Την Κυριακή Β Λουκά (19η τ.μ.) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Εσταυρωμένου Ταύρου πλαισιωμένος από τον προϊστάμενο Αρχιμ. Γαβριήλ Τασσόπουλο και τον Πρωτοπρ. Παναγιώτη Γκουλιαμτζή.

Παίρνοντας αφορμή ο Σεβασμιώτατος από την ευαγγελική περικοπή της θεραπείας των δέκα λεπρών ομίλησε για την αρετή της ευγνωμοσύνης, που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε πιστό.

Βέβαια η ευγνωμοσύνη, είπε ο Σεβασμιώτατος,έχει κάποιες προϋποθέσεις.

1. Έχει θέση μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ανάμεσα σε ένα «εγώ» και σε ένα«σύ«. Η ευγνωμοσύνη δηλ. έχει θέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που στέκονται πρόσωπο προς πρόσωπο. Ο ένας έχει μια ανάγκη και ο άλλος την ικανοποιεί.

2. Η ευγνωμοσύνη είναι δυνατή στο χώρο της ελευθερίας. Για κάτι, που γίνεται αναγκαστικά, δεν αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη. Δεν ευγνωμονούμε π.χ. μια άψυχη μηχανή, επειδή λειτουργεί σωστά και μας εξυπηρετεί.

Η όταν ασκούμε ή ικανοποιούμε ένα δικαίωμά μας, επειδή το επιβάλλει κάποιος νόμος ή συμφωνία ή συμβόλαιο. Το ευχαριστώ, που τυχόν λέμε, είναι απλώς δείγμα ευγενείας.

3. Για να είναι δυνατή η ευγνωμοσύνη αυτός που προσφέρει πρέπει να σέβεται την αξιοπρέπεια του ευεργετουμένου και να μη τον ταπεινώνει. Όταν προσφέρουμε με αλαζονεία, πεθαίνει η ευγνωμοσύνη. Στη θέση της γεννιέται αντιπάθεια και μίσος ακόμη.

Εν κατακλείδι πρέπει να πούμε, τόνισε ο Μητροπολίτης Κορωνείας, ότι η ευγνωμοσύνη είναι δείγμα ψυχικής ευγένειας και ψυχικής υγείας. Ο άνθρωπος, που δεν είναι υγιής ψυχικά, αισθάνεται καταπιεσμένος από συμπλέγματα κατωτερότητας έναντι του ευεργέτη του. Αυτός δεν μπορεί να είναι ευγνώμων.

Γι' αυτό μόνο εάν επανασυνδεθούμε με τον Θεό «εν Χριστώ » επαναβεβαιώνουμε την ευγένειά μας και ξαναβρίσκουμε την υγεία μας την ψυχική.

Μέσα στην οικογένεια του Θεου ως «οικείοι του Θεού» (Εφεσίους β, 19) και αδελφοί του Ι. Χριστού, που είναι «πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς» (Ρωμ. η 29), ο πρώτος και μέγας ευεργέτης όλων μας.