Γράφει ο Πρωτοπρ. Βασίλειος Χριστοδούλου

Ἰδού καί πάλι λόγος «ἐνιαύσιος», κηρυγματικός, προσφερόμενος μέσα σέ ὅρια χρόνου λειτουργικοῦ γιά νά τρέφει μέσα μας τή ζωή τήν ἀπέραντη τήν δίχως μῆνες καί αἰῶνες.

Λόγος –γέννημα κόπος καί δωρεά– τοῦ ἀκάματου κήρυκα τοῦ εὐαγγελίου σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορωνείας κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ, πού διεκδικεῖ μέσα ἀπό τό φιλόξενο μικρό σχῆμα βιβλίου τῶν ἐκδόσεων ΑΡΜΟΣ τήν θέση του στή καρδιά μας καί στίς ἀναζητήσεις της.

Εἶναι τό ἔνατο κατά σειρά βιβλίο κηρυγμάτων τοῦ σεβασμιωτάτου ὑπό τόν τίτλο «’Ενιαύσιον» καί σ’ αὐτό περιλαμβάνονται περιλήψεις ὁμιλιῶν του πού ἀναρτήθηκαν στήν ἱστοσελίδα ΡΟΜΦΑΙΑ κατά τό ἔτος 2023.

Πρόκειται κατ’ οὐσίαν γιά ἕνα κυριακοδρόμιο μέ μιά ὅμως καίρια διαφορά σέ σχέση μέ τά συνηθισμένα πού ὅλοι γνωρίζουμε. Ἀφήνει πολύ χῶρο ἀνάσας στόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς νά ἀναπτύξει τήν δική του ἰδιαιτερότητα.

Τά κείμενα τοῦ βιβλίου δέν ἀποτελοῦν κηρύγματα ἀναπτυγμένα στήν ὁλότητά τους, ὥστε νά εὐνοοῦν τή ράθυμη καταφυγή μας στήν ἀντιγραφή καί παπαγαλία τους.

Συνιστοῦν τό ὑλικό γιά νά κτίσει ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς τό δικό του σπίτι, τήν δική του οἰκοδομή λέξεων καί ἐννοιῶν προσφέροντας κατάλυμα στόν Λόγο.

Τό βιβλίο ὅμως δέν εἶναι μόνο γιά τούς ἱερεῖς καί κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου, εἶναι καί γιά κάθε λαϊκό μέλος τῆς Ἐκκλησίας πού ψάχνει ἀφορμές ἐμβάθυνσης καί ἴχνη μιᾶς διαφορετικῆς πορείας μέσα στά ἴδια καί γνωστά, πολυπερπατημένα μονοπάτια τοῦ εὐαγγελίου.

Θεωρῶ πώς ὁ λόγος τοῦ σεβασμιωτάτου εἶναι πρωτίστως ἀκοή. Ὅλα τά χρόνια τῆς ζωῆς καί τῆς ἱερατικῆς του διακονίας ἐνωτίζεται τή φωνή πού ταξιδεύει ὡς παράκληση καί προτροπή μέσα στούς αἰῶνες: «Παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε καί ἐνθαρύνατε τόν λαόν μου. Ἱερεῖς, λαλήσατε λόγους, οἱ ὁποῖοι θά θερμάνουν τήν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ» (Ἠσ. μ΄ 1-2).

Κι ἔτσι ὁ λόγος δέν γίνεται αὐτοπροβολή ἀλλά ἀναλαμβάνεται ὡς εὐθύνη καί διακονία – μετάδοση μιᾶς τρυφερότητας καί οἰκείωσης, οἰκτιρμῶν καί ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.

Διαβάζοντας κανείς τά κείμενα τοῦ βιβλίου δέν ἐπαναπαύεται στή τυχόν ἀρτιότητα ἤ εὐστοχία τους ἀλλά ἐμπνέεται, διερωτᾶται, κοιτᾶ βαθιά μέσα του καί τότε ἡ κάθε εὐαγγελική/ἀποστολική περικοπή πέρνει τή σάρκα τή δική μου, γίνεται προσωπική μου ὑπόθεση καί ὁ Θεός, ἐπιτέλους, μέ ἀφορᾶ.

Κάθε φορά πού ἀκοῦμε τόν σεβασμιώτατο νά μιλᾶ ἤ διαβάζουμε τά κηρύγματά του ἐπανέρχεται δριμύς ὁ ἔλεγχος μέσα μας γιά τή σοβαρότητα καί ὑπευθυνότητα τοῦ κηρύγματος.

Γιά τό πόσο σπουδαῖος εἶναι ὁ λόγος καί πόσο ἱερή-ἐρωτική ἡ ἀξία του, ἰδίως σέ μιά ἐποχή τραυματισμένη ἀπό τόν καταιγισμό τῆς εἰκόνας καί τόν ἄνθρωπο βασανισμένο ἀπό τόν θόρυβο καί τίς φωνές.

Σέ μιά ἐποχή πού ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται στήν Ἐκκλησία καί ζητᾶ νά ἐλεηθεῖ μέ τήν Παρουσία πού δέν τόν προσπερνᾶ καί δέν τόν κατηγορεῖ, πού τόν ἀγκαλιάζει καί τόν καλεῖ.

Κι ὅμως, σέ πάμπολλες περιπτώσεις τό κήρυγμα εἶναι πρόχειρο, ἀνούσιο, φαλκιδευμένο μέ αὐτοπροβολή, ἀκατάσχετα φλύαρο ἤ καί ἐκτονωτικό ἐμπαθῶν καταστάσεων τοῦ κήρυκα.

Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ταλαιπωρία τοῦ ἀνθρώπου καί στήν Ἐκκλησία. Ὁ ἄνθρωπος νά φεύγει μ’ ἕνα Θεό βάρος στό στομάχι, φοβισμένος καί ἀπηυδισμένος.

Διαβάζοντας τά σύντομα κείμενα τοῦ βιβλίου στίς μόλις 177 σελίδες του μπορεῖς, ἐπιτέλους, νά ἀναπνεύσεις, νά κάνεις τίς δικές σου σκέψεις, νά πάρεις τόν Θεό μιά ἀγκαλιά καί νά μήν ντρέπεσαι πού Σέ κοιτάζει. Νά ξεκουραστεῖς στό νόημα, νά ἀνοιχτεῖς στό βάθος, νά ἀποπλεύσεις γιά Συνάντηση...

Καλοτάξιδο νά εἶναι τό βιβλίο!