Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Έληξε η δημόσια διαβούλευση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Παιδείας, που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τη διάταξη για απαλοιφή της ιθαγένειας και του θρησκεύματος από τα αποδεικτικά απόλυσης και πιστοποιητικά σπουδών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Και σύντομα το νομοσχέδιο έρχεται στη Βουλή προς ψήφιση.

Ο βασικός ισχυρισμός είναι, ότι αν δεν καταργηθούν η ιθαγένεια και το θρήσκευμα από τα απολυτήρια, παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών.

Ας μην αναλωθούμε στο τι είναι και τι δεν είναι προσωπικά δεδομένα, πότε και πως παραβιάζονται, αλλά απλά να αναφέρουμε ότι την καταγωγή του κάποιος και το τι πιστεύει τα διακηρύττει ο ίδιος ως στοιχεία της προσωπικότητας και της ταυτότητάς του. Και δεν ντρέπεται γι΄ αυτά, δεν τα κρύβει, αντίθετα τα υπερασπίζεται.

Και εδώ υπάρχει ο κίνδυνος, για να μην γράψουμε η επιδίωξη. Να μείνουν οι νέοι οι νέοι χωρίς ταυτότητα. Δηλαδή αποξενωμένοι από τις ρίζες και τις παραδόσεις τους. Άρα εύκολα θύματα της οποιασδήποτε χειραγώγησης, αφού θα έχουν ξεριζωθεί οι εσωτερικές αντιστάσεις. Δεν πρόκειται περί συνωμοσιολογίας, αλλά εκεί οδηγεί η λογική.

Παντού και πάντοτε οι άνθρωποι, ακόμη και όταν ζούσαν στα δάση και τρέφονταν με καρπούς, ήξεραν την προέλευσή τους και θρήσκευαν, με την έννοια των διαμορφωμένων πεποιθήσεων και των ηθικών υποχρεώσεων.

Και ας το καταλάβουμε... Δεν είναι το θρησκευτικό συναίσθημα δημιούργημα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, των παπάδων, «για να κάνουν τις δουλειές τους». Έχει να κάνει με το είναι του κάθε ανθρώπου. Μπορεί να το απορρίψουν κάποιοι στο διάβα της ζωής αυτό το συναίσθημα, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν είναι προορισμένοι να θρησκεύουν.

Σε όλους μέσα είναι βαλμένες και σαν σκαλισμένες στην ψυχή η καταγωγή τους και η πίστη τους. Και καθορίζουν τη ζωή τους.

Αν ξεριζωθούν, και ειδικά από τους νέους, θα βρίσκονται γυμνοί και απροστάτευτοι μπροστά σε καταιγίδες.

Αποπροσαντόλιστοι, χωρίς πυξίδα, εγκαταλελειμμένοι σε μια πορεία χωρίς λυχνάρι και χωρίς σκοπό.