Την Κυριακή Η Ματθαίου (7η Αυγούστου) ο παρεπιδημών Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων εκκλησιάσθηκε στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό Αγ. Τριάδος στον Αγ. Νικόλαο Κρήτης και με την προτροπή των ευλαβών ιερέων, έχοντας και την άδεια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γερασίμου, εκήρυξε τον θ. λόγον, παίρνοντας αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας.

1. Δυστυχώς οι διαιρέσεις και οι φατριασμοί, είπε ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του, βλέπουμε ότι υπήρχαν από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας.

Έτσι στην Εκκλησία της Κορίνθου, όπως ακούσαμε στην σημερινή αποστολική περικοπή, οι πιστοί είχαν χωρισθεί σε ομάδες και η κάθε ομάδα θεωρούσε ότι ήταν ανώτερη από τις άλλες και προέκυπταν έριδες και συγκρούσεις μεταξύ τους.

Τις διαιρέσεις αυτές τις προκαλούσε η προσωπολατρία. Έτσι άλλοι έλεγαν εγώ είμαι του Παύλου, εγώ είμαι του Κηφά, εγώ είμαι του Απολλώ και άλλοι εγώ είμαι του Χριστού. Ομως ο Απ. Παύλος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ο Χριστός μας ενώνει τους γράφει. Στο όνομα του Χριστού βαπτισθήκατε και όχι ανθρώπων. Θα μοιράσουμε τον Χριστό; Και καθένας θα διεκδικήσει μεγαλύτερο μέρος;

2. Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό δεν έχει εξαλειφθεί από την Εκκλησία. Δεν θα αναφερθώ, βέβαια, στα σχίσματα, που προκλήθηκαν δια μέσου των αιώνων στην Εκκλησία, αλλά στις φατρίες μέσα στην ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Μία από τις συνήθεις αιτίες αυτών των διαιρέσεων είναι πάλι η προσωπολατρία.

Φυσικό, βέβαια, είναι οι πιστοί να σέβονται ιδιαιτέρως κάποιους πνευματικούς πατέρες, που τους βοήθησαν και τους οδήγησαν ίσως στην Εκκλησία και την πίστη. Όμως προσοχή!

Μη φθάνουμε στην υπερβολή. Ο Χριστός να είναι το σημείο αναφοράς και το κέντρο, που προς αυτό θα κατευθυνόμαστε οι πάντες.

3. Μία άλλη αιτία διαιρέσεων είναι το ότι μερικοί πιστοί είναι περισσότερο συντηρητικοί και άλλοι πιό φιλελεύθεροι.

Θυμίζω τα «ευαγγελικά» στις αρχές του 19ου αιώνα, που οι πιστοί συγκρούσθηκαν άγρια για το αν μπορεί να μεταφράζεται το κείμενο του Ευαγγελίου.

Ο Απ. Παύλος επισημαίνει: «αληθεύετε εν αγάπη». Ούτε αλήθεια χωρίς αγάπη, που οδηγεί σε καταδικαστέους φανατισμούς. Oύτε αγάπη χωρίς αλήθεια, που προκαλεί ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς.

4. Ο Χριστός καλεί τους πάντες στην ενότητα εν ελευθερία. Οι διαιρέσεις σημαίνουν ότι προδίδουμε το γνήσιο πνεύμα του Χριστού και της Εκκλησίας μας και είναι μιά μορφή προδοσίας του Χριστού.

Ο Απ. Παύλος τονίζει σήμερα στους Κορινθίους: «ίνα το αυτό λέγητε πάντες και μη ή εν υμίν σχίσματα».

Η προτροπή του αυτή, δυστυχώς,είναι πάντα επίκαιρη και μας αφορά όλους. Ιδιαίτερα, βέβαια, του πιστούς. Για τους αδιαφόρους και τους μακράν της Εκκλησίας δεν τίθεται θέμα.

Αυτοί βρίσκουν πολύ περισσότερους λόγους για να αλληλοσυγκρούονται και να διαιρούνται συνεχώς.

Εμάς ας μας ενώνει ο Χριστός! Και ας παραμένουμε «εν τω αυτώ νοΐ και εν τη αυτή γνώμη»