Ανάσταση είναι. Κι´ η ψυχή
δεν νοιώθει τώρα μοναχή
καθώς εχθές και πρώτα.

Κάποιος βαδίζει στο πλευρό
της απαλαίνει το σταυρό,
σπογγίζει τον ιδρώτα.

Στην Άγια Τράπεζα, το φώς
τον ήλιο ξεπερνά καθώς
χτυπά στ´ Αγιο Ποτήρι.

Κι´ ώ θαύμα! μέσα του κλειστός
ο Αναστημένος μου Χριστός
καλει σε πανηγύρι.

Άνοιξη μπήκε για καλά,
κι ´ η θάλασσα παιζογελά
κι ´ ανθίζουν οι κήποι εντός μου.

Πλάκες,που στέκανε βαριές
στα μνήματα και στις καρδιές
σάς έσπασε ο Χριστός μου.

Από τον «Αναστάσιμο» του Γ. Βερίτη