Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

radont

Συνέντευξη στο Πρακτορείο «Ραντονέζ» παραχώρησε ο Επίσκοπος Σάχτυ και Μιλλέροβο κ. Σίμωνας, σχετικά με το θέμα της εκχώρησης αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία.

Ο Επίσκοπος Σίμωνας κάνει λόγο για νομιμοποιήση του σχίσματος στην Ουκρανία, τονίζοντας ότι "οι ενέργειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπονομεύουν την ενότητα της Ορθοδοξίας".

Ακολουθεί η σχετική συνέντευξη του Επισκόπου Σίμωνα:

Στις αρχές του Ιανουαρίου 2019 ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος απένειμε Τόμο Αυτοκεφαλίας στην «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας». Ποια είναι η θέση του Πατριαρχείου Μόσχας επί του θέματος;

Για την επίσημη θέση της Εκκλησίας μας, όπως και για μια σύντομη ιστορικοκανονική επιχειρηματολογία οι αναγνώστες μπορούν να ανατρέξουν στις δηλώσεις της Ιεράς Συνόδου της 14ης και 15ης Οκτωβρίου του περασμένου έτους. Δεν πρόκειται να τις επαναλάβω.

Το Σεπτέμβριο 2018 το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κήρυξε άκυρα τα ιστορικά κείμενα του έτους 1686 σχετικά με την παραχώρηση της Ιεράς Μητροπόλεως Κιέβου στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησίας, χαρακτηρίζοντας την Ουκρανία το κανονικό του έδαφος.

Τον Οκτώβριο ανακοίνωσε την «αποκατάσταση» των αρχηγών του Ουκρανικού σχίσματος.

Η αντικανονική ιεραρχία του Ουκρανικού σχίσματος, αφού ανακηρύχθηκε κανονική, αποτέλεσε βάση μιας νέας δομής δηλαδή της ούτως λεγομένης «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» (ΟΕΟ), στην οποία η Κωνσταντινούπολη και χορήγησε τον Τόμο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας θεωρεί αντικανονικές τις ενέργειες του Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία, οι οποίες υπονομεύουν την ενότητα της ανά την οικουμένη Ορθοδοξίας.

Δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα εκκλήτου στον Κωνσταντινουπόλεως, δηλαδή να αθωώνει πρόσωπα, τα οποία είχαν καταδικασθεί από δικαστήρια άλλων τοπικών Εκκλησιών.

Η συγκροτηθείσα στην Ουκρανία τεχνητή δομή της ΟΕΟ αποτελεί απόπειρα νομιμοποιήσεως και όχι θεραπείας του σχίσματος.

Στην Ουκρανία υπάρχει ήδη μια κανονική Εκκλησία με την κανονική ιεραρχία και αυτή είναι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο.

Η μετάνοια είναι η εκκλησιαστική οδός θεραπείας του σχίσματος. Δεν είναι η ταπείνωση του ανθρώπου, όπως τη βλέπουν οι άνθρωποι, οι οποίοι ευρίσκονται μακράν της Εκκλησίας, αλλά μια βαθιά και ειλικρινής παραδοχή από τον ίδιο του σφάλματος και πλάνης του.

Στη συνέχεια η Εκκλησία με αγάπη του απλώνει την αγκαλιά της και χαίρεται για τον υιό της, ο οποίος «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. 15, 24).

Δυστυχώς, οι εκκλησιαστικές αρχές του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως επέλεξαν μια άλλη οδό άρσεως του σχίσματος, η οποία απειλεί την ενότητα της Εκκλησίας.

Οι κανόνες αποδοκιμάζουν ρητώς όσους αναγνωρίζουν τους σχισματικούς και μετέχουν μαζί τους στη Θεία Ευχαριστία. Γι΄αυτό το λόγο η Ρωσική Εκκλησία αναγκάσθηκε να διακόψει προσωρινώς την ευχαριστιακή κοινωνία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Κατά τη γνώμη Σας, ποια ήταν τα κίνητρα και οι αιτίες που οδήγησαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην εκχώρηση του αυτοκεφάλου;

Άνευ πάσης αμφιβολίας τα κίνητρα αυτά ήταν πολιτικά. Δεν είμαι κατάλληλος για να σχολιάσω τις πολιτικές εξελίξεις στη γειτονική χώρα. Όμως βλέποντας καμιά φορά το ελληνόφωνο διαδίκτυο διαπιστώνω ότι και εκεί μιλούν γι’ αυτά.

Ακόμη και για τους εκεί δεν αποτελεί μυστικό, ότι το αυτοκέφαλο ήταν το προεκλογικό πρότζεκτ των απερχομένων αρχών της Ουκρανίας.

Ήταν να προλάβουν να συγκροτήσουν μια δομή, εξασφαλίζοντας Τόμο γι΄ αυτή πριν τις προεδρικές εκλογές, ώστε να αυξηθούν τα ποσοστά του πρώτου πολίτη.

Ο τέως Πρόεδρος της Ουκρανίας συνέδραμε προσωπικά στην ένωση του σχίσματος και τη νομιμοποίησή του. Ακόμη παρακάθησε στο προεδρείο της συνελεύσεως των αντικανονικών ιεραρχών (οι οποίοι την αποκάλεσαν «σύνοδο») και επέβλεπε τη ψηφοφορία (ποιος ψηφίζει ποιον)...

Οι τοπικές μυστικές υπηρεσίες κατέβαλαν προσπάθειες να εξαναγκάσουν τους κανονικούς Ουκρανούς Επισκόπους να προσχωρήσουν στο πρότζεκτ: τους έθεταν υπό κράτηση, «συνομίλησαν» και τους μετέφεραν στο Κίεβο με συνοδεία αστυνομικών…

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος περιόδευσε προεκλογικά όλη τη χώρα με τον Τόμο, ουσιαστικά επρόκειτο για την προεκλογική περιοδεία. Όλα όμως εἰς μάτην: Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντε (Ψαλ. 126. 1). Έμεινε μόνο η ψευδο-εκκλησιαστική δομή, με την οποία δεν ξέρουν πλέον τι να κάνουν.

Ακόμη αποπειράθηκαν να οργανώσουν τις «οικειοθελείς μεταβάσεις» των κοινοτήτων από την κανονική Εκκλησία στην ΟΕΟ.

Οι από την Ουκρανία αδελφοί μ’ ενημέρωσαν για το πως εξελίχθηκε το πράγμα. Αφού υιοθέτησαν νόμο, έδωσαν εντολή του κόμματος, όπως τα σοβιετικά χρόνια: κάθε περιοχή θα έπρεπε να εξασφαλίσει ένα συγκεκριμένο αριθμό «οικειοθελών μεταβάσεων»…

Αλλά και εδώ, εκτός από βάσανα και βία, δεν πέτυχαν τίποτε. Να διώξουν το λαό του Θεού από το ναό, αυτό και μόνο μπορεί να πετύχουν οι επίγειες αρχές, αλλά να διώξουν το λαό από την Εκκλησία, εάν δεν θέλει ο ίδιος, αυτό είναι πέρα των δυνάμεων οιουδήποτε.

Άκουσα πως ο Παναγιώτατoς Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέφερε πρόσφατα ότι δήθεν η «παρουσία του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ουκρανία είναι επιζήμια για τα συμφέροντα του ουκρανικού έθνους».

Κατ΄εμέ, ούτε ένας απλός άνθρωπος της Εκκλησίας, χωρίς να μιλάμε για τον επίσκοπο, θα μπορούσε να πει μόνος του αυτά για την Εκκλησία. Μα πως δύναται η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι επιζήμια για τα συμφέροντα ενός λαού; Είναι πολιτική, και στον Πατριάρχη σίγουρα ασκήθηκε ισχυρότατη πίεση.

Γι΄αυτό όλες οι αποφάσεις ελήφθησαν εσπευσμένως και πρόχειρα. Δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα του εκκλήτου στον Κωνσταντινουπόλεως, όπως δεν το αναγνώριζε και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Αλλά εάν ακόμη να δούμε τον τρόπο κατά τον οποίο η Κωνσταντινούπολη εξετάζει αυτές τις εφέσεις…Λ.χ. αθωώθηκε ο Μακάριος Μαλέτιτς με την ανακοίνωση της αποκαταστάσεως του «πρώην Μητροπολίτη Λβοφ».

Μα είναι ένας χήρος πρωθιερέας χωρίς να έχει ποτέ το βαθμό επισκόπου στην Εκκλησία! Και ακόμη περισσότερα, ουδέποτε διατέλεσε «Μητροπολίτης Λβοφ» προτού προσχωρήσει στο σχίσμα!

Οι Έλληνες ειδικοί κανονολόγοι βλέπουν διαφορετικά την καθαίρεση από εμάς ή από την Εκκλησία της Γεωργίας: μη αναστρέψιμο δεν θεωρείται αυτό το μέτρο στους Έλληνες. Αλλά ακόμη και από την άποψή τους οι χειροτονίες του Μαλέτιτς και των συν αυτῷ «ιεραρχών» είναι απολύτως άκυρες!

Στις καταβολές αυτής της, με συγχωρείτε, «ιεραρχίας» ήταν ένα αυτόκλητο και ψυχικά άρρωστο άτομο ο Βικέντιος Τσεκάλιν, ο οποίος ουδέποτε όχι μόνο το βαθμό επισκόπου κατείχε, αλλά ούτε και τη διαδοχή χειροτονίας. Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτό, ανατρέξτε στο διαδίκτυο μόνοι Σας και θα τρομάξετε.

Γι΄αυτό και διαμαρτύρονται οι άλλες Εκκλησίες. Οι Προκαθήμενοι, οι επίσκοποι ρωτούν τον Κωνσταντινουπόλεως: πως θα εδύνατο να αναγνωρίσει μια τόσο αμφιλεγόμενη ιεραρχία; Πως να συλλειτουργούν πλέον με ιεράρχες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι συλλειτουργούν με πρόσωπα μη έχοντα στην ουσία τον βαθμό του Επισκόπου;

Έχει καταγράψει η ιστορία της Εκκλησίας παρόμοια περιστατικά παραχωρήσεως αυτοκεφάλου;

Δυστυχώς, ναι! Εάν μιλήσουμε για τις εισπηδήσεις στο κανονικό έδαφος της Ρωσικής Εκκλησίας, από πλευράς Κωνσταντινουπόλεως υπήρχαν επίμαχες περιπτώσεις μονομερούς παραχωρήσεως του αυτοκεφάλου, π.χ. στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας, αλλά ο Θεός οικονόμησε κάπως όλα προς το καλό.

Υπήρχαν απόπειρες υποστηρίξεως του σχίσματος ανακαινιστών στην Εκκλησία μας, των Ουκρανών αυτοκεφαλιστών τη δεκαετία 1920, αλλά και αυτές απέτυχαν.

Η σημερινή κατάσταση στην Ουκρανία είναι ωστόσο μια ξεχωριστή περίπτωση. Το αυτοκέφαλο απονεμήθηκε κατόπιν αιτήματος των τοπικών αρχών και των αντικανονικών ομάδων, παρά τη βούληση της τοπικής κανονικής Εκκλησίας.

Ακόμη περισσότερο, οι χορηγήσαντες τον Τόμο τώρα κάνουν πως δεν υπάρχει η κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Απλά λείπουν από το κοσμοείδωλό τους οι ενενήντα αρχιερείς, οι εκατοντάδες ιερές Μονές, οι εκατομμύρια πιστοί!

Βεβαίως, η Εκκλησία στην ιστορία της έζησε και φοβερότερες συμφορές και πειρασμούς: οι διώξεις από τους αρειανούς ή εικονομάχους, η περίοδος των τρομερών αθεϊστικών διωγμών στο χώρο μας ή στην Αλβανία…

Ο Θεός όμως έθετε τέρμα σε όλες αυτές, χωρίς να αφήνουν ίχνη, κρατώντας έτσι τους πιστούς του μακριά από τα σκάνδαλα. Εἶδον τὸν ἀσεβῆ ὑπερυψούμενον καὶ ἐπαιρόμενον ὡς τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου καὶ παρῆλθον, καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν, καὶ ἐζήτησα αὐτόν, καὶ οὐχ εὑρέθη ὁ τόπος αὐτοῦ (Ψαλ. 36. 35-36).

Μιλώντας για τους Ορθοδόξους Ουκρανούς, να σημειώσουμε ότι είναι ένας λαός ευσεβής και σκληραγωγημένος στους διωγμούς.

Υπέμειναν κάποτε διωγμούς από τους ουνίτες, τους μπολσεβίκους, τις καταλήψεις από τους ουνίτες και σχισματικούς τη δεκαετία του 1990…

Στην Ουκρανία υπάρχουν τώρα πολλοί καλοί και ευσεβείς επίσκοποι και ποιμένες, που διαθέτουν πλούσια πνευματική πείρα.

Λ.χ. ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος ήταν μοναχός στη Λαύρα της Παναγίας του Ποτσάγιεφ την εποχή, κατά την οποία ακόμη της προσπάθησαν να κλείσουν οι κομμουνιστές: οι μοναχοί ξυλοκοπούντο, πετάγοντο έξω στο δρόμο, επεβάλλοντο σε εξαναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία…Η μια βίαιη «αυτοκεφαλία» δεν προκαλεί έκπληξη στους ανθρώπους εκείνους.

Ας προσευχηθούμε να επανεξετάσει η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως συν καιρῷ τις αποφάσεις της, ενώ το ουρανικό σχίσμα να τύχει της πραγματικής, κανονικής θεραπείας.

Οι δύο Εκκλησίες μας, ιστορικά είχαν αρκετές αντιθέσεις μεταξύ τους. Τώρα ολοένα και περισσότερο οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως κατηγορούνται για σφετερισμό της εξουσίας εφ’ όλης της Εκκλησίας. Πως ως απλοί πιστοί να βλέπουμε τις διαμάχες αυτές, ώστε να αποφύγουμε τον σκανδαλισμό;

Η Εκκλησία και η ιστορία είναι εκείνες οι οποίες θα κρίνουν τους Προκαθημένους και τους Ιεράρχες.

Σημαντικό είναι να μην εκπέσουμε σε κενές λογομαχίες και επικρίσεις. Ὀργίζεσθε, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε (Ψαλ. 4. 5).

Οι πατέρες λέγουν: επικρίνουμε την αμαρτία, χωρίς να επικρίνουμε τον αμαρτωλό. Είναι ανάγκη να κρατήσουμε την αγάπη του Χριστού και τη συμπάθεια έναντι κάθε ανθρώπου: όσους διαιρούν, διακατέχονται από φιλαρχία και οργή, όσους πλανώνται βαριά και υπονομεύουν την εκκλησιαστική ενότητα.

Όσα πράττουμε ή λέμε πρέπει να διαποτίζονται με αγάπη εν Χριστώ ταπείνωση. Γνώμη μου είναι: εάν θέλεις να ελέγχεις μια αμαρτία, αλλά δεν μπορείς να κρατήσεις αγάπη και ταπείνωση μέσα σου, καλύτερα να μη λες τίποτα.

Η διακοπή κοινωνίας με τους αδελφούς μας, είναι ένα ακραίο αλλά αναγκαστικό μέτρο, στο οποίο με βαθύτατη θλίψη προέβη η Εκκλησία μας.

Τώρα ο καθένας μας, επίσκοπος, ιερέας και λαϊκός, έχουμε καθήκον να κρατήσουμε την ενότητα της Εκκλησίας.

Αυτό το καθήκον συνίσταται κυρίως στο να κάνουμε υπακοή στις εκκλησιαστικές αρχές, οι οποίες εξέδωσαν μία τέτοια απόφαση.

Και κάτι άλλο, οφείλουμε να προσευχόμαστε, προκειμένου να αποκατασταθεί η κοινωνία την ώρα, όταν τούτο θα ανταποκρίνεται στη δικαιοσύνη του Θεού και στους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας.

Το Άγιον Όρος υπάγεται στην Κωνσταντινούπολη. Τι θα απογίνει με τους Ρώσους μοναχούς του Άθωνα, όπως π.χ. στην Ι.Μ. Παντελεήμονος; Θα μπορούν οι Ρώσοι χριστιανοί να επισκέπτονται το Άγιον Όρος; Πως βλέπετε προσωπικά ένα προσκύνημα στον Άθωνα;

Επιτρέπεται και είναι ανάγκη τώρα πηγαίνουμε στα Αγιορείτικα ιερά προσκυνήματα. Φρονώ ότι εάν σταματήσουμε να τα επισκεπτόμαστε θα μεταβαίνουν οι σχισματικοί.

Ακόμη περισσότερο, σεβαστή μερίδα Αγιορειτών μοναχών ευρίσκεται στο πλευρό της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους είναι αρκούντως αυτοτελείς ως προς την αυτοδιοίκησή τους, παρά την υπαγωγή στη δικαιοδοσία Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος φέρεται να έκλεισε τις πύλες της στην αντιπροσωπεία της ΟΕΟ.

Επίσης άκουσα από προσκυνητές από την Ουκρανία θα ζητούνται πλέον πιστοποιητικά τα οποία θα επιβεβαιώνουν ότι ανήκουν στην κανονική Εκκλησία.

Πολλοί εκ των ιεραρχών της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας εξακολουθούν και τώρα να μεταβαίνουν στα αγιορείτικα προσκυνήματα, τόσο στη Ρωσική, όσο και στις Ελληνικές Ιερές Μονές.

Αλλά, προς αποφυγή πειρασμών, να κοινωνούμε καλύτερα στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα ζήσατε στην Ελλάδα, σπουδάζοντας εκεί. Πείτε μας, λίγο από τις εντυπώσεις Σας για την εκκλησιαστική ζωή, και το θρησκευτικό περιβάλλον των σημερινών Ελλήνων. Πόσο διαφέρουν από τη Ρωσική εκκλησιαστική ζωή;

Παρακολούθησα το πρόγραμμα εκμαθήσεως Ελληνικής γλώσσας για αλλοδαπούς φοιτητές στην Πάτρα, εκεί, όπου ευρίσκεται ο περίφημος Ιερός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα, ο μεγαλύτερος στην Ελλάδα, ο οποίος φιλοξενεί την τιμία κάρα του Αποστόλου.

Έφθασα εκεί το 2001, νέος και ενθουσιασμένος ιερομόναχος τότε. Είχα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μάθω γλώσσα, να λειτουργώ, να συμμετέχω στην εκκλησιαστική ζωή, να έχω επικοινωνία με ανθρώπους.

Εκκλησιαζόμασταν αρχικά στον ενοριακό Ναό πλησίον του οικοτροφείου, ενώ στη συνέχεια άρχισα κυρίως να μεταβαίνω σε τοπικές Ιερές Μονές.

Ο λαός της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών είναι γενικά πολύ ευσεβής, ακόμη και για τα Ελληνικά δεδομένα.

Στα μοναστήρια του Αγίου Όρους πολλοί εκ των ασκουμένων μοναχών κατάγονται από την Πάτρα. Υπάρχουν πολύ καλές Ιερές Μονές και στα περίχωρα της Πάτρας, στα όρη της Πελοποννήσου.

Υπάρχουν βεβαίως διαφορές στις ακολουθίες, στην εκκλησιαστική ψαλμωδία, στα εκκλησιαστικά έθιμα.

Πρώτον, το οποίο προσέχει κανείς, είναι η βυζαντινή μουσική. Είναι εντελώς διαφορετική: είναι πιο σύνθετη, απαιτεί μια μακρά προετοιμασία και βαθιά κατανόηση του κειμένου, προτρέποντάς να σκέπτεσαι συνέχεια το κείμενο του εκκλησιαστικού ύμνου.

Θυμάμαι ότι στην αρχή δεν μπορούσα να συνηθίσω τα σκαμνιά στους ενοριακούς Ναούς. Στο ενοριακό ναό τις κυριακάτικες λειτουργίες εκκλησιαζόταν, και δεν υπερβάλλω, όλος ο κόσμος: στα περίχωρα της Πάτρας, όπου μείναμε, άδειασαν οι δρόμοι κατά την κυριακάτικη λειτουργία.

Ένα άλλο το οποίο σε εντυπωσίαζε ήταν οι εόρτιες στολές τις οποίες ήταν περιβεβλημένες ο κόσμος την ώρα του εκκλησιασμού, ενώ σε μας εκκλησιάζονται φορώντας πιο συχνά τα καθημερινά τους ρούχα. Είναι πάντα ολόκληρο γεγονός για τους Έλληνες ο εκκλησιασμός!

Η θεία κοινωνία στο Ελλαδικό χώρο είναι καθολική, αλλά δεν προηγείται από υποχρεωτική εξομολόγηση, η οποία τελείται ξεχωριστά, μερικές φορές το χρόνο.

Πολύ όμορφο στους Έλληνες είναι το Μυστήριο του Βαπτίσματος με στολισμούς Ναών, συμμετοχή όλων των συγγενών και φίλων (δεκάδες η μη και εκατοντάδες). Όλοι είναι όμορφοι, χαρούμενοι με λουλούδια και δώρα…

Τιμούν πολύ τις πανηγύρεις των ενοριακών αυτών Ναών. Για «πανηγύρια» καταφθάνουν στο χωριό τους απ’ όλη τη χώρα και ενίοτε από το εξωτερικό.

Οι ιερές ακολουθίες είναι ίδιες με δικές μάς, αλλά υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες οι οποίες διαφέρουν, και τις οποίες έχεις υπόψη μόνο όταν ο ίδιος λειτουργείς κατά το Ελληνικό τυπικό.

Δεν έχω εξοικειωθεί αμέσως με όλα αυτά, αλλά ηγούμενος της Μονής μου τα εξηγούσε αυτά και έδειχνε με πολλή αγάπη και υπομονή.

Εύκολα ευρίσκεις κατανόηση με τους Ορθοδόξους αδελφούς, η κατανόησή μας ήταν τέλεια.

Οι λαοί μας, παρόλο που ζούσαν σε διαφορετικές συνθήκες και η παράδοσή μας ακολουθούσε διαφορετικό ρυθμό, η χριστιανική ευλάβεια ωστόσο είναι μία και κοινή, δεν άλλαξε σε δύο χιλιάδες χρόνια στην Εκκλησία του Θεού. Θυμάστε τα του Κυρίου σχετικά με τις δύο μεγαλύτερες εντολές του νόμου;

Η πρώτη: Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν (Ματθ. 22, 37-39).

Σ’ εμάς τους Ρώσους φοιτητές στην Ελλάδα, μας επεφύλαξαν φιλόξενη και θερμή υποδοχή, ιδίως σε Ναούς και Μονές.

Μας στήριζαν με όλες τις δυνάμεις τους, μας προσκαλούσαν στα σπίτια τους, περάσαμε ώρες ολόκληρες συζητώντας, μας ερωτούσαν για την πίστη και την Εκκλησία μας, για τις διώξεις εξαιτίας της πίστεως, για την σημερινή ακμή της Ορθοδοξίας.

Ακόμη και βυζαντινή μουσική διδάχθηκε ολίγα. Μέχρι σήμερα διατηρώ τις πλέον θερμές σχέσεις με τους μοναχούς και τους κληρικούς από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών: τηλεφωνιόμαστε, εκφράζουμε αμοιβαίες ευχές με αφορμή τις εορτές κλπ.

Είναι οι πλέον αξιότεροι χριστιανοί και ποιμένες, και ευχαριστώ το Θεό, που μου χάρισε τις γνωριμίες με τόσο ωραίους ανθρώπους.

Έχετε να μας πείτε η να συμβουλέψετε κάτι, σχετικά με αυτή την τόσο έντονη κατάσταση στις διεκκλησιαστικές σχέσεις; Αλλά και πως να διατηρήσουμε Έλληνες και Ρώσοι τις καλές χριστιανικές σχέσεις, άλλωστε πρεσβεύουμε τη μία και αγία πίστη...

Κατ' αρχάς δεν πρέπει να διαιρούμε την Ορθόδοξη Εκκλησία σε Έλληνες και Ρώσους, παρόλο τις πολιτιστικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες.

Ακριβώς αυτό είναι το στοιχείο, βάσει του οποίου πάντοτε ονειρευόταν να διαιρέσει ο εχθρός το γένος των ανθρώπων.

Στην Εκκλησία του Θεού οὐκ ἔνι ῞Ελλην καὶ ᾿Ιουδαῖος…βάρβαρος, Σκύθης…ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός (Кολ. 3. 11).

Δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα σφάλματα του Κωνσταντινουπόλεως και να αφήσουμε την εκκλησιαστική ζωή να πολιτικοποιηθεί, άλλωστε είναι επιζήμια για το εκκλησιαστικό περιβάλλον.

Η ρωγμή μπορεί να αρχίσει από την Ουκρανία και να καταλήξει με τη διάλυση της Ορθοδοξίας. Ο Θεός φυλάξοι!

Βλέπω τώρα από τα άρθρα και τις συζητήσεις στο διαδίκτυο ορισμένους και μεταξύ των Ελλήνων να χωρίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία σε «Έλληνες» και «Σλάβους».

Ευελπιστώ όμως, ότι εκεί, όπου πρόκειται για την πνευματική επιβίωση της Εκκλησίας, ο ορθός λόγος και το εκκλησιαστικό φρόνημα θα πρυτανεύσουν.

Γι΄αυτό το ζήτημα της αντιμετωπίσεως της πολιτικής και του εθνικισμού είναι το ζήτημα της επιβιώσεως για την Εκκλησία.

Η Εκκλησία είναι ο ποιμένας και το ποίμνιο, είναι οι ζωντανές ανθρώπινες ψυχές και όχι κάποια κενά πολιτικά σχήματα. Λ.χ. η Ορθόδοξη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως.

Εάν αφαιρέσουμε την Τουρκία, πρόκειται για εκατομμύρια Ορθοδόξους χριστιανούς παγκοσμίως και δεκάδες μοναστήρια…Αναγκασθήκαμε να διακόψουμε την κοινωνία κυρίως εξαιτίας των ενεργειών των εκκλησιαστικών αυτών αρχών.

Αλλά εκεί υπάρχουν και αρκετοί ευλαβείς και πνευματικοί άνθρωποι, οι οποίοι υποφέρουν ειλικρινά από τη διακοπή κοινωνίας με τους ομοδόξους αδελφούς τους από τη Ρωσία και την Ουκρανία, όπως υποφέρουμε και εμείς.

Πιστεύω ότι ο Κύριος δεν θα περιφρονήσει τις προσευχές και των δύο, και δεν θα είναι ο χωρισμός μας τελικός, και η δικαιοσύνη του Θεού θα πρυτανεύσει.

Είναι σημαντικό τώρα να μην εμβαθύνουμε το σχίσμα με τις προσπάθειές μας, να μην είμαστε ξένοι ο ένας για τον άλλο.

Δεν πρέπει να διαιρούμε τον κόσμο σε «Σλάβους» και «Έλληνες». Και είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε συγκρούσεις, τις προσωπικές έχθρες και τις απόπειρες αντικαταστάσεως της δικαιοσύνης του Θεού με την δική μας ανθρώπινη «μικροδικαιοσύνη».

Είπε ο Κύριος: Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις. (Ιω. 13. 35).

Εμφανίσεις: 286877
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: