«Έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί,αυτοί απολλούνται συ δε διαμένεις και πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται και ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται» (Εβρ. α, 10 - 12).

1. Εικόνες και αλήθειες μεγαλειώδεις! Αυτό το συγκλονιστικό σύμπαν,έργο του Θεού και αυτό κάποτε θα χαθεί, θα καταργηθεί.

Σύ όμως θα μείνεις αιώνιος και αναλλοίωτος, ο Δημιουργός του παντός. Ενώ οι πάντες και τα πάντα θα φθαρούν «ως ιμάτιον» ως ένδυμα.

Και μέσα σε αυτήν την περιδίνηση του χρόνου, που δεν αφήνει τίποτα άθικτο στροβιλίζεται και ο άνθρωπος. Όμως για τον πιστό υπάρχει ένα σημείο στηρίξεως.

Αρπάζεται από τον Χριστό! Αυτός είναι το σημείο στηρίξεώς του. Ο πιστός γνωρίζει ότι η ύπαρξή του δεν είναι μια ύπαρξη για τον θάνατο, αλλά για την ζωή.

2. Ο πιστός, που συνετάφη με τον Χριστό με το Βάπτισμα,γνωρίζει ότι και συνανίσταται με τον Χριστό.

«Ει γαρ σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι του θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα» (Ρωμ. ιστ, 5).

Ο Σταυρωθείς είναι και ο Αναστάς. Και συμμετοχή,ένωση με τον Χριστό,σημαίνει συμμετοχή στην Ανάσταση.

Ο θάνατος δεν είναι το τέρμα για τον πιστό,αλλά το σημείο διελεύσεως προς την αιωνιότητα.

Η αγωνία και ο φόβος του θανάτου για τον πιστό μεταβάλλονται σε ευφρόσυνη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής και μετοχής μας στην Βασιλεία του Θεού.

Άλλωστε και στο κείμενο της Επιστολής επισημαίνεται: « Και ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται».

Και σημειώνει παλαιός ερμηνευτής: «Αλλαγήσονται γαρ πάντα από της φθοράς εις αφθαρσίαν° και ούτως ευκόλως,ως αν τις περιβόλαιον ελίξη» (Οικουμένιος).

Όσο εύκολα αναποδογυρίζει κανείς ένα πανωφόρι,τόσο εύκολα θα αλλάξουν τα πάντα από την φθορά στην αφθαρσία.

Είναι αυτό, που τονίζει ο Παύλος, «όταν το φθαρτόν τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσηται αθανασίαν» (Α Κοριν. ιε, 54).

3. Έτσι την θέση του φόβου παίρνει η ελπίδα ως «άγκυρα [...] της ψυχής ασφαλής τε και βεβαία» (Εβρ. ιστ, 19).

Γι' αυτό ο πιστός έχει την βεβαιότητα ότι «ούτε θάνατος,ούτε ζωή [...] ούτε ενεστώτα, ούτε μέλλοντα [...] δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού» ( Ρωμ. η, 32, 38, 39).

Βέβαια εφ' όσον ο πιστός ευρίσκεσαι στο σώμα «του θανάτου τούτου» (Ρωμ. ζ, 24), είναι και γι ´αυτόν ο θάνατος μια πικρή πραγματικότητα.

Αλλά υπερκαλύπτεται από μια άλλη πραγματικότητα. Ότι συμμετέχει ο πιστός στη ζωή του Χριστού και η ζωή του πιστού «κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ» ( Κολ. γ, 3 ).

«Το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος» (Ρωμ. ιστ, 23). Έτσι ο πιστός προχωρεί προς τα ερχόμενα και προσδοκά τον « Ερχόμενον»!