Την Κυριακή του Παραλύτου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγ. Σοφίας Ταύρου πλαισιωμένος από τον Αρχιμ. Φιλάρετο Νικολαΐδη (επισκέπτη) και τον προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Γεώργιο Δημητριάδη.

Η περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων έδωσε αφορμή για το κήρυγμα ( Πράξ. θ, 32 - 42 ).

1. Διαχρονικό φαινόμενο, είπε ο Σεβασμιώτατος, είναι η σύγκρουση των γενεών.

Οι μεγαλύτεροι συνήθως προβάλλουν την πείρα τους και είναι επιφυλακτικοί για ό,τι νέο.

Οι νεώτεροι περιφρονούν, ό,τι παλιό. Η πείρα των μεγαλυτέρων δεν τους συγκινεί.

Αναζητούν το νέο. Είναι γεμάτοι με την ορμητικότητα και τον ενθουσιασμό της νεότητας.

Και ρίχνονται στην περιπέτεια της αναζητήσεως του νέου,του καινούργιου.

Όμως κάθε νέο γίνεται σύντομα παλιό. Και τότε πέφτουν στην απογοήτευση και στην πλήξη.

Και από την πλήξη στην έκρηξη . Επιτίθενται εναντίον των πάντων.

2. Είναι τα «οργισμένα νειάτα»,που πολλές εκδοχές τους διακρίνουμε στην σημερινή πραγματικότητα. Νομίζουν ότι γκρεμίζοντας τα πάντα θα φτιάξουν ένα καινούργιο κόσμο.

Όμως δεν έχουν ούτε σαφείς στόχους ούτε σωστούς τρόπους,για να φθάσουν εκεί.

Και ή βυθίζονται τελικώς στον μηδενισμό ή στην αδιαφορία για τους πάντες και τα πάντα.

Ή υποδουλώνονται στα δίχτυα του διαδικτύου ή και σε ακόμα πιό αυτοκαταστροφικές καταστάσεις.

Όμως τίποτα και κανείς δεν μπορεί τελικώς να τους σώσει από την απογοήτευση και την πλήξη.

Οι υφαιστειώδεις εκρήξεις τους,πολλές φορές,απλώς καταστρέφουν χωρίς να δημιουργούν.

3. Και έρχεται σήμερα στην περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων,που ακούσαμε η μορφή μιάς νέας.

Το όνομά της Ταβιθά, ελληνικά Δορκάς, Ελαφίνα. Αυτή ήταν μια απλή κοπέλα. Δεν αιθεροβατούσε με άπιαστες επιδιώξεις.

Είχε μια βελόνα. Με αυτήν σκόρπιζε την αγάπη ράβοντας ενδύματα για φτωχούς και αναγκεμένους.

Γι ´αυτό και όταν πέθανε ξαφνικά, βύθισε σε θλίψη τους Χριστιανούς της Ιόππης,σημερινής Γιάφας.

Αυτοί μαθαίνουν ότι στην κοντινή πόλη Λύδδα βρίσκονταν ο Απ. Πέτρος. Τον καλούν.

Και αυτός μετά από προσευχή στον Χριστό απαγγέλλει το «Ταβιθά ανάστηθι»!

Και ξαναχαρίζει στους πιστούς της Ιόππης την Ταβιθά. Την παρηγοριά τους.

Η Ταβιθά δεν είχε κίνητρο να αλλάξει τον κόσμο. Πρόσφερε ταπεινά και αθόρυβα την αγάπη της.

4. Αυτός είναι ο δρόμος της δημιουργίας και της ανανεώσεως του κόσμου.

Σε ένα κόσμο σκληρού ανταγωνισμού να καταλάβουμε όλοι ότι μόνο η ευγενική άμιλλα προσφοράς μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Είναι εύκολο να καταστρέφεις και να διεκδικείς. Το δύσκολο είναι να δημιουργείς και να προσφέρεις.

Αλλά αυτό μόνο ο Χριστός μπορεί να μάς το εμπνεύσει. Σε όλους. Και ιδιαίτερα στους νέους.

Αλλά τι κάνουμε για να τους συνδέσουμε με τον Χριστό; Να τους συνδέσουμε δηλ. με την ζωή και την λατρεία της Εκκλησίας, που είναι γεύση αληθινής ζωής;

Γιατί μόνο αυτή μπορεί να εμπνεύσει ένα ρεαλιστικό αγώνα για την ανακαίνιση αυτού του κόσμου με την προσφορά και την αγάπη.

Αλλά η λατρεία είναι και πρόγευση αιώνιας ζωής,όπου «τα πάντα καινά».

Όμως γι' αυτό οι συμβουλές δεν αρκούν,όταν η ζωή μας τους απογοητεύει.

Χρειάζεται παράδειγμα ζωντανό. Βίωμα που ακτινοβολεί. Πού όμως υπάρχει αυτό;;;