Την Κυριακή 24η τ.μ. ( ΙΔ Λουκά ) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος Κεραμεικού πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Ευστάθιο Γιαννακίδη και τον Διάκονο Παναγιώτη Καζαμία.

Αφορμή στο κήρυγμά του πήρε από την αποστολική περικοπή της ημέρας.

Ο πρώτος στίχος της σημερινής αποστολικής περικοπής,είπε ο Σεβασμιώτατος,μάς δίνει δύο μηνύματα - διδάγματα - . Γράφει,λοιπόν,ο Απ. Παύλος στον μαθητή του Τιμόθεο ( Α Τιμ. α, 15 ):

1. «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος». Δηλ.ο λόγος του Θεού είναι αξιόπιστος και δεν μπορούμε να τον αμφισβητούμε. Ο Θεός δεν είναι σαν τους ανθρώπους, που,πολλές φορές,άλλα σκέπτονται,άλλα λένε,άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν. «Πιστός ο επαγγειλάμενος» τονίζει και αλλού η Γραφή ( Εβρ. Ι, 23 ). Ο λόγος και οι υποσχέσεις του Θεού είναι άξιες έμπιστοσύνης. Γενικά ο λόγος του Ευαγγελίου είναι «πάσης αποδοχής άξιος». Μπορούμε να τον δεχόμαστε και να τον πιστεύουμε.

2. Εν τούτοις πολλοί άνθρωποι σήμερα δείχνουν μια δυσκολία να αποδεχθούν αυτόν τον λόγο. Είναι δύσπιστοι ή και  εντελώς άπιστοι,όπως διακηρύττουν τουλάχιστον. Ορισμένοι μάλιστα νομίζουν ότι είναι κατώτερο της μορφωτικής τους στάθμης να αποδεχθούν τον λόγο της Εκκλησίας. Όμως συμβαίνει κάτι εντελώς παράδοξο. Οι ίδιοι άνθρωποι,συχνά,αποδεικνύονται μωρόπιστοι. Πιστεύουν σε ωροσκόπια, μελλοντολόγους, μαντείες,δεισιδαιμονίες και προλήψεις πάσης φύσεως. Και βλέπεις μορφωμένους ανθρώπους π.χ.να «κτυπάνε ξύλο»,όταν αναφέρουν κάτι κακό! Πώς εξηγείται αυτό;

3. Η εξήγηση είναι απλή. Έστω και υποσυνείδητα γνωρίζουν ότι,αν δεχθούν,ως αξιόπιστο τον λόγο του Θεού,πρέπει τότε να συμμορφώσουν μ ´ αυτόν την ζωή τους. Και προκειμένου να καθησυχάσουν την συνείδησή τους,απορρίπτουν τον λόγο του Θεού. Έτσι νομίζουν ότι απαλλάσσονται από κάθε υποχρέωση έναντι ενός Θεού,που κατ ´αυτούς δεν υπάρχει. Και ησυχάζουν δηλ.υπνώτουν ! Αλλά ο άνθρωπος έχει την ανάγκη κάπου να πιστεύει,κάπου να στηρίζεται και,όταν απορρίπτει τον «πάσης αποδοχής άξιο» λόγο του Θεού,καταφεύγει γελοιοποιούμενος σε μωροπιστίες ή και σε απολυτοποιημένες - «θεοποιημένες» - ιδεολογίες,ως υποκατάστατα του «απορριφθέντος» Θεού.

4. Όμως συνεχίζοντας ο Απόστολος στον ίδιο στίχο αναφέρει κάτι κάπως παράδοξο: « Ιησούς Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι ω ν  π ρ ώ τ ό ς  ε ι μ ι  ε γ ώ». Αυτό το τελευταίο μάς παραξενεύει. Είναι δυνατόν ένας Παύλος, ο «Πρώτος μετά τον Ένα»( τον Χριστόν), όπως ονομάσθηκε,να ονομάζει και να δέχεται τον εαυτόν του ως «πρώτον» από τους αμαρτωλούς ; Όμως η εξήγηση είναι εύκολη. Όσο πιό κοντά στην αγιότητα πλησιάζει ο άνθρωπος,τόσο μεγαλώνει η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Τα «ποσά»,θα λέγαμε,είναι αντιστρόφως ανάλογα. Πώς συμβαίνει αυτό;

5. Σε μιά κατάλευκη επιφάνεια και η παραμικρή κηλίδα διακρίνεται. Αντίθετα σε μιά επιφάνεια ακάθαρτη και σκοτεινή και υπερμεγέθεις ακόμη κηλίδες δεν μπορούν να φανούν. Όμως εμείς κυρίως οι πιστοί κινδυνεύουμε να πέσουμε σε δυο ακραίες,θα λέγαμε,καταστάσεις. Η μία είναι να έχουμε περιδεή συνείδηση και να βλέπουμε την αμαρτία,εκεί που δεν υπάρχει. Η άλλη είναι να νομίζουμε ότι δεν είμαστε «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων» ( Λουκ. ιη, 11 ). Γι ´ αυτό ο Απ. Παύλος μάς κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ώστε «μη υπερφρονείν παρ’ ό δει φρονείν,αλλά φρονείν εις το σωφρονείν» ( Ρωμ. ιβ, 3 ). Απλοελληνιστί : « να μη παίρνουν τα μυαλά μας αέρα» και νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι από τους άλλους,γιατί ότι είμαστε το οφείλουμε στην Χάρη του Θεού. Αυτήν την Χάρη τον φωτισμό και το έλεος του Θεού,ας μη παύσουμε συνεχώς να ζητάμε στην ζωή μας και στους αγώνες μας.