Γράφει ο π. Φώτιος Φιλιππόπουλος στην Romfea.gr

Ἀκούγονται ἐσχάτως φωνὲς πολλῶν δημοσίων προσώπων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, πολιτικοῦ καὶ ἐπιστημονικοῦ χώρου, νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ μεῖζον θέμα τοῦ δημογραφικοῦ στὴ χώρα μας.

Ὅλοι τους θίγουν τὸ ζήτημα, (ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρά του), γι’ αὐτὸ κι ἐγώ, ὡς νέος πολύτεκνος ἱερεύς (ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε στὰ 7 χρόνια ἐγγάμου ζωῆς 5 τέκνα κι ἄλλο ἕνα ἐν κοιλίᾳ), θὰ ἤθελα νὰ παρουσιάσω ἀκροθιγῶς μερικὲς πτυχὲς τοῦ προβλήματος, ἔτσι ὅπως διακρίνονται μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ποιμαντικὴ μέριμνα.

Τὸ μεγαλύτερο βάρος, ἀλλὰ καὶ ἡ καλύτερη δικαιολογία γιὰ τοὺς περισσότερους, ὥστε νὰ μὴν κάνουν οἰκογένεια καὶ παιδιά, εἶναι ἡ οἰκονομικὴ δυσπραγία στὴ χώρα μας.

Τὸ στεγαστικὸ πρόβλημα (ἔλλειψη κατοικίας, αὔξηση ἐνοικίων κ.λπ.), ἡ ἀνεργία, ὁ πληθωρισμός, ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς οἰκονομικῆς στήριξης ἀπὸ τὸ κράτος, σίγουρα εἶναι βασικὰ καὶ θεμελιώδη ζητήματα τὰ ὁποῖα συνωθοῦν τοὺς νέους καὶ τοὺς ἀποτρέπουν ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τέκνων.

Ἀλλὰ δὲν μπορούμε νὰ μὴν συγκρίνουμε τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων στὴ χώρα μας (τῶν 10,4 ἐκατ.), οἱ ὁποῖες εἶναι ἴσες μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν γεννήσεων, προπολεμικά, στὴ Λωρίδα τῆς Γάζας (τῶν 2,5 ἐκατ.).

Ἔχουμε τὸ ἴδιο ποσὸ γεννήσεων μὲ μία περιοχή, ἡ ὁποία, ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὰ φρικτὰ γεγονότα τοῦ πολέμου, εἶχε ποσοστὸ 81% τοῦ πληθυσμοῦ νὰ ζῇ στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ 48,1% νὰ εἶναι ἄνεργοι. Ἄρα, ταπεινῶς φρονώντας, ἡ οἰκονομικὴ κρίση δὲν εἶναι τὸ μόνο καὶ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ δημογραφικοῦ.

Τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν νέων μας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἐφηβείας, ξεκινᾷ νὰ ἔχῃ ἐνεργὸ σεξουαλικὴ ζωή, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τραύματα, πολλὲς φορὲς βαθύτατα καὶ ἀνεπανόρθωτα.

Ὁ κορεσμὸς τῆς σεξουαλικότητας, ἡ διαφήμιση τῆς ἀμφι- ἢ ὁμο-σεξουαλικότητας, οἱ πολλαπλοὶ ἐρωτικοὶ σύντροφοι (ἀκόμη καὶ τῆς μιᾶς βραδιᾶς ἢ τῶν ὀλίγων ὡρῶν), ὁδηγοῦν τοὺς νέους σὲ ψυχικὰ βάραθρα, γι’ αὐτὸ καὶ πολλοὶ ἐν τέλει φθάνουν στὴν ἀ-σεξουαλικότητα.

Παράλληλα, διαπιστώνουμε ἀπὸ τὴν ποιμαντική μας τριβή, ὅτι ἕνα τεράστιο ποσοστὸ τῶν κοριτσιῶν ἔχουν διαπράξει (ἀκόμη καὶ πολλαπλὲς φορές) τὸ φοβερὸ ἔγκλημα τῆς ἐκτρώσεως (εἴτε μέσω γυναικολογικῆς παρέμβασης, εἴτε μὲ τὸ ἐκτρωτικὸ χάπι «τῆς ἑπόμενης ἡμέρας»). Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν, ἡ ψυχικὴ καταρράκωση, ἀλλὰ καὶ ἡ σωματικὴ ἀνικανότητα νὰ γεννήσουν ὑγιῆ καὶ πολλὰ παιδιὰ στὸ μέλλον.

Ἕνας τρίτος παράγοντας ποὺ ἐνισχύει τὸ πρόβλημα εἶναι τὸ βαθὺ κοινωνικὸ στίγμα. Παρατηρεῖται ὅτι ἂν κάποιος νέος ἐπιλέξῃ νὰ παντρευτῇ σὲ μικρὴ ἡλικία, εἴτε νὰ ἀποκτήσῃ παιδιὰ σύντομα μετὰ τὸν γάμο, εἴτε νὰ τεκνοποιήσῃ ἀνεμποδίστως καὶ νὰ ὁδηγηθῇ στὴν πολυτεκνία, τότε ἀμέσως καὶ αὐτομάτως ὑφίσταται μία τεράστια κοινωνικὴ κατακραυγή — bullying — ἀπὸ τὸ οἰκογενειακό, φιλικό, ἐργασιακὸ καὶ εὐρύτερο περιβάλλον.

Ἰδίως στὴ θέα ὑπερπολυτέκνων οἰκογενειῶν, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι, εἴτε σὲ ἕνα πολυκατάστημα, στὸν δρόμο ἢ σὲ μία παιδικὴ χαρά, δὲν θὰ χάσουν τὴν εὐκαιρία νὰ δείξουν τὴ δυσφορία τους, ἀπέναντι στὸ «μεγάλο ἔγκλημα» ἢ ἀποκοτιὰ ποὺ ἔκανε κάποιος καὶ ἀπέκτησε πολλὰ τέκνα.

Ἀκόμη καὶ σὲ ἰατρικὸ ἐπίπεδο, μετὰ τὴ γέννηση τοῦ 2ου ἢ τοῦ 3ου παιδιοῦ, συχνὴ εἶναι ἡ προτροπὴ τῶν γυναικολόγων γιὰ τὴν τοποθέτηση ἐνδομητρίου σπειράματος (σπιράλ) ἢ τὴ συνταγογράφηση ἀντισυλληπτικῶν χαπιῶν, προβάλλοντας πάντα τὴν «δῆθεν» ἐπικινδυνότητα τῶν πολλαπλῶν κυήσεων.

Ὁ τέταρτος παράγοντας ἀφορᾷ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς καὶ εἶναι ἡ πνευματική-θεολογικὴ θεώρηση τῆς τεκνοποιίας.

Ἁγιογραφικὰ τὸ θεμέλιο τῆς τεκνογονίας ἔχει τεθεῖ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν, Παῦλο, στὴν Πρὸς Τιμόθεον Α΄ Ἐπιστολή του («σωθήσεται δὲ -ἡ γυνὴ- διὰ τῆς τεκνογονίας», Α΄ Τιμ. 2, 15), ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καταδίκη τῆς πράξεως τοῦ Αὐνὰν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὁ ὁποῖος δολίως ἐξέχεε τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς (Γέν. 38, 9-10).

Ἱστορικά, ὅλα τὰ εὐσεβῆ καὶ ἅγια πρόσωπα, ποὺ διαχρονικὰ ἀγωνίστηκαν νὰ πράξουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή τους, ἦσαν εἴτε καρποὶ ἀνεμποδίστου τεκνογονίας, εἴτε καρποφόρησαν μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν πράξη πολλὰ καὶ εὐλογημένα τέκνα. Δυστυχῶς στὴν πράξη, παρὰ τὰ παραδείγματα ποὺ ἔχουμε στὴ διδαχὴ καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, εἴμαστε αἰχμαλωτισμένοι μέσα σὲ μία διελκυστίνδα.

Ἀπὸ τὴν μία πλευρά, ὁ προτεσταντικὸς πουριτανισμὸς ποὺ διαπνέει ἕνα μεγάλο ποσοστὸ τῶν ποιμένων καὶ ποιμαινομένων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ σύγχρονος «ἀγαπουλίστικος» — λύκος ἐν δορᾷ προβάτου — ἀμοραλισμὸς ποὺ ἔχει φθάσει μέχρι τὶς αὐλὲς τῶν ἐξομολογητηρίων καὶ τοῦ κηρυκτικοῦ ἄμβωνα. Αὐτὸς ὁ «ὀρθόδοξος» ἠθικισμός, ὁ ὁποῖος ἐν τέλει πηγάζει ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο μανιχαϊσμό, μεταμορφώνει κάθε τι «σαρκικὸ» σὲ «ἁμαρτωλὸ» καὶ μειωμένης πνευματικῆς ἀξίας.

Δίδεται ἔμφαση στὴ δημιουργία μιᾶς «καλῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας», ἐναρμονισμένης μὲ τὰ ἠθικὰ πρότυπα τῆς «ἑλληνοχριστιανικῆς» κοινωνίας.

Ὅμως ὅλο αὐτὸ τὸ «ἠθικὸ» οἰκοδόμημα, τὶς περισσότερες φορές, δὲν θεμελιώνεται στὸ θεμέλιο τῆς πίστεως τῶν Ἀποστόλων, γι’ αὐτὸ καὶ εὔκολα ξεριζώνεται, ὅταν τὸ ἀεράκι τῆς αὐτολατρείας ἢ τῆς καλοπέρασης φυσήξῃ.

Μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση, προτείνονται ὡς πνευματικὰ ὠφέλιμες πολυήμερες περίοδοι ἀποχῆς ἀπὸ τὴν σαρκικὴ μίξη, εὐλογεῖται ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας μέσω τῆς ἀποστασιοποίησης τοῦ ζευγαριοῦ ἀπὸ τὴν συζυγικὴ κλίνη καὶ περνᾷ τὸ σύνθημα «λίγα ἀλλὰ καλὰ παιδιά».

Ἐπίσης μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς ἠθικιστικοὺς πνευματικοὺς κύκλους, προωθεῖται ἡ ἐνεργὸς ἔξοδος τῆς γυναίκας στὴν ἐργασία, ὡς κοινωνικὴ ἀναγκαιότητα καὶ ἱερὸ καθῆκον, γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ πλειστάκις, φρένο στὴν πολυτεκνία.

Μεγάλο ἀντίβαρο ὅλων αὐτῶν ἀποτελεῖ ὁ ἰσοπεδωτικὸς «χριστιανικὸς» ἀμοραλισμός.

Ὅλα συγχωροῦνται, δὲν πρέπει νὰ ζορίζωνται οἱ πιστοί, ἂς ἀφεθῇ ὁ καθένας ἐλεύθερος ἀπὸ ἠθικοὺς φραγμοὺς καὶ ἔτσι θὰ προσεγγίσῃ τὸν Θεόν, κ.λπ.

Ἀκόμη καὶ ἡ παραδοσιακὰ ὑπερπολύτεκνη ἱερατικὴ οἰκογένεια τῶν παρελθόντων χρόνων ἀποτελεῖ ἕνα μικρὸ ποσοστὸ στὸ σύνολο τῶν ἐγγάμων κληρικῶν.

Σὲ πλεῖστες Ἱερὲς Μητροπόλεις, σπάνια βρίσκεις μόλις τὸ 10% νὰ εἶναι πολύτεκνοι καὶ ἀκόμη σπανιότερα ὑπερπολύτεκνοι.

Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ κλῖμα τῆς «συμπερίληψης καὶ ἀνεκτικότητας», ἡ τήρηση τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν ἀντίστοιχων ἐπιτιμίων (δηλ. τῶν πνευματικῶν φαρμάκων) ἰσοπεδώνεται.

Οἱ ἐξομολογούμενοι, ἀντὶ νὰ ὁδηγοῦνται σὲ μετάνοια καὶ νὰ ἐνισχυθοῦν πρὸς τὴν θεοφιλῆ καὶ ἀνεμπόδιστο τεκνογονία, «κανακεύονται» καὶ δικαιολογοῦνται.

Ἔτσι ἡ χρυσὴ εὐκαιρία νὰ ποιμανθοῦν οἱ πιστοὶ «εἰς νομὰς σωτηρίους» χάνεται, διότι εἴτε οἱ ποιμένες δὲν πιστεύουν στὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφιέρωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ χάσουν ἕνα μεγάλο μέρος τῶν ἐξομολογουμένων, οἱ ὁποῖοι θὰ διστάσουν νὰ διαβοῦν τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ τῆς κατὰ Θεὸν τεκνογονίας.

Κατακλείοντας τὶς ἁπλὲς σκέψεις μου, ὀφείλω νὰ θέσω καὶ μία πρόταση.

Ὅποιος πραγματικὰ πονᾷ γιὰ τὸ «ὑπόδουλο γένος» μας — δὲν λευτερωθήκαμε οὐσιαστικὰ ποτέ, γιατί μετὰ τὸν Τοῦρκο θελήσαμε τὸν Φράγκο — ὀφείλει νὰ τὸ δείξῃ ριζοσπαστικά, στὴν πράξη.

Τὰ λόγια καὶ οἱ θρηνῳδίες γιὰ τὸ δημογραφικὸ δὲν μποροῦν δυστυχῶς ἀπὸ μόνα τους νὰ κινητοποιήσουν κανέναν.

Γιὰ τὸν πολὺ κόσμο, ὅπου ἀλιβάνιστος καὶ ἀμετανόητος προχωρᾷ στὴν ἀνηφόρα τῆς ζωῆς, δυστυχῶς τὰ βάραθρα εἶναι ἀναπόφευκτα.

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς χριστιανοὺς ὅμως, κάθε χωριὸ καὶ πόλη, κάθε σπίτι, κάθε ἄμβωνας καὶ ἐξομολογητήριο, ὀφείλει νὰ γίνῃ κήρυκας τῆς εὐσεβοῦς παραδόσεως τῆς ἀνεμποδίστου τεκνογονίας — ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πολυτεκνία — ὅπως ἀνέκαθεν ἔπρατταν καὶ θὰ πράττουν οἱ δίκαιοι πάντοτε.