμη υπομονή να δούμε πόσο προσωρινά, έχει πειραχτεί η ορθόδοξη θεολογία. Πρόσωπο ο θεός, πρόσωπα και μεις που τον κοινωνούμε με τον δικό μας προσωπικό τρόπο, υπακούοντας και υπο-μένοντας ελεύθερα.