Του Αιμίλιου Πολυγένη

Για την ποιμαντική προσέγγιση, την αυτοκριτική, τη σχέση των νέων με την Εκκλησία αλλά και τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας μίλησε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος σε μια εξομολογητική συνέντευξη.

Σε μια εκ βαθέων συζήτηση, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος αναφέρθηκε ανοιχτά στους προβληματισμούς και τις προκλήσεις της σύγχρονης ποιμαντικής διακονίας.

Απαντώντας στο ερώτημα αν ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καλός χωρίς να πιστεύει στον Θεό, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ήταν κατηγορηματικός.

«Ασφαλώς και μπορεί. Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο καλός Χριστιανός. Αυτά τα δύο δεν σημαίνει ότι δεν ταυτίζονται, αλλά καλοί άνθρωποι υπάρχουν και εκτός της Εκκλησίας» - τόνισε χαρακτηριστικά.

Σχετικά με την αμφισβήτηση ή την αποστασιοποίηση των νέων από την Εκκλησία, ο κ. Φιλόθεος στάθηκε στην αυτοκριτική των στελεχών της, λεγόντας ότι «η ασυνέπεια λόγων και έργων εκ μέρους μας είναι αυτό που φταίει, και γι' αυτό έχουμε εξαιρετική ευθύνη».

Παράλληλα, εξήγησε ότι η Εκκλησία οφείλει να προσαρμόζει τον τρόπο προσέγγισης (την ποιμαντική της) στις απαιτήσεις κάθε εποχής, διατηρώντας ταυτόχρονα τη διδασκαλία της.

Αναφερόμενος στη διαχείριση των εκκλησιαστικών αγαθών, σημείωσε πως η περιουσία της Εκκλησίας υπήρχε από την αποστολική εποχή και σκοπός της είναι να προσφέρεται προς όφελος του συνόλου και των ανθρώπων που έχουν ανάγκη.

Διευκρίνισε, επίσης, υποθέσεις αξιοποίησης ακινήτων (όπως η εκμίσθωση ακινήτου της Εκκλησίας της Ελλάδος για ξενοδοχειακή χρήση), υπογραμμίζοντας πως η Εκκλησία δεν λειτουργεί η ίδια επιχειρήσεις, αλλά αξιοποιεί πόρους για να ενισχύει το φιλανθρωπικό της έργο.

Σε ερώτηση για τις δυσκολίες της κοινωνίας, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης στάθηκε στην απουσία συλλογικότητας, υπογραμμίζοντας ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη διάθεσης να σταθούμε δίπλα στους άλλους. Έχουμε την διάθεση να απομονωνόμαστε και να κλεινόμαστε στον εαυτό μας».

Τέλος, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ανέφερε πως το μόνο που θα επιθυμούσε να θυμάται ο κόσμος από εκείνον στο τέλος της διαδρομής του είναι «μια προσευχή προς τον Θεό για να σταθεί με φιλανθρωπία απέναντί του».