1. «Προσέλθωμεν ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της Χάριτος» (Εβρ. δ, 16).

Μάς προτρέπει σήμερα η αποστολική περικοπή. Η λέξη θρόνος είναι ταυτισμένη με την έννοια της εξουσίας. Οι καθήμενοι επί θρόνου εξουσιάζουν λαούς ολοκλήρους.

Σήμερα, ίσως, δεν υπάρχουν θρόνοι, όμως υπάρχουν αυτοί, που επηρεάζουν, διευθύνουν και εξουσιάζουν, έστω καί με περιορισμούς, ανθρώπους και λαούς.

Και η Εκκλησία μάς καλεί σήμερα να πλησιάσουμε ένα πολύ διαφορετικό θρόνο. Είναι ο Σταυρός του Χριστού, που προβάλλει σήμερα σε προσκύνηση.

2. Πόσο όμως διαφορετικός αυτός ο θρόνος από τους ανθρώπινους! Ανθρώπινος θρόνος = εξουσία. Ο θρόνος του Χριστού,ο Σταυρός = θυσία.

Οι ανθρώπινοι θρόνοι, και μάλιστα την εποχή, που γράφτηκε η προς Εβραίους επιστολή, ήσαν για να καταπιέζουν. Ο Σταυρός - θρόνος - του Χριστού είναι για να ελευθερώνει.

Σ ´αυτόν, λοιπόν, τον θρόνο - Σταυρό,όσοι αγαπάμε τον Χριστό και φέρουμε με καύχηση το όνομά Του - χριστιανοί - ας πλησιάσουμε με το θάρρος, που μάς δίνει η ανεξάντλητη αγάπη του Εσταυρωμένου.

3. «ίνα λάβωμεν έλεον» συνεχίζει ο Απόστολος. Και, βέβαια, πλησιάζουμε «μετά παρρησίας», αφού ο Κύριός μας είναι γεμάτος ευσπλαχνία. Είναι ο «πατήρ των οικτιρμών». Και αλλοίμονο αν δεν ήταν.

Γιατί «πολλά πταίομεν άπαντες» (Ιακ. γ, 2) και μόνο η ευσπλαχνία του Θεού μάς σώζει. Αντίθετα εμείς είμαστε,πολλές φορές,άσπλαχνοι και σκληροί προς τους συνανθρώπους μας.

Δείχνουμε αναλγησία. Όχι μόνο δεν συμπάσχουμε με τους πάσχοντες,αλλά δείχνουμε και σκληροκαρδία. Όμως ας μη ξεχνάμε: «ανέλεος η κρίσις τω μη ποιήσαντι έλεος» (Ιακώβ. β, 13).

4. «και χάριν εύρωμεν» συνεχίζει η Επιστολή. Τι σημαίνει « χάρις» και μάλιστα «χάρις Θεού». Είναι οι ακτίνες της θεότητος. Όπως ο ήλιος στέλνει τις ακτίνες του,έτσι και ο Θεός στέλνει την χάρη Του.

Και όπως οι ακτίνες του ηλίου εκπέμπονται από τον ήλιο και μάς θερμαίνουν, αλλά δεν ταυτίζονται με αυτόν και είναι άϋλες, έτσι και οι ακτίνες της Χάριτος του Θεού.

Δεν ταυτίζονται με τον Θεό, όμως εκπέμπονται από Αυτόν και είναι «άκτιστες», όπως εδογμάτισε ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, που η Εκκλησία τίμησε την μνήμη την προηγουμένη Κυριακή (Β Νηστειών).

Και οι πιστοί μετέχουμε στις άκτιστες ενέργειες του Θεού και όχι στην ουσία του Θεού, που είναι απρόσιτη. Αυτές οι άκτιστες ενέργειες του Θεού μεταποιούν τον κάθε αγωνιζόμενο πιστό και τον οδηγούν στην «κατά χάριν θέωσιν».

Και ενώ ο Χριστός είναι ο «κατά φύσιν» Υιός του Θεού,εμείς γινόμαστε «υιοί και θυγατέρες Θεού» «κατά χάριν». Εφ' όσον, βέβαια, κάνουμε τον εαυτό μας δεκτικό αυτής της Χάριτος.

5. «εις εύκαιρον βοήθειαν». Ο Θεός βοηθά όπου πρέπει και όταν πρέπει. Δηλ. πάντοτε «ευκαίρως». Διαφέρει από εμάς, που, πολλές φορές, αναβάλλουμε να βοηθήσουμε κάποιον την ώρα, που μάς χρειάζεται.

Και, όταν τελικώς το αποφασίσουμε, είναι αργά και η βοήθειά μας γίνεται αναποτελεσματική.

Προσκυνητές, λοιπόν, σήμερα και πάντα του θρόνου - Σταυρού. Και κατά το δυνατόν μιμητές του Χριστού Εσταυρωμένου. Έστω και κατ´ελάχιστον! Η χάρις Του άς μάς ενισχύει.