Υπό Μακαριστού Επισκ. Τανάγρας Κυρού Πολυκάρπου

2.000 χρόνια, πέρασαν από τη Γέννησή σου Κύριε και εμείς που ζούμε αυτόν τον τελευταίο χρόνο της δεύτερης χιλιετίας που εκπνέει, βρεθήκαμε και πάλι ταπεινοί προσκυνητές εμπρός στον Τάφο Σου για να σου πούμε τον Πόνο μας. 

Εσύ που πρώτος και πιο πολύ από όλους επόνεσες  σαν άνθρωπος όμοιος με μας εκτός της αμαρτίας. Συ εσήκωσες τον Βαρύτερο Σταυρό του πόνου.

Η δική Σου Θεανθρώπινη καρδιά ένοιωσε πριν από το Σταύρο την οδύνη του Σταυρικού θανάτου.

Όταν στον γνωστό και αγαπημένο Τόπο της Προσευχής, εκεί στον κήπο των Ελαιών, στη Γεσθημανή, γονατιστός προσεύχεσο  και από το Πανάγιον Πρόσωπό Σου έτρεχε ο ιδρώτας ωσεί θρόμβοι αίματος και επότιζαν την γη  των Ιεροσολύμων.

Τι φοβερή νύχτα ήταν Εκείνη!  Ένας Θεός που έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός,  υποφέρει, αγωνιά. Και την αγωνία Του την εκδηλώνει σε ποιούς άλλους;

Παρά σε εκείνους που εξ’ αρχής  αγαπούσε και πήρε κοντά Του, στους πεφιλημένους μαθητές Του.

Επιθυμίαν  επεθύμησας τούτο  το Πάσχα ¨φαγειν μεθ’ ημων¨ είπες στους φίλους σου το Βράδυ Εκείνο του Μυστικού Δείπνου πριν ακόμη θρηνήσετε  και εξέλθετε εις στον κήπον της αγωνίας.

Έχεις κοντά σου κάτω από τα φτερά Σου τα παιδιά Σου συναγμένα ώσπερ η όρνις επισυναγει τα νοσια εαυτής  υπό τας πτέρυγας. Και είναι Κύριε έκδηλη η μεγάλη και αβάστακτη λύπη Σου, που την αφήνεις να ξεχυθεί στις ακοές των Αποστόλων Σου ¨Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου¨. 

Αλήθεια ποιος από μας επόνεσε και πονάει στο Βαθμό του δικού Σου Πόνου. Χρειάστηκε Άγγελο να στείλει από τον Ουρανό ο Πατέρας Σου για να σε στηρίξη ως άνθρωπον μέσα στη φοβερή αγωνία του θανάτου.

 Και εμείς πονάμε Λυτρωτά του πόνου μας, οι άνθρωποι όλης της γης, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων. Παντού σε ολόκληρη την Οικουμένη ακούγονται στεναγμοί, οιμωγές, πόνοι γεμάτοι αγωνία.

 Ποταμοί δακρύων χύνονται κάθ’ εκάστην. Αυθόρμητα έρχεται στα χείλη μας το αγωνιώδες ερώτημα: ¨ Γιατί τόσος πόνος στη ζωή μας;  Και πόθεν  η προέλευσίς του; ¨. 

Προσπαθώντας εμείς οι άνθρωποι με το φτωχό  και πεπερασμένο μυαλό μας να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα μπερδευόμαστε.

 Και πολύ εύκολα φέρνουμε Εσένα, τον ¨Ελκώμενο¨ από τις δικές μας αμαρτίες, υπεύθυνο του πόνο μας.

Όταν εδάκρυζες Εσύ ατενίζοντας την Ιερουσαλήμ μετά το ξεχυλισμα του πόνου της Θεανθρώπινης καρδιάς σου κανείς δεν μπόρεσε να Σε καταλάβη.

Όταν εμείς κλαίμε ,και κλαίμε συχνά, όχι δυστυχώς για τις αμαρτίες μας, Εσύ, πάρα ταύτα, μας νοιώθεις και στρέφεις τον πόνο μας  και τον μεταβάλλεις εις  πηγήν  Σωτηρίας.

Ο Δικός Σου  Πόνος, Λυτρωτά του πόνο μας, δεν ήταν για τις δικές Σου αμαρτίες διότι Εσύ αμαρτίαν ουκ εποίησας ουδέ ευρέθη δόλος εν τω Στόματί Σου.

Ουδείς  ευρέθη να σε ελέγξη περί αμαρτίας, διότι Είσαι ο ΜΟΝΟΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ, ο μή δεχόμενος αμαρτίας τον ζυγόν και τιθείς δι’ ημάς Εκών.

Ο δικός μας πόνος, τα δικά μας δάκρυα χύνονται εξ’ αιτίας των αμαρτιών μας. 

Είναι η συνέπεια της ανυπακοής μας και της έλλειψης μνήμης για τις τόσες ευεργεσίες Σου. 

Δεν θέλουμε όμως να το παραδεχθούμε. Δεν μας αφήνει ο εγωισμός μας ο Εωσφορικός να ομολογήσουμε εν ειλικρινεία το ¨ημάρτηκα τω Κυρίω¨, αλλ’ ακούγεται συχνά: Τι κάναμε και μας τιμωρείς τόσο Κύριε; Και Σύ ο γινωσκων τα κατ’ εμε και τα μύχια της καρδιάς μου επιστάμενος Μόνος, μου απαντάς: Δεν είναι τιμωρία Παιδί μου, ¨είναι Παιδεία Κυρίω¨. 

Είναι Ευεργεσία, είναι μέσον προς Σωτηρίαν, είναι το πέρασμά Σου από την κάμινον της δοκιμασίας για να βγης καθαρός χρυσός.

Είναι διέλευσις εκ της Χώρας του θανάτου και της φθοράς εις  τον τόπον της αφθαρσίας και της Αθανασίας. Τουτο είπες και στους Μαθητάς Σου Εκείνη την φοβερή νύχτα στο Ευαγγέλιο της Διαθήκης Σου: Η λύπη Σας εις  Χαράν θα μεταβληθή.

Και ο δικός μας πόνος Κύριε, κάμε να πραυνθη, και σιγά-σιγά εις Χαραν να  μεταβληθή.

Κάμε να περάσουμε από τον Γολγοθά του Πόνου στη Χαρά της Αναστάσεως.