Ο εκκλησιαστικός συντάκτης του "Ε.Κ." Θεόδωρος Καλμούκος με τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο το 1987 στο Λονδίνο.

Του Θεόδωρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας

Τώρα που καταλάγιασε κάπως ο θόρυβος και κατακάθισε ο κουρνιαχτός από τις υπερβολές, πράγματι, των εγκωμίων εν πολλοίς γλοιώδους μορφής και δομής για τα τριανταπεντάχρονα της Πατριαρχίας Βαρθολομαίου του Ίμβριου.

Τώρα που κάπως μειώθηκαν τα γεύματα, τα δείπνα, οι οινοποσίες και οι ευωχίες μαζί με τις τετριμμένες ευχές, θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη εκ μέρους μου να περάσει η επέτειος της εκδημίας του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου, 2 Οκτωβρίου του 1991, χωρίς να καταθέσω δυο σκέψεις θύμησης, έτσι σαν ένα αγιοκέρι μνημοσύνης σ’ εκείνον τον μειλίχιο και ταπεινό Πατριάρχη, του οποίου η μορφή και η ψυχή αντανακλούσε τον σταυροαναστάσιμο χαρακτήρα του Πατριαρχείου, της Ρωμιοσύνης της Πόλης και του Γένους.

Ο Πατριάρχης Δημήτριος ήταν πραγματικός άνθρωπος του Θεού, ανεξίκακος και αμνησίκακος, ολιγόλογος και συνετός.

Το μεγαλύτερό του κόσμημα ήταν η ταπείνωση, χωρίς υψιπετείς θεολογικές θεωρίες, αλλά με «νουν Χριστού».

Άλλωστε πέρα από αυτό δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Χωρίς γνώση ξένων γλωσσών, ωστόσο  μιλούσε τη γλώσσα που την καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι σ’ όλα τα μέρη της Γης, τη γλώσσα της αγάπης.

Η επίσκεψή του στην Αμερική, τον Ιούλιο του 1990, σημάδεψε δυνατά τις καρδιές όλων των γενεών, επειδή ακριβώς στο πρόσωπό του είδαν οι πάντες έναν προφήτη αγάπης, συγχώρεσης και καταλλαγής. Έναν προσευχόμενο Πατριάρχη.

Η σημερινή θύμησή του με κάνει να ξαναζώ γεγονότα και αποστολές, επισκέψεις και συναντήσεις με τον μακαριστό Πατριάρχη Δημήτριο.

Ήταν ο Πατριάρχης, ο οποίος διέσωζε στη μειλίχια μορφή του τον σταυροαναστάσιμο πόνο και καημό της αιχμάλωτης Εκκλησίας και της Ρωμιοσύνης της Κωνσταντινούπολης, για την οποία όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω αγωνιούσε πολύ και συχνά ρωτούσε ανθρώπους που εμπιστευόταν «τι θα γίνουμε εμείς εδώ;».

Ας μου επιτραπεί τούτη η προσωπική αναφορά, αλλά επί Πατριαρχίας του επισκεπτόμουν, έτσι σαν προσκύνημα ιερό, το Φανάρι δύο φορές τον χρόνο για να δω και να συνομιλήσω με τον Πατριάρχη Δημήτριο, αυτόν τον άγιο άνθρωπο, τον άνθρωπο του Θεού.

Ήταν τότε που γνώρισα και τους συνεργάτες του, τον Πριγκηποννήσων Δημήτριο, ο οποίος τότε ήταν δευτερεύων των διακόνων, τον Φιλαδελφείας Μελίτωνα ο οποίος ήταν τριτεύων, τον Ικονίου Θεόληπτο Διάκονο της Σειράς, τον σημερινό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ο οποίος ήταν Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και διευθυντής του Ιδιαιτέρου Πατριαρχικού Γραφείου, τον Μελιτινής Ιωακείμ, πρωτοσύγκελο τότε του Πατριαρχείου και μετέπειτα Χαλκηδόνος, τον Δέρκων Απόστολο, τον Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίο για να αναφέρω μερικούς.

Πολλές φορές συλλογιέμαι καθ’ εαυτόν πώς πέρασαν αλήθεια τα χρόνια και διάβηκαν σαν τα διαβατάρικα τα πουλιά που περνούν και πετούν και φεύγουν αφήνοντας ξωπίσω τους μια ορατή γραμμή πορείας χαραγμένη με τα χνάρια τους.

Πόσο ο χρόνος άλλαξε και αλλάζει ανθρώπους και καταστάσεις και πώς εμείς εξακολουθούμε να είμαστε ανυποψίαστοι για την αέναη ροή της ιστορίας, η οποία γράφει…

Ο Πατριάρχης Δημήτριος αναδείχθηκε μεγάλος Πατριάρχης επειδή ακριβώς ήταν απλός και ταπεινός, ανεπιτήδευτος και απελευθερωμένος από μικρότητες και μικροψυχίες. Αναδείχθηκε μεγάλος διότι αγαπούσε.

Χωρίς να μιλά ξένες γλώσσες καθήλωνε τους υψηλούς συνομιλητές του, οι οποίοι απλώς θωρούσαν την μορφή του και τους κυρίευε δέος.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την επίσκεψη στον τότε Αρχιεπίσκοπο Καντουαρίας, Ρόμπερτ Ράνσι, το 1987 αν δεν λανθάνω, ολόκληρος ο Τύπος του Λονδίνου μιλούσε για την πνευματική μορφή του Πατριάρχη Δημητρίου.

Ανέγγιχτος από τις τιμές, τις τυμπανοκρουσίες, τα φιλόφρονα λόγια των αντιπροσώπων της τότε πρωθυπουργού Θάτσερ και της βασίλισσας Ελισάβετ που είχαν έλθει στο αεροδρόμιο Κάτσγουϊκ να τον υποδεχθούν.

Το ίδιο συνέβη και το καλοκαίρι του 1990 όταν έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες στη στρατιωτική βάση Andrews Air Force και του έγινε υποδοχή αρχηγού κράτους, με όλο το αμερικανικό υψηλό πρωτόκολλο, αλλά εκείνος παρέμεινε ανεντυπωσίαστος.

Θυμάμαι τότε τον γενικό ξεσηκωμό της Ομογένειας, κάτι παρόμοιο που είχε γίνει και στην Αθήνα. Θυμάμαι φτάναμε στη Βοστώνη και τον περίμεναν τα παιδιά της Βοστώνης να τον δουν, κι εκείνος όταν τα είδε τους είπε μόνο δυο λέξεις «σας αγαπώ πολύ».

Αυτό μόνο. Κι εκείνα ζητωκραύγαζαν με τον νεανικό τους ενθουσιασμό.

Βέβαια ο διάδοχός του, ο σημερινός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, έχει τα δικά του χαρίσματα. Εξακολουθεί να γράφει τη δική του ιστορία και να τον γράφει η Ιστορία και συνάμα να σημαδεύει την πορεία της Εκκλησίας.

Ένα πράγμα νομίζω είναι σίγουρο, πως δεν πρόκειται για τυχαίο άνθρωπο, αλλά απεναντίας για έναν ιεράρχη ευρυμαθή, γλωσσομαθή και πολυτάλαντο, ο οποίος στην τριακονταπενταετή πορεία της Πατριαρχίας ανέλαβε πρωτοβουλίες, αλλά συνάμα έκανε και εξακολουθεί να κάνει δυστυχώς ιστορικά λάθη που έχουν ήδη αμαυρώσει την πατριαρχία του και δυστυχώς δεν τολμά κανείς να του τα επισημάνει.

Ισχύει εν προκειμένω το «άνθρωπος ασύμβουλος εαυτού πολέμιος». Και μόνο οι ατυχείς και αδόκιμες επιλογές του στην καθ’ ημάς Αρχιεπισκοπή αποδεικνύουν πολλά για τον ίδιο τον Βαρθολομαίο… και το κύκλωμα γενικώς.

Όμως ο λόγος εδώ σήμερα για τον αείμνηστο Πατριάρχη Δημήτριο. Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Πόλη, μεταβαίνω στη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλή, εκεί που είναι ενταφιασμένος ο Πατριάρχης Δημήτριος και κάνω ένα σταυροκόπημα πάνω στον τάφο του εκζητώντας την ευχή του γιατί ήταν πραγματικά άνθρωπος του Θεού.

Ένας Άγιος Πατριάρχης που τόσο λείπει σήμερα από την ταραγμένη και διαιρεμένη Ορθοδοξία.