Την Κυριακή 17η Δεκεμβρίου, που η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγ. Διονυσίου Επισκόπου Αιγίνης του εν Ζακύνθω, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, προσκληθείς από τον εκλεκτό προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Κοσμά Ρισάνο και με την άδεια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Διονυσίου Πειραιώς.

Τον πλαισίωσαν οι ιερείς του Ναού Αρχιμ. Ιλαρίων Θεοδωρόπουλος και οι Πρωτοπρ. Ανδρέας και Μιλτιάδης.

1. Ο Αγ. Διονύσιος,είπε στο κήρυγμάτου ο Σεβασμιώτατος,μετά από χρόνια ποιμαντορικής δράσεως,ως Επίσκοπος Αιγίνης, παραιτήθηκε και επέστρεψε στην πατρίδα του, την Ζάκυνθο,όπου έζησε ασκητικά στην Μονή της Αναφωνητρίας.

Εκεί συνέβη το γνωστό περιστατικό,που ο Άγιος συγχώρησε τον φονιά του αδελφού του. Ο δολοφόνος μετά τον φόνο κατέφυγε στα βουνά, για να αποφύγει την οργή των συγγενών του θύματος, ενώ ένα απόσπασμα στρατού τον κυνηγούσε.

2. Μετά από λίγο έφτασε και στο Μοναστήρι όπου βρισκόταν ο Άγιος. Ο δολοφόνος, χωρίς να ξέρει την συγγένεια του Άγιου με το θύμα του φόνου, του ζήτησε να τον κρύψει.

Οταν ο Άγιος έμαθε ότι ο δολοφονημένος ήταν ο αδελφός του συγκλονίστηκε. Και μπροστά του να έχει τον φονιά!

Δάμασε όμως την εσωτερική του επανάσταση και τι έκανε; Απλωσε το χέρι προς τον δολοφόνο και τον ευλόγησε συγχωρώντας τον.Μετά από λίγο έφτασε στο Μοναστήρι και το στρατιωτικό απόσπασμα.

Ο Άγιος τότε είπε στο απόσπασμα πως δεν είχε δει τον δολοφόνο σε εκείνα τα μέρη. Αφού έφυγε το απόσπασμα ο Άγιος οδήγησε τον δολοφόνο στην πίσω εξώπορτα του Μοναστηριού, από όπου τον βοήθησε να διαφύγει με μια βάρκα.

«Κι αγιάζει ο αναμάρτητος την ώρα,που αμαρτάνει» έγραψε ο ποιητής.

3. Βέβαια η συγγνώμη μάς φαίνεται δύσκολη διότι απαιτεί δύναμη ψυχής.

Όμως ο Χριστός μας τονίζει να συγχωρούμε. Πόσες φορές; «εβδομηκοντάκις επτά». Δηλ.αμέτρητες. Και πώς να συγχωρούμε; «από των καρδιών υμών», από τα βάθη της υπάρξεώς σας, μας λέγει.

Γιατί πολλές φορές λέμε με τα χείλη: «τον συγχωρώ» για κάποιον ,που μας έβλαψε, αλλά μέσα μας παραμένει το δηλητήριο της πικρίας.

Χωρίς την δύναμη της συγγνώμης καμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να σταθεί. Ούτε συνεργασία, ούτε φιλία, ούτε γάμος, ούτε οικογένεια, ούτε κοινωνία.

4. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ωραιοποιούμε τα πράγματα. Ό,τι είναι κακό,είναι κακό. Ό,τι είναι άδικο είναι άδικο. Η συγγνώμη πηγάζει από την αλήθεια, αλλά είναι δυνατότερη από την αλήθεια.

Είναι υπέρβαση της αλήθειας. Όπως η άφεση,που μας χαρίζει ο Θεός,είναι δυνατότερη από την αμαρτωλότητά μας,δηλ είναι υπέρβαση της αμαρτωλότητάς μας.

Ο άνθρωπος,που αισθάνεται ότι ο Θεός τον απάλλαξε από την ενοχή του,αυθόρμητα ανοίγει προς τους άλλους ανθρώπους την καρδιά του και συγχωρεί.

Ο αδύνατος μισει και εκδικείται. Ο δυνατός συγχωρεί. Δεν κρατάει το στηλέτο της εκδικήσεως,αλλά το σφουγγάρι της συγγνώμης, που σβήνει παλαιούς και νέους λογαριασμούς.

Ακούει τον Ι. Χρυσόστομο να του λέει πρέπει να συγχωρείς «συ υπεύθυνος ων μυρίοις κακοίς» αφού σε συγχωρεί ο Θεός «αναμάρτητος ων».

Αλλωστε μόνο αν «ποιούμεν έλεος», αν συγχωρούμε δηλ. δεν θα είναι για μας «η κρίσις ανέλεος»!

Τέλος ο Σεβασμιώτατος,εν όψει της εορτής των Χριστουγέννων,τόνισε ότι πρέπει να ετοιμασθούμε σχετικώς και η σγχωρητικότητα είναι βασική προϋπόθεση, για να δεχθούμε τον Χριστό στην καρδιά μας και να εορτάσουμε πραγματικά Χριστούγεννα.

Δυστυχώς πολλοί μένουν στην εορταστική ατμόσφαιρα, αλλά εορτάζουν Χριστούγεννα χωρίς Χριστό! Τι τραγική αντινομία!

Εμείς ας εορτάσουμε Χριστούγεννα με τον Χριστό στις καρδιές μας και στα σπίτια μας.