«…Ὁ κόσμος σήμερα ἐπευφημεῖ πάμπολλα δείγματα ἐξαιρετικῆς “μεταποιητικῆς ταχύτητος” τῆς κτιστότητάς του, πού ὅμως αὐτή ἡ ταχύτητα δέν σταματᾶ στά ὅρια τῆς ἐπιστήμης, στά ὅρια τοῦ ἐξαιρετικοῦ τεχνητοῦ πολιτισμοῦ, στά ὅρια τῆς γνώσης τοῦ (ἄλλοτε) ἄγνωστου γήινου, ὑπογήινου καί συμπαντικοῦ περιβάλλοντος.

Ἀλλά αὐτή ἡ “ταχύτητα” ἀνακατεύει σήμερα ―ναί, σήμερα― χίλιες- δυό ἀπάτες θεοποίησης τῆς κτιστότητας, θεοποίησης κάθε εἴδους ἐξαπάτησης, θεοποίησης τῶν παθῶν, θεοποίησης τῆς ἐκμετάλλευσης, θεοποίησης τοῦ κέρδους, παγανισμοῦ τοῦ πληγιασμένου “ἐγώ” τῶν φτωχῶν τῆς προσωρινότητος καί τοῦ παθιασμένου “ὑπερεγώ” τῶν διαχειριστῶν τῆς κοσμικότητος.

Αὐτή ἡ αἴσθηση καί ἐκφιλοσόφηση περί τῶν ἀνθρωπίνων δέν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπό μιά ἀδυσσώπητη ἐμπλοκή στήν κτιστότητά μας, δίχως ἀναπνοή διαφυγῆς ἀπό τήν ἀγνοημένη καί παρανοημένη κτιστότητα. Ναί.

Κατ᾽ οὐσίαν, ὁ παγκόσμιος πολύμορφος πολιτισμός εἶναι «ἱστορία ματαιοπονούμενης διάρκειας”.

»Ὅμως ―βάσει τῆς βιβλικῆς καί πατερικῆς θεολογίας― ἡ κτιστότητα δέν εἶναι τό ἅπαν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ κτιστότητα εἶναι ἡ ἀπροσδιόριστη ἁπτή μας ἰδιοσυστασία, πού δέν ὑφίσταται ἀφ᾽ ἑαυτῆς οὔτε τελειοῦται ἀφ᾽ ἑαυτῆς. Δέν εἴμαστε “τό κέντρο” οὐδέν κἄν τοῦ πλανήτη μας οὐδέ κἄν τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Πρέπει νά λυτρωθοῦμε ἐπιτέλους ἀπό φιλοσοφίες αὐτοαναφορικές καί αὐτολυτρωτικές.

Ἡ κτιστότητα πρέπει νά μᾶς ἀναπέμψει ἐπιτέλους στόν Κτίστη, πιασμένους ἀπό τήν δική Του ἀνεξήγητη, ἀπερινόητη, ἀκατάληπτη, δημιουργική καί κοσμοσωτήρια ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Ἡ Βρεφοκρατοῦσα Παναγία μας εἶναι εἰκόνισμα αὐτῆς τῆς ἀκατάληπτης καί ἀκατάλυτης θείας Φιλανθρωπίας.

Ὁ Θεός-ἄνθρωπος, ὁ Θεός-σαρκούμενος, ὁ Θεός-συγκαταβαίνων, ὁ Θεός-βρεφοκρατούμενος. Ἐκεῖ, σ᾽ Ἐκεῖνον περιχωρεῖται ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα.

Μᾶς βαστάζει Ἐκεῖνος, κι ἐμεῖς ἐλεηθήκαμε νά Τόν βαστάζουμε ἐνανθρωπήσαντα διά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἡ κτιστότητά μας πρέπει νά βιώνεται ὡς πεδίο κατάφασης καί ἀναζήτησης τῆς ἐλεήμονος συγκατάβασης σέ μᾶς τοῦ Ἀκτίστου Θεοῦ…».

Παρακινημένοι ἀπό τήν τιμώμενη μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, θελήσαμε νά δώσουμε πάλι ἐννοήματα ὀρθοδόξου πίστεως καί ἐννοήματα σύγχρονου προβληματισμοῦ, κατηχητικῆς σημασίας, στούς συνεορταστές τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑορτῆς γιά τήν θεοπρονόητη ἀνεύρεση τῆς κλαπείσης εἰκόνος τῆς Παναγίας Γουμένισσας καί τήν ἐπανενθρόνισή της τό 1975.

Σύν Θεῷ ἐλεηθήκαμε νά τιμήσουμε πάλι τό ἀνοιξιάτικο πανηγύρι τῆς Γουμένισσας.

Ἀπό τό 1975 μέχρι σήμερα, μισός αἰώνας ζωῆς, κάθε χρόνο αὐτή ἡ πρώτη τοπική Θεομητορική ἑορτή ἐπιμένει νά συναγείρει τήν ἱστορική μας κωμόπολη, σημερινή “ἱστορική ἕδρα” τοῦ ἑνιαίου Δήμου Παιονίας, περί τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Γουμένισσας, μιά συνεχής ἐπιβεβαίωση τῆς ἀμφίδρομης φερωνυμίας πολιούχου καί πόλεως.

Ὁ ἀνοιξιάτικος-πρῶτος ἑορτασμός τελεῖται κατά κανόνα τήν πρώτη Κυριακή μετά τίς 3 Μαρτίου, μέ Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία καί λιτανεία τῆς θαυματοβρύτου εἰκόνος, σέ ἀνάμνηση τῆς ἀνευρέσεως τῆς Θεομητορικῆς εἰκόνος, μετά τήν κλοπή καί τήν ἀπόπειρα φυγαδεύσεώς της τό Μάρτιο τοῦ 1975.

Πρίν μισόν αἰώνα, τότε, συλλογικές ἱκεσίες δακρύων, ἀτέλειωτες Παρακλήσεις στον ἀποστερημένο Ναό Της, συναγερμός προσευχῆς ὅλης τῆς κωμοπόλεως καί τῆς περιοχῆς, καρποφόρησαν τήν ἐπιτυχία τῶν ἐρευνῶν τῆς Ἀστυνομίας καί τήν ἀνεύρεση τῆς θαυματοβρύτου Θεομητορικῆς εἰκόνος, τεμαχισμένης στά δύο καί φυλαγμένης σέ κρυψώνα οἰκίας στό Πολύκαστρο.

Πληροφορίες εἶχαν ὁδηγήσει τούς ἀστυνομικούς σέ ἐπανειλημμένες ἄκαρπες ἔρευνες. Ὅμως, κατά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐπικεφαλῆς μοίραρχος Γεώργιος Μαρκόπουλος ἔνιωθε πολύ ἔντονη τήν αἴσθηση καί παρώθηση νά μήν ἀποχωρήσει, ἀλλά νά ἐπιμένει στήν ἔρευνα ἐκείνου τοῦ σπιτιοῦ, μέχρι τήν ἀνεύρεση τελικά.

Ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε, κάτι τόν κρατοῦσε “δεμένο”, ὥστε νά συνεχίσει νά διερευνᾶ σ᾽ ἐκεῖνο τό σπίτι, μέχρι πού ὁδηγήθηκε να ἀνακαλύψει τό ἱερότατο Θεομητορικό σέβασμα.

Ἐπακολούθησε ἡ ἐπίσημη ὑποδοχή καί ἐπανενθρόνιση τῆς ἱερῆς εἰκόνος, ἐπί μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πολυανῆς & Κιλκισίου Ἀμβροσίου ἀρχές Μαρτίου, ἔκτοτε δέ καθιερώθηκε ἡ πρώτη κατ᾽ ἔτος λιτανεία, κατά κανόνα μετά τήν 3η Μαρτίου, μέ χαρακτηριστικό ἔθος νά βαστάζεται ἡ λιτανευόμενη εἰκόνα ἀπό Ἀστυνομικούς.

Στό φετινό πανηγύρι συμμετεῖχαν ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Γεώργιος Γεωργαντᾶς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Παιονίας κ. Ἰωάννης Παντικίδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος ΔΕ Γουμένισσας κ. Εὐάγγελος Καπετάνης, ὁ Πρόεδρος τῆς Δ.Κ. Γουμένισσας κ. Βασίλειος Καραδολάμης, ὁ Διοικητής τοῦ 33ου Μ/Κ Συντάγματος κ. Μενέλαος Παπαδόπουλος, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς κ. Δημήτριος Ντέντας, ὁ Διοικητής τῶν Π.Υ. Κιλκίς κ. Ἰωάννης Πολιτίδης, ὁ Δασάρχης Γουμένισσας κ. Γεώργιος Φωτιάδης, ὁ Διοικητής τῆς Π.Υ. Γουμένισσας κ. Ἐλευθέριος Μελλίδης, ὁ Διοικητής τοῦ Α.Τ. Γουμένισσας κ. Ἰωάννης Στρέζος, ὁ Διοικητής τοῦ Γ.Ν. Γουμένισσας (Ὑποδιοικητής ΑΟΜ) κ. Νικόλαος Χατζηαντωνίου, ὁ πρ. Δήμαρχος Γουμένισσας κ. Βασίλειος Πάτσης, ὁ Διευθυντής τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Στήριξης Κιλκίς κ. Ἀστέριος Τάτσης, διοικητικοί φορεῖς τοῦ Δήμου, ἄλλων Ὑπηρεσιῶν καί τοπικῶν Συλλόγων.

Μετά τό πέρας τῆς λιτανείας ἡ Ἱερά Μονή δεξιώθηκε τούς συνεορταστές στό περίστωο τοῦ ἱστορικοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας, καί ἡ Ἱερά Μητρόπολη δεξιώθηκε τίς Ἀρχές στήν αἴθουσα ὑποδοχῆς τῆς Μητροπόλεως.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ