Ὁ ναός τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στό Βαλτοτόπι, στά χρόνια τῆς ποιμαντορίας μας, ὑποδέχθηκε ἐπανειλημμένα τό «Ἀντάμωμα τῶν Κιζδερβενιωτῶν», τῆς δεύτερης καί κυρίως τῆς τρίτης καί τέταρτης γενιᾶς Ρωμηῶν προσφύγων ἀπό τήν Μικρασία στήν Ἑλλάδα.

Πρίν ἑκατό καί πλέον χρόνια (1920-2025), ἄνθρωποι ριζωμένοι γιά αἰῶνες σέ μιά εὐνοημένη γεωγραφικά καί οἰκονομικά κοιλάδα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Νικομήδειας, 100 χλμ ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, ἐξαναγκάστηκαν σέ προσφυγική μετανάστευση καί μετεγκαταστάσεις πρῶτα στήν Κίο τῆς Βιθυνίας καί ἔπειτα στίς μόλις ἐλευθερωμένες Δυτική Θράκη καί Κεντρική Μακεδονία.

Ὁ καημός τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς μετακενώθηκε στά σπλάχνα τῆς ἀρχαιόθεν Μητέρας Πατρίδας. Εἴτε μέσῳ τῶν ἡμιαπελευθερωμένων περιοχῶν τῆς Ἀν. Θράκης καί τῶν ἐλευθερωμένων νησιῶν τοῦ Αἰγαίου εἴτε ἀκόμη και μέσῳ τῶν σημερινῶν περιοχῶν τῆς Συρίας καί τοῦ Λιβάνου (πού ἐλέγχονταν ἀπό τήν Γαλλία).

Ἐμπρός στόν νεοοθωμανικό καί νεοτουρκικό τρόμο πού, ὀργανωμένος σέ τακτικές γενοκτονίας, θά ἐκθέριζε ζωές καί ἐλπίδες, ἐμπρός στά συμφέροντα τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἐπί τῆς Ἀνατολίας, κατατρεγμένη ἀπό τήν πίεση τῆς Μικρασιατικῆς τραγωδίας καί τῶν μετέπειτα συμφωνιῶν ἡ Ρωμηοσύνη μεταφυτευόταν ἀπό τίς πατρογονικές ἑστίες της (ἀπό τά ἀρχαῖα μέχρι καί τά νεότερα χρόνια) στήν ἀρχαία μητρική ἑστία τῆς ἐθνικῆς καί πολιτιστικῆς της μακραιωνίας, μικρότερη κρατικά, ἀλλά πάντως ἐλεύθερη.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ