Την Κυριακή ΙΒ Λουκά ( 21η τ.μ.) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Αποστόλου Παύλου (Σταθμού Λαρίσης), πλαισιωμένος από τον δραστήριο προϊστάμενο Αρχιμ. Φιλόθεο Ορφανουδάκη και τον συνεφημέριό του.

Παίρνοντας αφορμή ο Σεβασμιώτατος από την ευαγγελική περικοπή της θεραπείας των δέκα λεπρών ομίλησε για την αρετή της ευγνωμοσύνης, που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε πιστό.

Θα μπορούσαμε να πούμε,είπε ο Σεβασμιώτατος,ότι η ευγνωμοσύνη είναι μια λησμονημένη αρετή. Διότι εύκολα λέμε «ευχαριστώ» για μικροπράγματα, όταν όμως πρόκειται γιά κάτι σοβαρό,δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας.

Βέβαια η ευγνωμοσύνη έχει κάποιες προϋποθέσεις.

1. Έχει θέση μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ανάμεσα σε ένα «εγώ» και σε ένα«σύ«. Η ευγνωμοσύνη δηλ. έχει θέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που στέκονται πρόσωπο προς πρόσωπο. Ο ένας έχει μια ανάγκη και ο άλλος την ικανοποιεί. Δεν ευγνωμονούμε π.χ. μια άψυχη μηχανή,επειδή λειτουργεί σωστά και μάς εξυπηρετεί.

2. Η ευγνωμοσύνη είναι δυνατή στο χώρο της ελευθερίας. Για κάτι, που γίνεται αναγκαστικά, δεν αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη.

Οταν π.χ. ασκούμε ή ικανοποιούμε ένα δικαίωμά μας, επειδή το επιβάλλει κάποιος νόμος ή συμφωνία ή συμβόλαιο. Το ευχαριστώ, που τυχόν λέμε, είναι απλώς δείγμα ευγενείας.

3. Για να είναι δυνατή η ευγνωμοσύνη αυτός που προσφέρει πρέπει να σέβεται την αξιοπρέπεια του ευεργετουμένου και να μη τον ταπεινώνει. Όταν προσφέρουμε με αλαζονεία, πεθαίνει η ευγνωμοσύνη. Στη θέση της γεννιέται αντιπάθεια και μίσος ακόμη.

Εν κατακλείδι πρέπει να πούμε, τόνισε ο Μητροπολίτης Κορωνείας, ότι η ευγνωμοσύνη είναι δείγμα ψυχικής ευγένειας και ψυχικής υγείας.

Ο άνθρωπος, που δεν είναι υγιής ψυχικά, αισθάνεται καταπιεσμένος από συμπλέγματα κατωτερότητας έναντι του ευεργέτη του. Αυτός δεν μπορεί να είναι ευγνώμων.

Αλλά και από την πλευρά του ευεργετούντος απαιτείται ευγένεια ψυχής,ώστε να προσφέρει με διάκριση και χωρίς αλαζονεία.

Γι' αυτό μόνο εάν επανασυνδεθούμε με τον Θεό «εν Χριστώ » επαναβεβαιώνουμε την ευγένειά μας και ξαναβρίσκουμε την υγεία μας την ψυχική.

Μέσα στην οικογένεια του Θεου ως «οικείοι του Θεού» (Εφεσίους β, 19) και αδελφοί του Ι. Χριστού, που είναι «πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς» (Ρωμ. η 29), ο πρώτος και μέγας ευεργέτης όλων μας.

Σε όλα αυτά υπάρχει μια παράπλευρη ένσταση : Να ευεργετώ,αλλά εγώ δεν έχω,τί να δώσω;

Απαντά ο Ι. Χρυσόστομος: «Εστι γαρ και δια ρημάτων ελεημοσύνην ποιείν, κρείττον γαρ λόγος ή δόσις». Απόδοση: Μπορείς και με τον λόγο να ευεργετείς,διότι κάποτε ένας καλός λόγος είναι πιό ευεργετικός από ένα υλικό δόσιμο.

Προ του «δι ´ευχών»μαζί με τις ευχές του προς το εκκλησίασμα ο Σεβασμιώτατος προσέφερε στον προϊστάμενο και ιεροκήρυκα του ναού το νέο του βιβλιό.