«Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιωάν. κ, 29). Η φράση αυτή του Κυρίου προς τον Θωμά μάς τοποθετεί μπροστά στο θέμα της πίστεως.

Πίστη για την Εκκλησία σημαίνει να δέχεσαι τον Αναστάντα Χριστό. Δηλ.να λες ναι στην αποκάλυψη του Χριστού,στο μήνυμα του Ευαγγελίου.

1. Αλλά η πίστη είναι πάντοτε ένα πρόβλημα υπό αμφισβήτηση. Διότι δεν προκύπτει από λογικές ή διανοητικές διεργασίες και αποδείξεις.

Γιατί τότε δεν θα ήταν πίστη. «Η πίστις υπέρ τας λογικάς δυνάμεις την ψυχήν εις συγκατάθεσιν έλκει» (Μ. Βασίλειος).

Ούτε είναι η πίστη κάτι που στηρίζεται σε ένα συναισθηματικό ερεθισμό.

Η πίστη είναι μιά κίνηση του όλου ανθρώπου, που έρχεται σε μιά πολύ βαθειά και πολύ πραγματική επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ένα υπεύθυνο άλμα.

Είναι μία «σχέσις δραστική της του πιστεύοντος προς τον πιστευόμενον Θεόν τελείας ενώσεως» (Μάξιμος ο Ομολογητής).

Είναι μια παράδοση του εαυτού μας στον Θεό και στην αλήθεια Του. Όταν αυτή η παράδοση πραγματοποιηθεί,τότε λαμβάνει πείρα ο άνθρωπος ότι η πίστη είναι ζωή, αύξηση, πορεία,ανακαίνιση,Χάρη.

2. Αν η πίστη ήταν δυνατόν να αποδεικνύεται και υπολογίζεται μαθηματικά,θα έχανε την ζωντάνια και την ανθρωπιά της. Θα ήταν αναγκαστική.

Ενώ τώρα απευθύνεται στην ελευθερία του ανθρώπου. Και δεν αφορά μόνο τον νου,αλλά τον όλο άνθρωπο. Ακόμα, δεν είναι μια απλή αποδοχή ενός συστήματος,μιας σειράς από κάποιες διδασκαλίες.

Πίστη είναι να βλέπουμε την ζωή,την ιστορία,το καλό και το κακό,τον θάνατο,την αγάπη, όλα μέσα στο φως του Θεού. Πίστη είναι να βλέπουμε δηλ.την πραγματικότητα μέσα στο φως του Θεού. Με «νουν Χριστού»

3. Προ ημερών είχαμε Πάσχα. Το εορτάσαμε εφέτος διαφορετικά από άλλες χρονιές.

Όμως, ίσως, άλλοτε η εξωτερική λάμψη και ο θόρυβος να κάλυπταν το βαθύτερο νόημα της εορτής,καθώς τα βεγγαλικά δεν άφηναν να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη»!

Η πίστη όμως μας ικανώνει να νιώθουμε το πραγματικό Πάσχα. Να το νιώσουμε σαν διάβαση,μετάβαση,πέρασμα. Γιατί αυτό σημαίνει Πάσχα !

Πέρασμα από το σκοτάδι στο φως. Από την αμαρτία στην Χάρη. Από την αγωνία στην σιγουριά. Από την κατάθλιψη στην χαρά. Από τον «τρόμο» στην «έκσταση» ( Μάρκ. ιστ, 8 ).

Από την υποδούλωση στην ελευθερία « των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η, 21). Από το άτομο στο πρόσωπο. Δηλ.από την απομόνωση στην κοινωνία με τον Θεό και τον άνθρωπο. Από την απόγνωση στην ελπίδα.

Ας το νιώσουμε εφέτος το Πάσχα και την πασχάλια περίοδο σαν μια έξοδο από τον χρόνο και είσοδο στην αιωνιότητα. Σαν βίωση και πρόγευση της Βασιλείας του Θεού.

Η πίστη, ακριβώς, μας κάνει να τα βιώσουμε όλα αυτά. Και καμία εξωτερική δύσκολία ή ανάγκη δεν μπορεί τότε να μας εμποδίσει να αναφωνούμε θριαμβευτικά, κρατώντας νοερά αναμμένη την φλόγα της αναστάσιμης λαμπάδας: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ»!