1. «Πάντα μοι έξεστιν, αλλ´ούκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος» ( Α Κοριν. στ, 12 ).

Αυτή είναι η διακήρυξη της εν Χριστώ ελευθερίας,που γι´αυτήν καυχιέται ο Απ. Παύλος.

Φαίνεται αντιφατικό να γράφει και υπογράφει ως «Παύλος απόστολος, δ ο ύ λ ο ς Ιησού Χριστού» και συγχρόνως να καυχιέται για την ελευθερία του. Όμως γνωρίζει ότι η υποταγή στον Χριστό, είναι η μεγαλύτερη πράξη ελευθερίας.

Γιατί, όταν υποτάσσεσαι στον Χριστό, είσαι ελεύθερος από ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις, ιδεολογίες και προ πάντων από τον ίδιο τον εαυτό σου. Ελεύθερος από τα πάθη σου.

Γιατί «Μόνος ελεύθερος και μόνος άρχων και των βασιλέων βασιλικώτερος ο των παθών απηλλαγμένος» (Ι. Χρυσόστομος).

2. Μα, ίσως, επιμένει κάποιος να ρωτά: Πώς είναι δυνατόν να υποτάσσεσαι στον Χριστό και συγχρόνως να είσαι ελεύθερος; Δεν δεσμεύεσαι να τηρείς τις εντολές του Χριστού;

Δεν πρέπει να διαλέξουμε ή την ελευθερία της συνειδήσεως ή την υποταγή στις εντολές του Θεού; Το ερώτημα είναι παραπλανητικό. Τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει.

Γιατί, όταν ζούμε εν Χριστώ, ταυτίζεται η θέλησή μας με το θέλημα του Θεού. Δεν νοιώθουμε να μας καταπιέζει ο νόμος του Θεού. Απεναντίας μας δημιουργεί ευφορία.

«Συνήδομαι τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον» (Ρωμ. ζ, 22). Αισθάνομαι ηδονή, μάς λέει ο Απ. Παύλος στο εσωτερικό μου και ο νόμος του Θεού είναι,όπως λέει και ο Ψαλμωδός, «υπέρ μέλι τω στόματί μου» ( Ψαλ.118,103 ).

3. Και από την άλλη η ευαγγελική περικοπή σήμερα μάς προβάλλει τον Άσωτο. Αυτός την αγάπη του πατέρα την αισθάνεται σαν βαρύ ζυγό.

Και θέλει να απαλλαγεί. Φεύγει αναζητώντας την ελευθερία μακριά από τον πατέρα. Μακριά από τον Θεό που συμβολίζει ο πατέρας της περικοπής.

Και γράφει ο ποιητής: «Δεν θα σε πούμε πιά πατέρα,
δεν θα σε πούμε Πλάστη πιά.
Ποθούμε λευτεριάς αγέρα
κοντά σε σένα ειν ´η σκλαβιά».

«Και τράβηξε κάποιο στρατί και κάποιο μονοπάτι
που διάλεξε μες της τρελλής χαράς του το μεθύσι,
Και του φαινόταν πως εκεί λουλούδιζαν κι οι βάτοι
Και πως γι ´αυτόν ανοίχτη πιά της ευτυχίας η βρύση».

4. Και ποιά ήταν η κατάληξη, για να επανέλθουμε στην περικοπή; Από αρχοντόπουλο ανάμεσα σε δούλους, έγινε δούλος ανάμεσα σε χοίρους.

Και τότε πήρε την ηρωϊκή απόφαση: « Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου» (Λουκ. ιε, 18).

Και συνεχίζει ο ποιητής: «Και ξαναγύρισε δειλά

Κι έλεγε μέσα του:

Άραγε θα με δεχθεί ξανά;»

Και ο Πατέρας άνοιξε διάπλατα «την στοργική του αγκάλη
και του ξανάλεγε γλυκά «έλα κοντά μου»,πάλι.

Μείνε κοντά μου. Μια φορά παιδί παρακοής
και γυιός της πλάνης ήσουν
σαν γύριζες στις αγκαθιές τριβολιασμένης γής.

Τώρα στολή βασιλική οι άγγελοι θα σε ντύσουν
κι αγαπημένο μου παιδί θα γίνης,
γυιός της ειρήνης» (Γ. Βερίτης).