Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

orthodoxia polipolitismikotita 1

Γράφει ο Λουκάς Παναγιώτου


Με εξαιρετική επιτυχία, τόσο για το επιστημονικό της περιεχόμενο, όσο και για τον σημαντικό αριθμό συμμετεχόντων, αλλά και με την ανάδειξη της συλλειτουργικότητας Ορθοδοξίας και Πολυπολιτισμικότητας ολοκλήρωσε τις εργασίες της η Επιστημονική Ημερίδα, που διοργάνωσε το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού. 

Οι εργασίες της Ημερίδας έλαβαν χώρα στο Πνευματικό, Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος του Δήμου Μεταμορφώσεως Αττικής, όπου λειτουργεί το «Κέντρο Μάθησης» του εγκεκριμένου από τους αρμόδιους Κρατικούς Φορείς του Προγράμματος Μεταπτυχιακών και Διδακτορικών Σπουδών Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Μεταξύ των Συνέδρων, παρέστησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης κ. Αντώνιος, ο Δήμαρχος Μεταμορφώσεως κ. Μιλτιάδης Καρπέτας, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της Ακαδημαϊκής Κοινότητας, ο Σύμβουλος Επικοινωνίας, Ενημερώσεως και Παιδείας της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Αλέξανδρος Κατσιάρας, ο Διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Γεώργιος Βασιλείου, οι φοιτητές του Κέντρου Μάθησης και οι κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού.

Στο πρώτο μέρος της Θεολογικής Ημερίδας αναγνώσθηκαν τα χαιρετιστήρια μηνύματα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, του Μητροπολίτου Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Καθηγητή κ. Φίλιππου Πουγιούτα, ενώ χαιρετισμό απηύθυναν ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Καθηγητής κ. Χρήστος Οικονόμου, καθώς επίσης και ο επιχώριος Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού κ. Κύριλλος, ο οποίος παράλληλα κήρυξε και την έναρξη των εργασιών της Ημερίδας.

Κατά τη διάρκεια της Α΄ Συνεδρίας πρώτος, έλαβε τον λόγο ο για πολλά χρόνια καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και τώρα Ομότιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ κ. Βλάσιος Φειδάς, ο οποίος και ανέπτυξε το θέμα: «Η κοσμόπολις των Στωϊκών και η πρόκλησις της Παγκοσμιοποιήσεως».

Ο εκλεκτός εισηγητής, με λόγο που καθήλωσε τους πάντες, αναφέρθηκε αρχικά στην «Κοσμόπολιν» των Στωϊκών, όπου «όλοι οι πολίτες του κόσμου έπρεπε να είναι ίσοι μεταξύ τους και να βιώνων, με σοφία και δικαιοσύνη, την κοινή ευδαιμονία τους, η οποία πηγάζει πάντοτε από τη θεία βούληση, αφού, στη στωϊκή φιλοσοφία, ο μεν Θεός είναι η ψυχή του κόσμου, ο δε κόσμος είναι το σώμα του Θεού. Άλλωστε ο Θεός και ο κόσμος αποτελούν άρρηκτη οντολογική ενότητα, όπως ακριβώς η σχέση μιας εσωτερικής δυνάμεως με την αισθητή εξωτερίκευσή της. Με το πνεύμα αυτό, ο Θεός των Στωϊκών είναι η απόλυτη και αιώνια αναγκαιότητα (ειμαρμένη), η ολοκληρωμένη σοφία και η έλλογη πρόνοια, η οποία διατηρεί τη φυσική τάξη και τη λειτουργική αρμονία όχι μόνο του ανθρωπίνου γένους, αλλά και του όλου υλικού κόσμου, όπως αυτή προβάλλεται στην «Κοσμόπολιν» των Στωικών».

Στη συνέχεια ο διαπρεπής Καθηγητής αναφέρθηκε στη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου αλλά και τόνισε πόσο ευεργετική, για την ταχύτερη διάδοση της χριστιανικής πίστεως στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, δηλαδή «εις πάντα τα έθνη» και «έως εσχάτου της γης», στάθηκε η επίσημη αποδοχή από τη Ρώμη της στωϊκής θεωρίας της «Κοσμοπόλεως» και πόσο το Βυζάντιο διευκόλυνε την ευρύτερη απήχηση του ευαγγελικού κηρύγματος σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Αντίθετα «η απαξίωση των αρχών της Στωϊκής φιλοσοφίας και του Φυσικού Δικαίου επηρέασε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα και προκάλεσε τη διάσπαση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου της Δύσεως, η οποία συνδέθηκε με την αποϊεροποίηση όχι μόνο της Εκκλησίας αλλά και όλων των θεσμικών της λειτουργιών.

Με την ίδια γλαφυρότητα αλλά και επιστημονική εμβρίθεια ο κ. Φειδάς αναφέρθηκε στη, μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους και την επίσημη διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως τον Δεκέμβριο του 1991 συγκρότηση, μίας ολιγομελούς Επιτροπής από επιλέκτους εκπροσώπους των Ευαγγελικών, των Σαϊεντολόγων και των Καλβινιστών των ΗΠΑ, για να προγραμματίσουν και να προωθήσουν σε όλο τον κόσμο τη νέα ιδέα της παγκοσμιοποιήσεως, με κύριο μάλιστα στόχο να αποδυναμώσουν τις οποιεσδήποτε ακραίες, εσωστρεφείς ή αποκλειστικές εθνικιστικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές ή πολιτισμικές προλήψεις ή ιδιαιτερότητες όλων των λαών του κόσμου.

Τέλος ο εισηγητής υπογράμμισε τις αναφορές της Εγκυκλίου της Συνόδου του 2016 στην Κρήτη και την επίσημη θέση της Εκκλησίας «για το εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα της παγκοσμιοποιήσεως, η οποία απειλεί, με αθέμιτα επικοινωνιακά και οικονομικά μέσα, τόσο την ταυτότητα, όσο και την ίδια την υπόσταση των ιδιαιτέρων εθνικών, θρησκειακών, πολιτισμικών και κοινωνικών παραδόσεων.

»Η Ορθόδοξος Εκκλησία, έναντι της ισοπεδωτικής και απροσώπου ομογενοποιήσεως, την οποία προωθεί η παγκοσμιοποίηση, αλλά και των ακροτήτων του εθνοφυλετισμού, εισηγείται την προστασίαν της ταυτότητος των λαών και την ενίσχυσιν της εντοπιότητος… Η Εκκλησία εις την προκλητικήν απειλήν δια τον σύγχρονον άνθρωπον και τας πολιτιστικάς παραδόσεις των λαών, την οποίαν εμπερικλείει η παγκοσμιοποίησις και η αρχή της «ιδιονομίας της οικονομίας» ή του οικονομισμού, η αυτονόμησις δηλαδή της οικονομίας από τας ζωτικάς ανάγκας του ανθρώπου και η μετατροπή της εις αυτοσκοπόν, προτείνει μιαν βιώσιμον οικονομίαν, τεθεμελιωμένην εις τας αρχάς του Ευαγγελίου…», για να γίνει πράγματι η Εκκλησία «ο κόσμος του κόσμου».

Έπειτα τον λόγο έλαβε ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Αναπληρωτής Καθηγητής κ. Θωμάς Ιωαννίδης, ο οποίος υπογράμμισε, ότι «στον αντίποδα της παγκοσμιοποίησης βρίσκεται η οικουμενικότητα, καθολικότητα και παγκοσμιότητα της Εκκλησίας, που παράγει παγκόσμιους ανθρώπους, κατά το πρότυπο του πρώτου και κατ’ εξοχήν παγκόσμιου ανθρώπου του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Ο Χριστός, ως παγκόσμιος άνθρωπος, είναι το παγκόσμιο και διαχρονικό μέτρο για ολόκληρο τον κόσμο. Ο Ιησούς δεν έχει τάσεις απομονωτικές ή αποκλειστικές, αλλά οικουμενικές. Οι έννοιες «οικουμενικός» - «οικουμενικότητα» (γεωγραφικώς) και «καθολικός» - «καθολικότητα» (πνευματικώς) ταυτίζονται, σχετιζόμενες με την πληρότητα και την παγκοσμιότητα της εν Χριστώ σωτηρίας.

«Ενωμένοι με τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία Του, υπερβαίνουμε το προσωπικό μας “εγώ” ή το εθνικό μας “εμείς”, για να συναντήσουμε με κατανόηση και αγάπη όλους τους ανθρώπους και όλους τους λαούς. Με σταθερό όραμα: μια παγκόσμια κοινωνία αγάπης.

»Η Εκκλησία του Χριστού δεν παρέχει απλώς μία θεωρητική διδασκαλία, αλλά μία συνεχή και διαρκώς ζωντανή αποκάλυψη ενός τρόπου ζωής, ο οποίος είναι πανανθρώπινος και οικουμενικός. Προσφέρει στον άνθρωπο και στην κοινωνία: α) τις αρχές και τις προϋποθέσεις, που απαιτούνται για την επίτευξη ομαλών διανθρώπινων, διακοινωνικών και διαθρησκειακών σχέσεων και β) τους αντίστοιχους όρους, που καθορίζουν τη δημιουργική συνύπαρξη, συμπόρευση και συνανάπτυξη.

Τέλος, τόνισε, ότι «στην οικουμένη της κυριαρχίας, η οποία φυλάσσεται στρατιωτικά, διοικείται πολιτικά, οργανώνεται οικονομικά και σχεδιάζεται επιστημονικά, το διαχρονικό μήνυμα της Ορθοδοξίας προβάλλει την ευχαριστιακή χρήση του κόσμου, τη λειτουργική αντίληψη και την ασκητική διάσταση της ζωής, τη φιλάνθρωπη όψη της πολιτικής διακονίας και όχι εξουσίας: «Οι δοκούντες άρχειν των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι αυτών κατεξουσιάζουσιν αυτών. Ουχ ούτως δε έστιν εν υμίν, αλλ’ ός αν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ός αν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος· και γαρ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθεν διακονηθήναι αλλά διακονήσαι» (Μάρκ. 10, 42-45).

Τρίτος εισηγητής της πρώτης Συνεδρίας ήταν ο Διδάκτωρ Θεολογίας, Διδάσκων (ΕΔΙΠ) στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία της Αθήνας και αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» κ. Θανάσης Παπαθανασίου, που ανέπτυξε το θέμα: «Ιεραποστολή: Χριστιανική διαπολιτισμική μαρτυρία».

Ο κ. Παπαθανασίου, έχοντας γνωρίσει την ιεραποστολική πράξη με επισκέψεις στην Κένυα, τη Νιγηρία και την Τανζανία, υπογράμμισε πως, «όποτε ο Θεός μιλάει στον άνθρωπο, μιλάει τη γλώσσα του συνομιλητή του. Οι εκφραστικές δυνατότητες του ανθρώπου και των πολιτισμών του και δύνανται και καλούνται να εκφράσουν τις αλήθειες που αποκαλύπτει ο Θεός.

Αποστολή της Εκκλησίας είναι να μεταφράζει την αλήθεια στις ανθρώπινες πραγματικότητες. Θεμέλιό της είναι η ίδια η σάρκωση του Χριστού. Ο Θεός αποκαλύπτεται «μεταφράζοντας» τον εαυτό του στα δεδομένα του ανθρώπου και στις πραγματικότητες του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ανθρωπίνως είναι αδύνατο να μιλήσει κανείς χωρίς να χρησιμοποιήσει τις πολιτισμικές κατηγορίες του. Άσαρκο Ευαγγέλιο (δηλαδή μη-διατυπωμένο σε ανθρώπινη γλώσσα και με ανθρώπινες πολιτισμικές κατηγορίες) δεν υπάρχει.

Χρειάζεται, λοιπόν, άσκηση στο να δίνουμε μαρτυρία για την Αλήθεια, έχοντας ξεκάθαρα προ οφθαλμών, ότι η πολιτισμική μας σάρκα διατυπώνει την Αλήθεια, αλλά δεν αποτελεί Αλήθεια η ίδια. Η μαρτυρία χρειάζεται να δίνεται με τρόπον, ώστε στην διαφορετική συνάφεια, να μπορέσει συνεχιστεί η σάρκωση.

Έτσι η Εκκλησία δρα διαπολιτισμικά και είναι πολυπολιτισμική, όχι μόνο επειδή υπάρχει σε διάφορα έθνη και πολιτισμούς, αλλά και επειδή ότι η ίδιά της η δομή είναι πολυπολιτισμική, και ότι η ίδια ταξιδεύει στον χρόνο, συλλέγοντας πλούτο από κάθε συνάφεια, μεταμορφώνοντάς τον και κάνοντάς τον κτήμα όλων των μελών της.

Ο συνδυασμός του πολιτισμικού ενδιαφέροντος, με το απελευθερωτικό πρόσταγμα, κρατά συνυφασμένη τη σάρκωση και το όραμα της εσχατολογικής Βασιλείας, η οποία κρίνει τον κόσμο και σχετικοποιεί όλες τις πραγματικότητές του. Η ιεραποστολή καλείται να προσλαμβάνει τις δυνάμεις ζωής κάθε πολιτισμού και να έρχεται σε ρήξη με τις δυνάμεις θανάτου κάθε πολιτισμού».

Στην Β΄ Συνεδρία πρώτος εισηγητής ήταν ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ Καθηγητής κ. Απόστολος Νικολαΐδης, που παρουσίασε το θέμα: «Εκκλησία: Ταυτότητα και Ετερότητα».

Εισαγωγικά επεσήμανε, ότι «στην Ορθόδοξη παράδοση η ταυτότητα της Εκκλησίας είναι δεδομένη και πολλαπλώς διατυπωμένη. Είναι μία, αγία, καθολική και αποστολική, ενώ ο απόστολος Παύλος την χαρακτηρίζει «στύλο και εδραίωμα της αληθείας».

Στην Εκκλησία είναι δεδομένη καταρχήν μια θεολογία της συνύπαρξης και συλλειτουργίας ταυτότητας και ετερότητας, κάθε φορά που διαπιστώνονται ενώσεις και διακρίσεις. Άλλωστε, το ίδιο ισχύει και για τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Είναι ένα πρόσωπο αλλά έχει δύο φύσεις. Χωρίς την ετερότητα, που δηλώνει η καθεμιά από αυτές, δεν υπάρχει Θεάνθρωπος. Αλλά και στην κοινωνία το κάθε μέλος είναι «έτερο», δηλαδή μοναδικό, και, χωρίς να χάνει τη μοναδικότητά του, συγκροτεί το ενιαίο κοινωνικό σώμα.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στην ετεροφοβία, όταν δεσπόζουν οι διακρίσεις, οι στιγματισμοί, οι αποκλεισμοί και η υπό διάφορες μορφές εξουθένωση των ατομικοτήτων ή η ύπαρξη αισθημάτων υπεροψίας, υπεροχής και ρατσισμού.

»Η ταυτότητα, ωστόσο, της Ορθόδοξης Εκκλησίας», όπως στη συνέχεια τόνισε ο εισηγητής, «δεν σχηματίζεται μόνο στη σχέση προς τον εαυτό της αλλά και στη σχέση προς τις άλλες χριστιανικές ομολογίες, τις άλλες θρησκείες αλλά και την κοσμική πραγματικότητα. Και αυτό είναι συνέπεια της οικουμενικότητάς της.

Οι πάσης φύσεως ετερότητες αναγκάζουν την Εκκλησία σε διάλογο, όπου κάποιος απαραίτητα πρέπει να διαθέτει γνώση της ταυτότητάς του, αλλά και γνώση και αποδοχή της ταυτότητας του άλλου και τον σεβασμό του προς αυτήν. Είναι τραγικό να προσέρχεται κάποιος σε διάλογο χωρίς να γνωρίζει την ταυτότητά του, πράγμα που δυστυχώς συνέβη κάποιες φορές σε θεολογικούς διαλόγους».

Τέλος ελέχθη, ότι, «μέσα από τον σεβασμό της ετερότητας η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει με συνέπεια το χριστιανικό της ήθος, το οποίο χαρακτηρίζεται κυρίως για την αγάπη και την ελευθερία.

Στη βάση αυτού του σκεπτικού ελευθερίας κινήθηκε και κινείται η ορθόδοξη ιεραποστολή μακριά από τις αποικιοκρατικές συμπεριφορές του Δυτικού Χριστιανισμού. Επομένως βίαιες προσαγωγές ετεροδόξων ή αλλοδόξων ή βίαιους μηχανισμούς εμμονής στη χριστιανική αλήθεια δεν εκφράζουν αυτή την αλήθεια αλλά άλλες, εκτός Θεού, ανθρώπινες σκοπιμότητες».

Επόμενος εισηγητής αυτής της Συνεδρίας ήταν ο Επίκουρος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ κ. Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Πολυπολιτισμικότητα και σύγχρονο Σχολείο στην Ελλάδα».

Ο εισηγητής, με ιδιαίτερη παραστατικότητα και λαγαρότητα, παρουσίασε το θέμα του λέγοντας, πως «αν πολυπολιτισμικότητα είναι η συνύπαρξη σε μια κοινωνία ποικίλων κοινωνικών ομάδων με διάφορα εθνικά – εθνοτικά και πολιτισμικά στοιχεία, τότε όντως, μαζί με την ταυτότητά του Έλληνα, συνυπάρχουν τελικά και άλλες διαφορετικές ταυτότητες.

Ωστόσο, η ελληνική εκπαίδευση δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα ουσιαστικά. Η διαπολιτισμική εκπαίδευση έχει πέσει εδώ και δεκαετίες στο κενό, ενώ κυρίως στηρίζεται σε εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες και μεταφορά μοντέλων από το εξωτερικό.

Ωστόσο, η θρησκευτική Εκπαίδευση σήμερα λαμβάνει υπόψη της την πολιτισμικότητα και αναγνωρίζει ένα μωσαϊκό από κουλτούρες ατόμων που διατηρούν παράλληλα τις διακριτές διαφορές τους και μπορούν να αναπτύξουν σχέσεις γόνιμης αλληλεπίδρασης. Εδώ μάλιστα πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι από τα λίγα μαθήματα του ελληνικού σχολείου που λαμβάνει υπόψη την ετερότητα».

Στη συνέχεια ο ομιλητής επεσήμανε, πως «όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν την αξία της ετερότητας, μειώνουν βαθειά τη δόξα της θεϊκής δημιουργίας.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, όλοι οι άνθρωποι καλούνται να υπάρξουν σε σχέση ο ένας με τον άλλον, ενωμένοι με τον δεσμό της αγάπης, ως διαφορετικά και μοναδικά πρόσωπα, το καθένα προικισμένο με ιδιαίτερα χαρίσματα και χαρακτηριστικά, κάθε ένα δημιουργημένο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού.

Όλοι οι άνθρωποι – ανεξάρτητα από τη θρησκεία, τη φυλή, την εθνική καταγωγή, το χρώμα, την πίστη ή το φύλο – είναι ζωντανές εικόνες του Θεού και ως εκ τούτου αξίζουν τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια που ανήκει στη φύση τους».

Τέλος, ο εισηγητής υπογράμμισε, ότι «ο άνθρωπος με την εκπαίδευση και την αγωγή μπορεί όντως να γνωρίζει αληθινά και να αναπτύσσεται αδιάκοπα στη γνώση, να ζει ελεύθερος εν κοινωνία, να προοδεύει διαρκώς στην προσωπική ελευθερία και την ενότητα με τους άλλους, επειδή ακριβώς είναι εικόνα του Τριαδικού Θεού».

Ακολούθησε η τρίτη και τελευταία Συνεδρία της Ημερίδας με πρώτο ομιλητή τον Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας κ. Ανέστη Κεσελόπουλο, που ανέπτυξε το θέμα: «Ποιμαντική και Κατηχητική προσέγγιση των νέων στην πολυπολιτισμική κοινωνίας μας».

Στο πρώτο μέρος της εισήγησης ο κ. Κεσελόπουλος αναφέρθηκε «στην παγκοσμιοποίηση και τα συναφή με εκείνη φαινόμενα της πολυπολιτισμικότητας και του θρησκευτικού πλουραλισμού, τόσο εμφανή στην εποχή μας και στη χώρα μας, που γίνεται πολλές φορές γέφυρα μεταξύ ζωής και θανάτου στη μεγάλη έξοδο από τα πεδία σφαγής της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.

Έτσι, η πολυπολιτισμικότητα και ο θρησκευτικός πλουραρισμός αποκτούν και άλλες διαστάσεις, αλλά και προβάλλουν επιτακτικότερα την ευθύνη να βρούμε λύσεις με έμπνευση και επιμονή για τους ανθρώπους αυτούς, που έχουν την ανάγκη μας.

Παρότι ελάχιστοι μετανάστες και πρόσφυγες επιθυμούν πλέον να παραμείνουν στη χώρα μας – την χρησιμοποιούν ως κύρια πύλη εισόδου για την Ευρώπη – αφού προτιμούν να αναζητούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας αλλού, το χρέος μας απέναντί τους, για όσο χρόνο βρίσκονται εδώ, παραμένει ακέραιο. Γιατί δυστυχώς στην εποχή μας έχουμε συνηθίσει ή, ακόμα χειρότερα, έχουμε εξοικειωθεί με τη συστηματική παραθεώρηση και απομείωση του ανθρώπινου προσώπου.

Ακόμη και τα εγκλήματα σε βάρος άλλων ανθρώπων μπορεί να μας προξενούν κάποιον στιγμιαίο αποτροπιασμό ή συναισθηματικό συγκλονισμό, όμως δεν κατορθώνουν να μας προκαλέσουν αποφασιστικά και να μας οδηγήσουν σε συναγερμό ανατροπής των διαδικασιών και μεθοδεύσεων, που τα προκαλούν και τα επιβάλλουν.

Και εδώ έχει τη δυναμική της η οικουμενικότητα και παγκοσμιότητα της Εκκλησίας μας, που αποτελεί και τη διαχρονική απάντηση στις νέες παγκόσμιες συνθήκες που διαμορφώνονται».

Έτσι, στο δεύτερο μέρος της εισηγήσεως ο κ. Κεσελόπουλος υπογράμμισε «πόσο απαραίτητο είναι, όταν ιδιαίτερα απευθυνόμαστε σε νέους και παιδιά με διαφορετικό πολιτισμικό και πνευματικό υπόβαθρο, το να χρησιμοποιούμε οικείες σ’ αυτούς παραστάσεις και εικόνες, προκειμένου να γίνονται κατανοητές οι αλήθειες του Ευαγγελίου.

Η στάση αυτή στηρίζεται σε θεμελιώδη ιεραποστολική, ποιμαντική και παιδαγωγική αρχή, που είναι βαθειά ριζωμένη στην παράδοση και τη ζωή της Εκκλησίας μας. Από την άλλη πλευρά, επειδή το θέλημα του Θεού δεν είναι συμβατικό αλλά απόλυτο, όπως ο ίδιος ο Θεός, γι’ αυτό χρειάζεται οι νέοι μας να το ακούσουν στην απόλυτη μορφή του.

Γιατί, αν το ακούσουν σε κάποια συμβατική ή αλλοτριωμένη μορφή, τότε θα νομίζουν ότι η ζωή στην Εκκλησία είναι κάποιος κώδικας ηθικής και όχι μία «άνωθεν γέννησις».

Τελευταίος εισηγητής ήταν ο Αναπληρωτής Καθηγητής της Θεολογικής Σχολή του ΕΚΠΑ κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, που παρουσίασε το θέμα: «Σύγχρονα προβλήματα Βιοηθικής σε μια Πολυπολιτισμική Κοινωνία».

«Η πολυπολιτισμικότητα, ως νέος τρόπος θέασης του κοινωνικού γεγονότος, μπορεί να επιφυλάσσει σημαντικούς κινδύνους για το ανθρώπινο πρόσωπο, όταν στο όνομά της παραθεωρείται η σημασία και η αξία του.

Τούτο συμβαίνει κυρίως, διότι είναι ακόμη ρευστά τα όρια μεταξύ πολυπολιτισμικότητας και ασαφούς πολιτισμικής ή διαπολιτισμικής συνύπαρξης (η ασέβεια στη θρησκεία του «άλλου» γέννησε το Charlie Hebdo, ή υποτίμηση του προσώπου οδηγεί λαούς με διαφορετικές κουλτούρες αλλά κοινή στρατηγική στο sex trafficking, η παγκοσμίως εξαπλούμενη δυτική αντίληψη περί οικογενειακού ελέγχου προς όφελος της σταδιοδρομίας οδηγεί σε μετέπειτα προβλήματα τεκνογονίας).

Το βιοηθικό ενδιαφέρον σε αυτές τις περιπτώσεις έχει ως αφετηρία του την απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου και της αυτονομίας του και αποτυπώνεται στη σχέση του με τις βιοϊατρικές τεχνολογίες.

Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις ο θεολογικός λόγος οφείλει να αναδείξει την αξία του ανθρώπινου προσώπου ως κατ’ εικόνα Θεού δημιουργήματος και να αναζητήσει νέες δυνατότητες ποιμαντικής παρέμβασης, δίδοντας ιδιαίτερο βάρος στην επιμόρφωση του κλήρου».

Μετά το πέρας κάθε Συνεδρίας, ακολουθούσε γόνιμος διάλογος και συζήτηση πάνω στα θέματα και τον προβληματισμό που έθεταν οι εισηγήσεις της Ημερίδας.

Τις εργασίες της Ημερίδας έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού κ. Κύριλλος, ο οποίος και ευχαρίστησε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, τον Πρύτανη και τους Καθηγητές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, τους εκλεκτούς Εισηγητές, καθώς και όλους τους παρισταμένους συνέδρους, ευχόμενος να υπάρξουν στο μέλλον και άλλες Ημερίδες και Συνέδρια, που θα προσφέρουν γόνιμο προβληματισμό.

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

orthodoxia polipolitismikotita 1

Εμφανίσεις: 256796
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: