Για την Romfea.gr | Χρήστος Καναρόπουλος

Αρχή, χαραυγή,
«ήν δε όρθρου βαθέος...»
Να πιστέψουμε στην ημέρα της ζωής.
Ελπίδες, αναμνήσεις δεν αρκούν
οι κόποι. Η σκέψη θολώνει
το κόκκινο της θυσίας αίμα.

Πρέπει το σώμα να σηκωθεί,
να πάει με τους άλλους μαζί, να χαρεί
την γιορτή, την απλή χαρά,
να δεχτεί την πλούσια συμμετοχή,
να παραδεχτεί τη χαρά προσιτή.
Ανάσταση να χαρεί, λευτεριά
ύστερ' απ' το πλήθος του πόνου,
πίστη, την αγάπη του ανθρώπου.

[Ζωή Καρέλλη, "Πριν την Ανάσταση"
από τη συλλογή "Της μοναξιάς και της έπαρσης" (1951)]

«Δεν υπάρχει σημαντικότερο και δυναμικότερο και μεγαλειωδέστερο γεγονός από την ανάσταση του Χριστού. Δεν είναι γεγονός της τάξης αυτού του κόσμου, παρόλο που συνέβη μέσα σε αυτόν τον κόσμο και για χάρη αυτού του κόσμου».

Με τους λόγους αυτούς της συμπεπυκνωμένης αλήθειας, επιλέγει ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Καλλίνικος Παπαδόπουλος το πόνημά του (ISBN.978-618-00-0689-6).

Πρόκειται για μια «κατηχητική», λυρική και θεολογική συνάμα προσπάθεια ερμηνείας του μοναδικού έργου του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, που αιώνες τώρα ψάλλει διθυραμβικά η Εκκλησία μας.

«Ο ετήσιος εορτασμός του Πάσχα» γράφει ο π. Καλλίνικος, «γίνεται συνεχής ενίσχυση της λαχτάρας για την τελική ανάσταση στην οποία πιστεύουμε, επειδή ο Χριστός αναστήθηκε πρώτος. [...] Η πρώτη Ανάσταση, αυτή του Χριστού, αποτελεί αιτία και εγγύηση της δεύτερης, της δικής μας γενικής» τελικής ανάστασης.

Το έργο προλογίζει με εμφανή την δαψιλή αγάπη προς τον συγγραφέα, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγ. Όρους και Αρδαμερίου κ. Θεόκλητος.

Με γλώσσα απλή, κατανοητή και ανεπιτήδευτη, και ύφος που ισορροπεί κατά τρόπο εξαιρετικό ανάμεσα στην ποιητική διάθεση και στη θεολογική ερμηνευτική - αποκομμένη όμως από τον στείρο διδακτισμό, στον οποίο, δυστυχώς, έχει συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες ο εκκλησιαστικός λόγος επηρεασμένος από τον «οργανωσιακό» πιετισμό - ο π. Καλλίνικος μάς προσφέρει τη δική του ερμηνευτική εκδοχή της «αναστάσιμης ανθοδέσμης», με την οποία φαιδρύνεται, λαμπρύνεται και εορτάζεται πανηγυρικά το Πάσχα συμπάσης της Οικουμένης.

Λόγος βραχυπερίοδος και σαφής, εξ αυτού δε εύληπτος από όλους. Mεστός εικόνων και νοημάτων, με ποικίλες αγιογραφικές και αγιοπατερικές αναφορές, αλλά και πραγματολογικές διασαφήσεις, που μαρτυρούν τη βαθειά και πλατειά θεολογική κατάρτιση αλλά και το γνήσιο εκκλησιολογικό φρόνημα του συγγραφέα, αποτέλεσμα της βιωματικής σχέσης του με τον Χριστό και την Εκκλησία, παρακινεί και παρασύρει τον καθένα μας σε μια προσπάθεια ένωσης με τον νικητή της ζωής και του θανάτου.

Μια ένωση «δια της πίστεως σε Αυτόν και δια της λατρείας προς Αυτόν», όπως εύστοχα μάς προτρέπει, η οποία κορυφώνεται και θα κορυφώνεται διηνεκώς στο πασχάλιο δείπνο διά της μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του αναστάντος Κυρίου Ιησού Χριστού.