1. «Το αίμα του Χριστού [.....]καθαριεί την συνείδησιν υμών από νεκρών έργων εις το λατρεύειν Θεώ ζώντι» ( Εβρ. θ, 14 ).

Ο στίχος αυτός της σημερινής αποστολικής περικοπής μάς υπενθυμίζει μιά πραγματικότητα θεμελιώδους σημασίας για τον πιστό : Την λατρεία του ζώντος Θεού, που είναι η ευγενέστερη πράξη του ανθρώπου.

Στο δ´κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκαλύψεως αναφέρεται μια μοναδική εικόνα λατρείας του Θεού: « Και ευθέως εγενόμην εν πνεύματι - περιγράφει ο συγγραφεύς - και ιδού θρόνος έκειτο εν τω ουρανώ και επί τον θρόνον καθήμενος...» ( Αποκ. δ´2 ).

Και με προφητικές εκφράσεις και μεγαλειώδεις εικόνες περιγράφεται η λατρεία του Θεού. Ο «επί τον θρόνον καθήμενος» είναι ο Θεός-Πατήρ. Χαρακτηρίζεται « ο ών και ο ην και ο ερχόμενος ο παντοκράτωρ» ( Αποκ. α ´ 8 ).

Πάνω από τον χρόνο και τον χώρο. Έχει μια ακτινοβολία αβάσταχτη για τα ανθρώπινα μάτια. Είναι ή εικόνα της τέλειας ειρήνης συνδυασμένη με την πληρότητα της δυνάμεως.

2. Και ο άνθρωπος σκύβει ευλαβικά μπροστά στο Δημιουργό του. Αυτός είναι η πηγή της δικής του αξιοπρέπειας και δυνάμεως. Στην λατρεία λαμβάνουμε πείρα μιάς αλήθειας : Ότι ο Θεός είναι Θεός και ο άνθρωπος άνθρωπος.

Όταν κλονισθεί αυτή η αλήθεια,τότε ο άνθρωπος αρρωσταίνει ψυχικά. Χάνει την εσωτερική του αρμονία. Χάνει τα σωστά σταθμά αξιολογήσεως των πραγμάτων. Δεν διακρίνει τί είναι σκοπός και τί είναι μέσον.

Ποιό το τέρμα και ποιός ο δρόμος. Του λείπει η απάντηση στα έσχατα ερωτήματα τού γιατί και τού για ποιό σκοπό. Ποιά σχέση έχει η λατρεία με αυτά; Μεγάλη και αποφασιστική. Γιατί ο άνθρωπος, που λατρεύει τον Θεό,δεν χάνει ποτέ την εσωτερική του ισορροπία.

Γιατί, όταν λατρεύει τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία» βεβαίως,τα πράγματα μέσα του και γύρω του παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις. Το φως του Θεού τον πλημμυρίζει και τον κατευθύνει.

3. Πώς,όμως ερωτά ο άνθρωπος,εγώ ο μικρός και μηδαμινός και γεμάτος λάθη μπορώ να προσεγγίσω τον Θεό και να Τον λατρεύσω; Να τον λατρεύσω σωστά ,ώστε ολόκληρη η ζωή μου να είναι μια «λογική» ( Ρωμ. ιβ 1η ) «ευάρεστος τω Θεώ»λατρεία ( Φιλιπ. δ ´ 18 );

Την απάντηση μάς την δίνει η σημερινή αποστολική περικοπή : «το αίμα του Χριστού καθαριεί την συνείδησιν υμών από νεκρών έργων». Αυτή η κάθαρση μάς αξιώνει να λατρεύουμε «Θεώ ζώντι».

Μια λατρεία που ανακαινίζει,αγιάζει,δυναμώνει τον πιστό και μάς ενσωματώνει στον Χριστό. Αφού η καρδιά και το κέντρο της λατρείας μας είναι το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας.

Είναι ο Χριστός το «αρνίον το εστηκός ως εσφαγμένον» ( Αποκ. ε ´6 ). «Δι αυτού - του Χρστού - έχομεν την προσαγωγήν προς τον Πατέρα» ( Εφ. β ´ 18 ).

Και ο Θεός δέχεται την λατρεία μας και ζητά την καρδιά μας,για να την κάνει θρόνο Του και να μάς την ξαναδώσει καινούργια. Θα Τού την προσφέρουμε;