Το διήμερο 10 και 11 Νοεμβρίου πανηγύρισε ο μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός του Αγίου Μηνά Ναούσης.

Την παραμονή της εορτής το εσπέρας τελέστηκε Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο, ενώ ανήμερα της εορτής τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος και ομιλούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά τον Εσπερινό ανέφερε μεταξύ άλλων: «Στρατείαν κατέλιπες τήν κοσμι­κήν, ἀθλητά, οὐράνιον εἴληφας τήν κληρουχίαν, σοφέ, καί στέφος ἀμά­ραντον».

Μέ αὐτόν τόν στίχο τοῦ ἀπο­λυ­τι­κίου τοῦ ἁγίου Μηνᾶ περιγράφει ὁ ἱερός ὑμνο­γρά­φος τήν πορεία τῆς ζωῆς τοῦ τιμω­μένου ἁγίου, τόν ὁποῖο μέ λαμπρότητα ἑορτάζουμε καί πα­νηγυρί­ζου­με ἀπό ἀπόψε στόν περικαλλῆ αὐτόν ἱερό ναό πού εἶναι ἀφιερωμένος στή χάρη του.

Ἕνας στρατιώτης ἦταν ὁ ἅγιος Μη­νᾶς, ἕνας στρατιώτης τοῦ ἐπι­γεί­ου βασιλέως. Ἕνας ἄνθρωπος πού εἶχε προοπτική νά ἀνέλθει σέ ἀνώτερα κλιμάκια τοῦ στρα­τοῦ καί νά ἀπολαύσει τίς ἀντί­στοιχες ἀμοι­βές καί τιμές.

Ἦταν ὅμως ταυτό­χρο­να καί ἕνας στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί κάθε ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος βαπτί­ζε­ται στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, κάθε ἄν­θρω­πος πού γίνεται μέλος τῆς Ἐκ­κλησίας του, γίνεται ταυτόχρο­να καί στρα­τιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἐντάσ­σε­ται στόν ἐπίγειο στρα­τό τοῦ ἐπου­ρανίου βασιλέως.

Καί ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν ἐπο­χές κατά τίς ὁποῖες οἱ δύο αὐτές ἰδιότητες εἶναι ἀσύμβατες. Δέν μπο­ρεῖ κανείς νά ὑπηρετεῖ καί στίς δύο. Καί αὐτό συνέβη καί στήν πε­ρί­πτω­ση τοῦ ἁγίου Μηνᾶ.

Ἡ χριστιανική του ἰδιότητα ὄχι μόνο δέν συμβιβαζόταν μέ τή συμ­με­­τοχή του στό στράτευμα τοῦ ἐπί­γειου βασιλέως, πού ἦταν εἰδωλολάτρης, ἀλλά καί θεωρεῖτο ὡς ἀνυπακοή καί προδοσία στούς νόμους τοῦ κράτους.

Ἄλλοι ἴσως στή θέση του θά σκε­φτό­­ταν τί ἔπρεπε νά κάνουν, πῶς μποροῦν νά τίς συνδυάσουν, ἀπο­κρύ­πτοντας τή μία, τή χριστιανική ἰδιότητα, γιά νά μήν θεωρηθοῦν ἀνυπάκουοι στόν αὐτοκράτορα, προ­κειμένου νά μήν χάσουν τίς ἀπολαβές τῆς ἄλλης.

Ὅμως γιά τόν ἅγιο Μηνᾶ δέν ὑπῆρ­ξε τέτοιο δί­λημ­μα. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «οὐ δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν», ἦταν γι᾽ αὐτόν ἡ ἀπάντηση. Καί ἔτσι ἀνάμεσα στήν ὑπακοή στόν Θεό καί στήν ὑπακοή στόν αὐ­το­κράτορα, ὁ ἅγιος Μηνᾶς ἐπέλεξε τήν πρώτη, γιατί δέν ἦταν ποτέ δυ­νατόν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του στόν Χριστό.

Ἡ ἐπιλογή του αὐτή δέν ἦταν χωρίς συνέπειες, καί μά­λιστα συνέ­πειες ὀδυ­νηρές, βασανι­στή­ρια πολ­λά καί ἐπώδυνα πού εἶ­χαν ὡς τέ­λος τόν μαρτυρικό θάνα­το. Ὅμως ὅλα αὐτά τά ὑπέμεινε ὁ ἅγιος Μηνᾶς μέ καρτερία καί γενναιότητα ἔχοντας τήν ἐνί­σχυση τῆς θείας χάριτος καί τήν ἐλπίδα καί τή βεβαιότητα πού ἐξέ­φραζε καί ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος λέγοντας: «λογίζομαι γάρ ὅτι οὐκ ἄξια τά πα­θή­ματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλ­λουσαν δόξαν ἀποκα­λυ­φθῆναι εἰς ἡμᾶς».

Ἔτσι, λοιπόν, ἀντί τῶν διασήμων τῆς κοσμικῆς στρατείας ἔλαβε ὁ ἅγιος Μηνᾶς τόν ἀμαράντινο στέ­φα­νο τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί ἀνα­παύεται τώρα ἀπό τήν ταλαιπωρία τῶν βασανιστηρίων καί τοῦ μαρ­τυ­ρίου στή μακαριότητα τῆς βασι­λεί­ας τῶν οὐρανῶν.

Ἐάν ὅμως ὁ ἅγιος Μηνᾶς κλή­θη­κε νά ἀποδείξει ἔμπρακτα τή στρά­τευσή του στόν στρατό τοῦ Χρι­στοῦ μέ τό μαρτύριο, ἐμεῖς πού ζοῦμε σέ καιρούς εἰρηνικούς καί, θά ἔλεγα, φαινομε­νικά τουλάχιστον χριστια­νικούς, δέν καλούμεθα νά κά­νουμε τό ἴδιο.

Καλούμεθα ὅμως καί ἐμεῖς συχνά νά ἐπιλέξουμε τό στρατόπεδο στό ὁποῖο θά παραμείνουμε καί ἀγωνι­σθοῦμε. Καλούμεθα νά μήν λιπο­τα­κτήσουμε ἀπό τό στρατόπεδο τοῦ Χριστοῦ, στό ὁποῖο ἀνήκουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας του, γιά νά ἀποφύγουμε τίς εἰρωνεῖες τῶν ἀνθ­ρώπων πού δέν πιστεύουν στόν Θεό καί βρίσκονται μακριά ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Καλού­με­θα νά μήν σιω­ποῦμε, ὅταν συκο­φα­ντεῖ­ται καί κατη­γορεῖται ἡ Ἐκ­κλησία, ἀλλά νά τήν ὑπερασπι­ζό­μεθα μέ θάρρος καί παρρησία. Καλούμεθα ἀκόμη νά μήν φοβη­θοῦ­με τόν κόπο πού μπο­ρεῖ μερικές φορές νά ἀπαιτεῖ ὁ πνευ­ματικός ἀγώνας καί ἐγκατα­λεί­ψουμε αὐτή τήν ὡραία προσπάθεια.

Καλούμεθα νά μήν ἐπι­λέγουμε τόν πλατύ καί εὐ­ρύ­χω­ρο δρόμο τῆς ἁμαρτίας, γιά νά μήν πιέσουμε λί­γο τόν ἑαυτό μας, γιά νά μήν ἀντι­στα­θοῦμε στόν πει­ρα­σμό, γιά νά μήν ἀγωνισθοῦμε κό­ντρα στό ρεῦμα τοῦ κόσμου, πού μᾶς ὁδηγεῖ μέ βεβαιότητα στήν ἀπώλεια.

Ὁ Χριστός ὅμως δέν μᾶς κάλεσε μόνο νά στρατευθοῦμε κοντά του. Μᾶς ἔδωσε καί τά ὅπλα του, ὅπλα πνευ­ματικά, ὅπως ἡ προσευχή, ἡ ἐγκρά­τεια, ὁ ἀγώνας, ἡ πίστη καί πάνω ἀπό ὅλα ἡ χάρη τῶν ἱερῶν μυστηρίων πού μᾶς ἐνισχύουν στόν πνευματικό μας ἀγώνα, πού θεραπεύουν τά τραύματά μας καί πού μᾶς βοηθοῦν νά ἀντιμετω­πί­­σουμε τούς ἀντιπάλους μας νικηφόρα.

Ἄς τά ἀξιοποιήσουμε ὅλα αὐτά τά ὅπλα καί κυρίως ἄς ἀποφασίσουμε νά ἀγωνισθοῦμε καί ἐμεῖς ὡς κα­λοί στρατιῶτες Ἰησοῦ Χριστοῦ, μι­μού­μενοι τό παράδειγμα τοῦ ἑορ­τα­ζο­μένου ἁγίου μεγαλομάρτυρος Μη­νᾶ, τοῦ προστάτου καί ἐφόρου τῆς ἐνορίας σας, καί μέ τή χάρη καί τίς πρεσβεῖες του, ἀλλά καί μέ τή δύ­να­μη καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θά μπορέσουμε καί νά παραμεί­νουμε στή στρατεία τοῦ Χρι­στοῦ καί νά ἀπολαύσουμε τόν ἀμα­ράντινο στέφανο τῆς νίκης πού καί αὐτός ἀπήλαυσε καί ἀπολαμβάνει.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά την Θεία Λειτουργία ανέφερε μεταξύ άλλων: «Δεῦτε φίλαθλοι τήν τρισαυγῆ τῶν μαρτύ­ρων τιμήσωμεν χορεί­αν ... ὅτι αἵματα ἔδω­καν καί ὠνή­σα­ντο τήν αἰώνιον ζωήν».

Χαίρει καί ἀγάλλεται σήμερα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῇ μνή­μη τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Μη­νᾶ, τοῦ προστάτου καί ἐφόρου τῆς ἐνορίας σας, ἀλλά καί τῶν ἁγίων μαρτύρων Βίκτωρος καί Βι­κεντίου καί τοῦ ὁσίου Θεο­δώ­ρου τοῦ Στου­δίτου.

Χαίρει καί ἀγάλλεται ἀλλά καί μᾶς προτρέπει διά τοῦ ἱεροῦ ὑμνο­γρά­φου νά τιμήσουμε τούς ἑορ­τα­ζομένους ἁγίους, οἱ ὁποῖοι καταυ­γά­ζουν σήμερα τό νοητό στε­ρέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας καί τίς ψυχές ὅσων τιμοῦν τή μνή­μη τους.

Καί παρότι ὁ ἅγιος Μηνᾶς δέν ἔζη­σε τήν ἴδια ἐποχή μέ τούς ἄλ­λους συνεορταζομένους ἁγίους, οὔ­τε εἶχε μία ἐπίγεια πορεία ἀνά­λογη μέ τή δική τους, συνδέεται μέ αὐτούς μέ κάτι πιό ἰσχυρό καί πιό σπουδαῖο ἀπό τά ἐπίγεια πράγμα­τα.

Ποιό εἶναι αὐτό; Μᾶς τό ἀπο­κα­λύπτει ὁ ἱερός ὑμνογράφος στόν στίχο πού προέταξα: «ὅτι αἵματα ἔδωκαν καί ὠνήσαντο τήν αἰώνιον ζωήν».

Τό κοινό στοιχεῖο τοῦ ἁγίου μεγα­λομάρτυρος Μηνᾶ μέ τούς συνεορ­ταζομένους ἁγίους, ὁ συνδετικός τους κρίκος, εἶναι ὅτι ἔδωσαν τό αἷμα καί «ἀ­γόρασαν» μέ αὐτό τήν αἰώνια ζωή.

Διώχθησαν, βασανί­στη­καν, θυσίασαν τά πάντα, μαρ­τύ­­ρησαν γιά τόν Χριστό καί τήν πί­στη του καί ἔλαβαν ὡς ἀντάλ­λαγ­μα τό μεγαλύτερο ἀ­γα­θό πού μπο­ρεῖ νά ἐπιθυμήσει καί νά ἀποκτήσει ὁ ἄνθρω­πος, δηλαδή ἔλαβαν τήν αἰώνια ζωή.

Ἄν ἡ ζωή μας, ἡ ζωή μας ἐπάνω στή γῆ, πού ἔχει μία ἀρχή καί ἕνα τέλος, θεωρεῖται τό μεγαλύτερο δῶ­ρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, ὑπάρ­χει χωρίς ἀμφιβολία καί ἕνα ἀκόμη μεγαλύτερο. Καί αὐτό εἶναι, κατά κοινή παραδοχή, ἡ αἰώνια ζωή. Εἶναι ἡ ζωή πού ἔχει ἀρχή ἀλλά δέν ἔχει τέλος.

Εἶναι ἡ ζωή στήν ὁποία «οὐκ ἔστι λύπη οὐ στε­ναγμός», δέν ὑπάρχουν προ­βλή­μα­τα καί δυσκολίες, ἀλλά εἶναι ζωή ἡ ὁποία καταυγάζεται ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί καταλάμπε­ται ἀπό τή μακαριότητα πού χαρί­ζει ἡ πα­ρουσία του.

Αὐτό εἶχε συνειδη­το­ποιήσει καί ὁ ἅγιος Μη­νᾶς καί οἱ ἄλλοι ἅγιοι πού τι­μοῦμε σήμερα. Πίστευε στήν αἰώ­νια ζωή καί δέν ἤ­θε­λε νά τή στε­ρη­θεῖ γιά τά λίγα χρόνια τῆς ἐπί­γειας ζωῆς πού θά ἀπο­λάμ­­βανε, ἐάν ἀρ­νεῖ­το τόν Χριστό καί ἀπέ­φευ­γε τό μαρτύριο.

Πίστευε στήν αἰώνια ζωή καί ἤθελ­ε νά τήν κερδίσει μέ κάθε κό­στος καί μέ κάθε θυσία, ἔστω καί μέ τή θυσία τοῦ αἵματος καί τῆς ζω­ῆς του. Ἔκανε, δηλαδή, αὐτό πού κά­νει κάθε συνετός καί σώφρων ἄν­­θρωπος, πρίν νά πά­ρει μιά ἀπό­φα­ση. Συγ­κρίνει τό κόστος μέ τό κέρ­δος καί ἀποφα­σίζει ἄν ἀξίζει νά ἀναλάβει τό κόστος προκει­μέ­νου νά ἔχει τό ὄφελος.

Αὐτό κά­νουμε καί ἐμεῖς στή ζωή μας. Αὐτό κάνουμε γιά τίς καθημε­ρινές μας ἀπο­φά­σεις καί ἐπιλο­γές. Τό κάνου­με ὅμως καί γιά τή σοβα­ρότερη καί ση­μα­ντικότερη ἐπι­λο­γή τῆς ζωῆς μας πού εἶναι τό αἰώνιο μέλλον μας;

Ὅλοι ἐπιθυμοῦμε νά ζήσουμε αἰώ­νια, ἀ­κό­μη καί αὐτοί πού ἰσχυ­ρί­­­ζο­νται ὅτι δέν πι­στεύουν στόν Θεό, ἀλ­λά τί κά­νουμε γι᾽ αὐτό; Τί κά­νου­με γιά νά κερ­δί­σου­με τήν αἰώνιο ζωή;

Ἄν ἀκόμη καί γιά τά μικρά καί ἀσήμαντα πράγ­μα­τα τῆς καθημε­ρι­νό­τη­τός μας χρειάζε­ται κό­πος καί προσπά­θεια, χρειά­ζεται χρόνος καί χρῆμα, πολύ περισ­σό­­τε­ρο χρειάζε­ται κό­πος καί θυσίες γιά νά ἀπο­κτή­­σουμε τήν αἰ­ώ­νιο ζωή. Ἡ αἰώ­νιος ζωή δέν μᾶς χαρί­ζε­ται δω­ρε­άν.

Χρειάζεται μέ τή δική μας προ­σπάθεια νά ἀπο­δείξουμε ὅτι τήν θέ­­λουμε καί ὅτι μποροῦμε νά ζή­σου­με μέσα σ᾽ αὐ­τήν. Ἐμεῖς δέν εἶναι ἀ­νά­γκη, βεβαίως, νά μαρ­­τυ­ρή­σουμε γιά νά τήν κερδίσουμε, ἀλλά θά πρέπει νά ἔχουμε τή διά­θεση νά κάνουμε κάποιες θυσίες πού ἀπαι­­τοῦ­ν­ται γιά τήν ἐπίτευξή της.

Θά πρέπει νά εἴ­μα­στε πρόθυμοι καί ἕτοι­μοι νά θυσιάσουμε ὅ,τι ὑπάρχει κίνδυνος νά μᾶς τήν στε­ρή­σει. Καί αὐτά μπορεῖ νά εἶναι τά πάθη καί οἱ μικρότητές μας, τά ἐλατ­τώματα καί οἱ ἀδυ­ναμίες μας, ἡ ἀνυπακοή μας στό θέ­λημα καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀδιαφορία μας γι᾽ αὐ­τόν καί τόν νόμο του, οἱ προφάσεις καί οἱ δικαιολογίες πού μπο­ρεῖ νά ἐφευ­ρί­σκου­με κά­θε φορά γιά νά μήν εἴμαστε συνεπεῖς ἔναν­τι τοῦ Θεοῦ.

Ἄν ἐξετάσει ὁ καθένας μας τόν ἑαυτό του, θά διαπιστώσει τί εἶναι αὐ­τό πού δέν ἐναρμο­νί­ζε­ται μέ τήν αἰώνια ζωή, τί εἶναι αὐτό πού δέν ταιριάζει μέ τόν Θεό πού εἶναι ἡ πηγή καί ὁ χορηγός τῆς αἰω­νίου ζωῆς, τί εἶναι αὐτό πού τόν ἐμποδίζει νά ἀπο­λαύσει τήν αἰώνια ζωή.

Καί ὅταν τό βρεῖ, θά πρέπει νά ἀρχίσει νά ἀ­γωνίζεται γιά νά ἀ­παλ­­λαγεῖ ἀπό αὐτό ἤ ἀπό αὐτά πού μπορεῖ νά τοῦ τήν στερή­σουν. Διότι τί­ποτε δέν ἀξίζει περισ­σότερο ἀπό αὐτήν καί καμία θυσία δέν εἶναι ὑπερ­βο­λική γιά νά τήν ἐπιτύ­χουμε.

Αὐ­τό μᾶς ὑπενθυμίζει καί τό πα­ράδειγμα τοῦ ἑορ­ταζομένου ἁ­γίου Μη­­νᾶ, πού θυσίασε τήν ἴδια του τή ζωή, προκει­μέ­­νου νά κερ­δίσει τήν αἰ­ώνια· πού θεώρησε τά πάντα σκύβαλα, γιά νά κερδίσει τόν Χριστό. Τό δικό του πα­ρά­δειγμα ἄς παρακινεῖ καί ἄς μᾶς ἐμπνέει κα­θημερινά, ὥστε καί διά πρεσβειῶν του νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ἐδῶ πορεία μας εἶναι τόσο μικρή· εἶναι πενήντα, ἑξήντα, ἑκατό χρόνια, μέσα ἀπό δυσκολίες καί προβλήματα. Καί πολλές φορές προτιμοῦμε νά κερδίσουμε αὐτή τή ζωή πού ἔχει δυσκολίες καί νά χάσουμε τήν αἰώνια.

Ἄς προβληματισθοῦμε, γιατί βλέπετε ὅτι καθημερινῶς φεύγουμε, εἴτε μέ τόν κορωνοϊό εἴτε μέ ἄλλες ἀσθένειες, ἐκεῖνο ὅμως πού δέν θά χάσουμε εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Τήν ἐπίγεια ζωή μας θά τήν χάσουμε, ὅλα τά ἄλλα θά τά ἀφήσουμε ἐδῶ, τίποτε δέν θά πάρουμε μαζί μας, μήτε ἀξιώματα, μήτε χρήματα, ὅλα μένουν ἐδῶ.

Ἐκεῖνο πού παίρνουμε μαζί μας εἶναι ἡ ἀγάπη μας γιά τόν Χριστό, ἡ ἀγάπη μας γιά τήν αἰώνια ζωή. Ἄς ἀγωνισθοῦμε ὅλοι μας, καί πρῶτος ἐγώ, νά κερδίσουμε αὐτή τήν αἰώνια ζωή.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ