Την Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και κατά την Θ. Λειτουργία στον Ι. Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλλιθέας.

Ελειτούργησε ο προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Τιμόθεος Γεωργίου με τον Διάκονο Παναγιώτη Καζαμία.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την περικοπή της ημέρας της προς Εβραίους Επιστολής.

1. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστα,είπε,τα κατορθώματα των προ Χριστού ανθρώπων του Θεού, που τα επέτυχαν με την δύναμη της πίστεως, όπως τα περιγράφει η σημερινή αποστολική περικοπή.

Κατορθώματα μοναδικά και καταπληκτικά: «κατηγωνίσαντο βασιλείας …έφραξαν στόματα λεόντων (θυμόμαστε τον Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων), έσβεσαν δύναμιν πυρός (οι τρείς Παίδες εν τη καμίνω) (Εβρ. ια ´33 - 34).

Και συνεχίζει ο Απόστολος μια σειρά θαυμαστών κατορθωμάτων. Και όλα έγιναν «πίστει»,με την δύναμη της πίστεως.

2. Και έρχεται αυθόρμητα ένα ερώτημα: Άραγε η εποχή μας έχει να επιδείξη μια τέτοια πίστη; Και μάλιστα μετά Χριστόν;

Ή και το άλλο ερώτημα: εμείς είμαστε πιστοί ή άπιστοι; Θα μου πείτε: αφού βρισκόμαστε στον Ναό αυτήν την ώρα, δεν μπορεί να χαρακτηριστούμε άπιστοι. Αλλά ποιά είναι η πίστη μας;

Υπάρχει μια πίστη, που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε θεωρητική. Πιστεύουμε, δεχόμαστε με τον ναού μας όσα ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως.

Για την Αγία Τριάδα. Για την ενανθρώπιση του Χριστού. Για τον Σταυρό και την Ανάστασή Του. Για την ανάσταση των νεκρών και την ζωή του μέλλοντος αιώνος.

3. Όμως αρκεί αυτή η πίστη; Αν,βεβαίως,την έχουμε και αυτήν! Δεν αρκεί. Όπως μάς λέει η Επιστολή Ιακώβου «συ πιστεύεις ότι ο Θεός είς εστί, καλώς ποιείς» (β' 19).

Όμως, προσθέτει η Επιστολή: «και τα δαιμόνια πιστεύουσι». Και βλέπουμε στα Ευαγγέλια κατά την θεραπεία δαιμονιζομένων πολλές περιπτώσεις δαιμονίων, που πιστεύουν και διακηρύττουν την θεότητα του Χριστού κραυγάζοντας: «συ εί ο Χριστός ο υιός του Θεού» ! (Λουκά δ' 41).

Όμως η πίστη αυτή η θεωρητική αποδεικνύεται γνήσια, όταν από αυτήν γεννιέται η εμπιστοσύνη. Μια εμπιστοσύνη, που ο ευσεβής άνθρωπος δείχνει προς τον Θεό.

Αυτή η πίστη κάνει τον πιστό να εναποθέτει τον εαυτό του και όλα τα προβλήματά του στον Θεό. Πραγματοποιεί αυτό,που ακούμε στην Θ. Λειτουργία: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»!

4. Αυτό, βέβαια, δεν είναι παθητικότητα ούτε μοιρολατρία. Αυτή η εμπιστοσύνη στον Θεό κάνει τον πιστό να μή χάνει το θάρρος και την δυναμικότητά του.

Απεναντίας τον υποκινεί να αντιμετωπίζει όλα τα ζητήματα της ζωής του αγωνιστικά. Εμείς κάνουμε ό,τι πρέπει και μπορούμε και ο Θεός συμπληρώνει «τα ελλείποντα». Όσα εμείς δεν μπορούμε.

Με αυτήν την εμπιστοσύνη ο πιστός αντιμετωπίζει νικηφόρα όλα τα προβλήματα της ζωής του.

Γιατί πιστεύει, ακόμα, ότι «τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν» (Ρωμ. η' 28).

Και τις συνέπειες δυσαρέστων καταστάσεων ο Θεός τις στέφει προς το συμφέρον μας, έστω και αν εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε.

Γιατί βλέπουμε την ανάποδη του κεντήματος, που ο Θεός βλέπει από την καλή.

Ας αφήνουμε, λοιπόν, στα χέρια του Θεού την ζωή μας και δεν θα μάς απογοητεύσει. Και θα αποδείξουμε έτσι ότι η πίστη μας είναι γνήσια. Όπως την ζητά ο Θεός!